Tibetan
ད་ལ་ཅོག་གིས་བཞག །ཤེས་པ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ལ། ཡིད་དྲན་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་ལྷན་གྱིས་བཞག །དེས་མ་ཞི་ན་ཇི་ཙམ་འཕྲོ་ནུས་པ་ལྟ་སྟེ། ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོར་གཞུག་གོ །དེ་ལྟར་བཏངས་པས་སླར་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པར་ཤེས་པ་ལྷན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱིང་ རྒོད་གཉིས་སྐྱོན་གང་ཆེ་ན་བྱིང་བ་སྐྱོན་ཆེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། བྱིང་བ་གཏི་མུག་ཤས་ཆེ། རྒོད་པ་ཡེ་ཤེས་ཤས་ཆེ་བས་སོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ལྷན་གྱིས་བཞག་པའི་ཆེ་བས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཡོན་ ཏན་དུ་ཆོད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་འཕྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒོད་པའི་ཆ་ཡིན་པས། དྲན་པས་འཛིན་པ་གལ་ཆེ་བས། སེམས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ངང་དུ་གནས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པའམ་ མི་སྟོང་ངོ་ཞེས་སྤྱོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྲོས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡེངས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །ལར་འགལ་རྐྱེན་གང་བྱུང་བའི་དུས་སུ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་རང་གི་ལུས་ལ་བསྡུ། ལུས་སེམས་ལ་བསྡུ། སེམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བཏང་བ་ནི་གདམས་ངག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པའི་ངང་ལ་བཞག་པས། རིག་པ་ཟིན་ནས་བདེ་ལྷན་ གྱིས་འགྲོ། ཉམས་མྱོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བར་ཆོད་པའོ། །དེ་ལྟར་བདུད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་བཅད་ཅིང་བསྒོམས་པས། དྲོད་རྣམ་པ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། སྦྱོར་བ་ཕྱིའི་དྲོད་ ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་བ་དང་ན་ཚ་དང་བྲལ་བ་འབྱུང་། མཚན་མ་ནང་གི་དྲོད་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་མི་ཚོར་བ་དང་རྣམ་རྟོག་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དྲོད་སེམས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ ལྷན་ནེ་སོང་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་གསལ་སྟོང་གི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལ་ཚེགས་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་ སུ་བླངས་པས་བར་དོ་ངང་གིས་འབྱོངས་ཏེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གནས་པའི་བར་དོ་ད་ལྟ་ཡིན་པས། དུས་འདི་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱས་ནས། བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཐམས་ཅད་ཉམས་ལེན་གྱི་བསྐུལ་མའམ། ཆོས་ ༄༅། །ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ཤེས་ཏེ། རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས། སེམས་ལ་རྟོག་པ་བཟང་ངན་གང་ཡང་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བར་འདུག་ཙམ་ན་ད་ལྟའི་བར་དོ་ འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་ཙ་ན། དེས་རྨི་ལམ་གྱི་དུས་ན
Chinese
现在就放下。觉知向内看。 于无忆念的状态中一同放下。如果这样还不能平息，就观察它能散逸到什么程度，让它散逸到内外一切处。这样放任后，觉知便会找不到返回之处而一同消逝。沉没 和掉举二者哪个过失更大？沉没的过失更大。为什么呢？因为沉没更多的是愚痴，而掉举更多的是智慧。因此，在认识自性的基础上，一同放下的力量能将一切过失转为功德。 如果觉知向外境散逸，那都是掉举的部分。因此，以正念摄持非常重要。应安住于心无戏论的状态中。也就是说，说“色即是空”或者 说“非空”等行为，都是菩萨的戏论。如是说。之后，对于自性无戏论的意义，毫不散乱地修持。总的来说，无论发生什么违缘，都将一切法 收摄于自身，将身收摄于心，将心放于法界，这就是窍诀。这样安住于不离法界的状态中，觉性便会把握住，并与喜乐一同消逝。会生起不共的体验。这就是将痛苦转为快乐。 这样将一切魔障断于法性并加以修持，就会生起三种暖相：加行外暖，会感觉不到身体的存在，并远离疾病；征兆内暖，会感觉不到气息在内外流动，也不会生起分别念；秘密菩提心暖，心性会自然融入本性之中，持续不断地生起大乐。之后，如果如实不颠倒地在相续中生起明空的意义，那么获得一切相智的果位就不会有困难。这样修持，中阴便会自然通达。也就是说，因为本然安住的中阴就是现在，所以就在此时此刻加以熟悉，将一切魔障的障碍视为修行的鞭策，或者视为 法的助伴，持续不断地修持。当心中没有任何好坏念头，只是安住于不离法性的状态中，当下中阴便会通达。如果这样修持，那么在梦境中
English
