Tibetan
རྡལ་ན་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་ལ། ཁྱུང་གི་རྒྱལ་མཚན་ཀུན་ལ་ཡོད་ན། ངོ་མཚར་མི་ཐུབ་པ་ བཞིན༑ དཀོན་པ་མ་བསྟན་ན། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་ལ། །བླ་མའི་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་རང་གི་ཟུངས་སུ་རྩི་ཞེན་ཏུ་མ་བཅུག་པར། ཕྱི་རུ་ཟགས་པས་བདག་པོ་ངན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཟགས་ན། བདག་ངན་ གྱིས་ཞེས་པའི་བཀའ་རྒྱ་མ་ཐུབ། གསང་ཚིག་མཆུ་སྒོར་བཏོན། སྦས་པ་མི་ལ་ཕྱར། མ་འགྲངས་པར་བསྐྱགས། སྒྲུབ་པའི་གཟོང་ཁ་བརྡལ། རོ་མ་མྱོང་བར་སྟན་ལས་འཕགས་པའོ། །དེ་ཚོ་སྐྱོན་དུ་གྱུར་ པས༑ ད་ཉེས་པ་འདི་རྣམས་འཕོག་པ་ཡིན། བཤད་པ་མགར་གྱི་ཐེ་ཐབས་སུ་བྱའི། བདག་ངན་གྱིས་གཅེས་པོའི་བཀའ་རྒྱ་མ་ཐུབ་པས། བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་མང་སྟེ། མང་བས་སྒྲུབ་པ་མཐར་མི་ཕྱིན། དེའི་ཉེས་ པས་འདོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། །བདག་ངན་གྱིས་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ། གསང་བ་བསྒྲགས་པས། ལྟུང་བ་ཕོག་སྟེ་ཕོག་པས་ཉམས་མྱོང་འགྲིབས། དེའི་ཉེས་པས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འཆར་བའོ། ། བདག་ངན་གྱིས་སྦས་པ་མི་ལ་ཕྱར་བས། རང་གི་མཛོད་སྟོངས་ཏེ། སྟོངས་པས་འདོད་པ་དང་མ་བྲལ། དེའི་ཉེས་པས་ལྟ་བ་བློའི་མཐར་འཆོར་བའོ། །བདག་ངན་གྱིས་མ་འགྲངས་པར་བསྐྱགས་པས། ཉམས་ མྱོང་གི་འཕེལ་བ་འཆད། དེ་ཆད་པས་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས། དེའི་ཉེས་པས་ཉམས་ལ་བོགས་མི་ཐོན་པའོ། །རྒྱུད་པ་དང་ལྡན་པའི་བཀའ་བབས་ཀྱི་ནོར། མང་དུ་ཐོས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ནོར། དོན་གོ་བ་རྟོགས་ཚད་ ཀྱི་ནོར། གནད་མཚང་རིག་པ་གདམས་ངག་གི་ནོར། ཉམས་ཀྱིས་བཟི་བ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ནོར། འཁོར་བ་ལས་བློ་ལོག་པ་དད་པའི་ནོར། སྡོམ་པ་གཙང་བ་དམ་ཚིག་གི་ནོར་རྣམས་ནི། ནང་གི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ ནོ༑ །ནོར་དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ངན་པ་རང་གི་རྒྱུད་བཟུང་བ་དང་མ་ལྡན་པ་སྟེ། རྩི་ནང་དུ་མ་ཞེན་པ་རུ་བཅུད་ཕྱི་རུ་ཟགས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་མ་ཡིན་པས། སེང་གེའི་འོ་མ་མི་ཐུབ་པ་བཞིན་ནོར་ཆུད་ཟོས་ནས། ༄༅། །ཉ་ར་མ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ངན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངན་ལུགས་འདི་ལྟར་ཡིན། མན་ངག་ཐང་ལ་བརྡལ་ན་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་ལ། ཁྱུང་གི་རྒྱལ་མཚན་ཀུན་ལ་ཡོད་ན། ངོ་མཚར་མི་ཐུབ་པ་ བཞིན༑ དཀོན་པ་མ་བསྟན་ན། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་ལ། །བླ་མའི་ཞལ་གྱི་བདུད་རྩི་རང་གི་ཟུངས་སུ་རྩི་ཞེན་ཏུ་མ་བཅུག་པར། ཕྱི་རུ་ཟགས་པས་བདག་པོ་ངན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཟགས་ན། བདག་ངན་ གྱིས་ཞེས་པའི་བཀའ་རྒྱ་མ་ཐུབ། གསང་ཚིག་མཆུ་སྒོར་བཏོན། སྦས་པ་མི་ལ་ཕྱར། མ་འགྲངས་པར་
Chinese
若将口诀散布于平地，犹如孩童嬉戏，若所有事物皆有大鹏鸟之徽，则不足为奇。 若不展示稀有之物，则不能变得殊胜。上师口中的甘露，若不视为自身的精华而珍视，任其外泄，则是恶劣的持有者。如何外泄呢？恶劣的持有者无法保守秘密。 将秘密之语泄于口中，将隐秘之事向他人炫耀，未得满足便吐露，磨损修行的凿子，未尝其味便从坐垫上起身。这些都成了过失。 现在这些罪过将会降临。讲述如同铁匠的手段。恶劣的持有者无法保守珍贵的秘密，障碍的因缘增多，因增多而修行无法完成。因其罪过，所欲之义无法显现。 恶劣的持有者对于非器之人，宣扬秘密，因此遭受堕落，遭受堕落则经验减少。因其罪过，证悟的智慧无法生起。 恶劣的持有者将隐秘之事向他人炫耀，自己的宝藏因此空虚，因空虚而无法脱离欲望。因其罪过，见解会迷失于思想的尽头。 恶劣的持有者未得满足便吐露，经验的增长因此中断。中断则自相续停留在凡庸状态。因其罪过，修行无法增上。 具有传承的加持之财，广闻博学之智慧之财，理解意义之证悟程度之财，通晓要害之窍诀之财，因修行而陶醉之加持之财，从轮回中厌离之信心之财，戒律清净之誓言之财等，是内在的七宝。 这些珍宝的恶劣持有者，是不具备守护自相续之人，不珍视内在，精华外泄，因为不是珍宝之器，如同无法承受狮子的乳汁般，浪费了珍宝。 啊！没有守护者，那被称为恶劣，恶劣的方式如下：若将口诀散布于平地，犹如孩童嬉戏，若所有事物皆有大鹏鸟之徽，则不足为奇。 若不展示稀有之物，则不能变得殊胜。上师口中的甘露，若不视为自身的精华而珍视，任其外泄，则是恶劣的持有者。如何外泄呢？恶劣的持有者无法保守秘密。 将秘密之语泄于口中，将隐秘之事向他人炫耀，未得
English