Now, let go. Look inward at awareness. Let go together in a state of non-recollection. If that doesn't pacify it, observe how much it can scatter, and let it scatter to all places, inside and out. Having let go like that, awareness will not find a place to return to and will vanish together. Sinking and excitement, which of the two is the greater fault? Sinking is the greater fault. Why? Because sinking is mostly ignorance, while excitement is mostly wisdom. Therefore, on the basis of recognizing the nature of reality, the power of letting go together turns all faults into virtues. If awareness scatters to external objects, that is all part of excitement. Therefore, it is very important to hold it with mindfulness. One should abide in a state of mind without elaboration. That is to say, saying "form is emptiness" or saying "not emptiness" etc., are elaborations of a Bodhisattva. Thus it is said. After that, one should practice the meaning of the nature of reality without elaboration, without distraction. In general, whenever adverse conditions arise, gather all phenomena into your own body, gather the body into the mind, and release the mind into the dharmadhatu, that is the key instruction. By abiding in a state that does not stray from the dharmadhatu, awareness will be grasped, and will vanish together with bliss. Uncommon experiences will arise. This is turning suffering into happiness. By cutting all maras in dharmata and meditating on it, three kinds of warmth will arise: the warmth of the outer practice, one will not feel the existence of the body, and one will be free from illness; the warmth of the inner sign, one will not feel the breath moving in and out, and no conceptual thoughts will arise; the warmth of the secret bodhicitta, the nature of mind will naturally merge into its own nature, and great bliss will arise continuously. After that, if the meaning of clarity and emptiness arises in the continuum without being mistaken, then there will be no difficulty in attaining the fruit of omniscience. By practicing in this way, the bardo will be naturally mastered. That is to say, because the naturally abiding bardo is now, one should become familiar with it at this very moment, and regard all obstacles of maras as an encouragement for practice, or as a companion of the Dharma, and practice continuously. When there are no good or bad thoughts in the mind, and one simply abides in a state that does not stray from dharmata, the present bardo will be mastered. If you practice in this way, then in the dream state
Tibetan
་རྨི་ལམ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས། གཉིད་སད་པ་མ་ཚོར་བ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་གསལ་སིང་ངེ་བ་འདུག་ན་རྨི་ལམ་གྱི་བར་དོ་ འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པས་འཕྲོ་མཐུད་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་འཆི་ཁའི་དུས་སུ་ནད་དམ་པོས་ཟིན་ནས་ལངས་འདུག་མི་ཤེས། སྣང་བ་ནི་མ་ནུབ། འཆི་བར་ནི་ཤེས་ཙམ་ན་ཆོད་དགོས་པ་ཡིན་པས། ཉམས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ལྕོགས་ན་དངོས་སུ་བྱ། མ་ལྕོགས་ན་ཡིད་ཀྱིས་སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་བྱ། གསོལ་བ་བཏབས་ལ་ལུས་མཆོད་པར་འབུལ། སེམས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་ཆགས་མེད་ཞེན་མེད་དུ། ཉམ་ང་ བག་ཚ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཡིད་གཉིས་མེད་པར་བསྒོམས་ལ། ཉམས་མྱོང་ཆོས་ཉིད་རང་ལུགས་ཀྱི་ངང་ལ་བློ་མ་ཡེངས་པར་བཞག །གང་ལ་ཡང་སྙེམས་དང་ཆགས་ཞེན་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་བའི་ངང་ལ་བློ་ ལྷན་ནེ་གནས་པ་ལ་དབུགས་ཆད་ན་འཆི་ཁའི་བར་དོ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དབུགས་ཆད་མ་ཐག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཆར་བ་དེ་ངོས་ཟིན་ནས་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གནས། དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ཙམ་ན། རང་བཞིན་སྐྱེ་འགགས་མེད་པའི་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ལ་སེམས་རང་ས་ཟིན་པར་བྱའོ། །དེའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་གང་ལ་གང་ འདུལ་དུ་དོན་མཛད་པའོ། །དེས་ནི་སྲིད་པའི་བར་དོ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མངལ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱུན་ཆད། འཁོར་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་བཟློས་པའོ། །དེ་ལ་མིང་བཏགས་ན། ངལ་སོས། ཆད་པ་བཏངས། དབུགས་ཕྱིན། བྱ་བ་བྱས། བྱེད་པ་བྱས། ཟག་པ་ཟད། ཁུར་བོར། རང་གཞན་གྱི་དོན་རྗེས་སུ་ཐོབ། ཨར་ཧན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རྣམས་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་ལ་བཞག་པའི་གདམས་པའོ། །ལྔ་པ་ལྟ་བ་ བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་ཤོར་བའི་གདམས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདུད་ངོས་བཟུང་བ་དང་། བདུད་ཆོས་ཉིད་དུ་བཅད་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་བའི་བདུད་དང་། ཡན་ལག་གི་བདུད་དེ། རྩ་བའི་བདུད་ལ་བཞི། ཕུང་པོ་དང་། ལྷའི་བུ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། འཆི་བདག་གི་བདུད་དོ། །ཡན་ལག་གི་བདུད་ལ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་བདུད། བར་ཆད་ བཏང་བ་ལ་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་བདུད། ཐོགས་བཅས་དངོས་ཀྱི་བདུད། ཐོགས་མེད་ཡིད་ཀྱི་བདུད། ཡོན་ཏན་གཡེང་བའི་བདུད། ཉམས་མྱོང་རློམས་སེམས་ཀྱི་བདུད། རིག་པ་ཁུ་འཕྲིག་གི་བདུད། རྣམ་རྟོག་ཕྲ་ ༄༅། །བའི་བདུད། ང་རྒྱལ་རློམས་སེམས་ཀྱི་བདུད། ཕྲག་དོག་གཞན་སྨོད་ཀྱི་བདུད། ཤེས་
Chinese
如果认识到梦境是法性，并且在醒来时没有察觉，而是处于法性离戏的清明状态，那就是梦中中阴成就了。像这样习惯后，继续修持，在临终时，如果被重病缠身，不知道是站着还是躺着，但显现没有消失，只是知道自己要死了，就必须下定决心。如果在修持上有能力，就实际去做；如果没有能力，就用意念皈依、发菩提心，祈祷并供养身体，心从法性的状态中无执无著，没有恐惧、羞怯和怀疑，没有犹豫，这样修持，并将体验安住在法性自性的状态中，不散乱，对任何事物都没有贪恋和执着，心安住在法性不变的状态中，如果断气，那就是临终中阴成就了。从断气的那一刻起，认识到自性实相的意义，即无生的体性，它显现在一切众生面前，安住在法性的状态中。只要对此获得稳固，就让心安住在自性无生灭的虚空般的境界中。从那样的状态中，以两种色身利益一切应调伏的众生。这样就是有中中阴成就了，断绝了胎生的城市，轮回变成了法性。给它命名为：休息、停止、出气、做事、行动、漏尽、放下重担、成就自他利益、阿罗汉。这些是将禅修安住在实相上的窍诀。第五，见解不落入魔境的窍诀有两个：认识魔和将魔斩断于法性并转化为道用。第一，有两个：根本的魔和支分的魔。根本的魔有四种：蕴魔、天子魔、烦恼魔和死魔。支分的魔有十八种：修持菩提时，有显现执着的魔；遣除障碍时，有神通的魔；有执着的实物之魔；无执着的意念之魔；令功德散乱的魔；体验傲慢的魔；智慧狡猾的魔；细微分别的魔；我慢傲慢的魔；嫉妒诽谤他人的魔；知识
English
If you recognize dreams as the nature of reality, and upon waking, you don't notice it, but remain in a clear, limpid state of the uncontrived nature of reality, then you have mastered the dream bardo. By becoming accustomed to this, continue to practice. At the time of death, if you are seized by a severe illness and don't know whether you are standing or lying down, but the appearances have not faded, and you know that you are about to die, you must make a firm decision. If you are capable through practice, do it directly. If you are not capable, take refuge and generate bodhicitta in your mind. Pray and offer your body as a sacrifice. Let your mind be without attachment or clinging in the state of reality, without fear, shyness, doubt, or hesitation. Meditate in this way, and leave your experience undistracted in the state of the nature of reality. Without pride or attachment to anything, let your mind remain steadily in the unchanging state of reality. If you breathe your last, then you have mastered the death bardo. Immediately after breathing your last, recognize the meaning of the natural state, the essence of unbornness, which appears to all sentient beings, and abide in the state of reality. As soon as you gain stability in that, let your mind settle in its own place in the sky-like expanse of the unborn and unceasing nature. From that state, accomplish the benefit of beings through the two form bodies, taming each according to their needs. This is how you master the becoming bardo, cutting off the city of the womb, and transforming samsara into the nature of reality. Names for this are: rest, cessation, expiration, doing, acting, exhaustion of outflows, laying down the burden, accomplishing the benefit of oneself and others, arhat. These are the instructions for placing meditation in the natural state. Fifth, the instructions for not falling into the realm of demons in view have two aspects: recognizing demons and cutting off demons in the nature of reality and transforming them into the path. First, there are two: root demons and branch demons. There are four root demons: the demon of the aggregates, the demon of the son of the gods, the demon of afflictions, and the demon of death. There are eighteen branch demons: the demon of attachment to manifestation when practicing enlightenment; the demon of miracles when dispelling obstacles; the demon of tangible objects with attachment; the demon of intangible mind without attachment; the demon that distracts from qualities; the demon of pride in experience; the demon of cunning intelligence; the demon of subtle thoughts; the demon of arrogance and pride; the demon of jealousy and criticizing others; knowledge