If instructions are spread on the ground, it is like children playing. If all things have the emblem of the Garuda, it is not surprising. If rare things are not shown, they cannot become supreme. If the nectar from the guru's mouth is not regarded as one's own essence and cherished, but is allowed to leak out, then one is a bad holder. How does it leak out? A bad holder cannot keep secrets. Revealing secret words in the mouth, flaunting hidden things to others, vomiting before being satisfied, blunting the chisel of practice, rising from the cushion without tasting the flavor. These become faults. Now these faults will descend. Explaining is like the means of a blacksmith. Because a bad holder cannot keep precious secrets, the causes of obstacles increase. Because of the increase, practice cannot be completed. Because of its fault, the desired meaning cannot be manifested. Because a bad holder proclaims secrets to those who are not vessels, one suffers downfall. Because of suffering downfall, experience decreases. Because of its fault, the wisdom of realization does not arise. Because a bad holder flaunts hidden things to others, one's own treasury becomes empty. Because of emptiness, one cannot be separated from desire. Because of its fault, the view will be lost at the end of thought. Because a bad holder vomits before being satisfied, the increase of experience is interrupted. Because of interruption, one's own continuum remains in a common state. Because of its fault, practice does not improve. The wealth of blessings with lineage, the wealth of wisdom from extensive learning, the wealth of the degree of realization from understanding meaning, the wealth of instructions from knowing the essential points, the wealth of blessings from being intoxicated by practice, the wealth of faith from turning away from samsara, the wealth of vows from pure vows, etc., are the seven inner jewels. A bad holder of these jewels is one who does not possess guarding one's own continuum, not cherishing the inner essence, allowing the essence to leak out, because one is not a vessel for jewels, like not being able to bear the milk of a lion, wasting the jewels. Ah! One who does not guard is called bad. The bad way is as follows: If instructions are spread on the ground, it is like children playing. If all things have the emblem of the Garuda, it is not surprising. If rare things are not shown, they cannot become supreme. If the nectar from the guru's mouth is not regarded as one's own essence and cherished, but is allowed to leak out, then one is a bad holder. How does it leak out? A bad holder cannot keep secrets. Revealing secret words in the mouth, flaunting hidden things to others, not being
Tibetan
བསྐྱགས། སྒྲུབ་པའི་གཟོང་ཁ་བརྡལ། རོ་མ་མྱོང་བར་སྟན་ལས་འཕགས་པའོ། །དེ་ཚོ་སྐྱོན་དུ་གྱུར་ པས༑ ད་ཉེས་པ་འདི་རྣམས་འཕོག་པ་ཡིན། བཤད་པ་མགར་གྱི་ཐེ་ཐབས་སུ་བྱའི། བདག་ངན་གྱིས་གཅེས་པོའི་བཀའ་རྒྱ་མ་ཐུབ་པས། བར་ཆད་ཀྱི་རྐྱེན་མང་སྟེ། མང་བས་སྒྲུབ་པ་མཐར་མི་ཕྱིན། དེའི་ཉེས་ པས་འདོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། །བདག་ངན་གྱིས་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ། གསང་བ་བསྒྲགས་པས། ལྟུང་བ་ཕོག་སྟེ་ཕོག་པས་ཉམས་མྱོང་འགྲིབས། དེའི་ཉེས་པས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འཆར་བའོ། ། བདག་ངན་གྱིས་སྦས་པ་མི་ལ་ཕྱར་བས། རང་གི་མཛོད་སྟོངས་ཏེ། སྟོངས་པས་འདོད་པ་དང་མ་བྲལ། དེའི་ཉེས་པས་ལྟ་བ་བློའི་མཐར་འཆོར་བའོ། །བདག་ངན་གྱིས་མ་འགྲངས་པར་བསྐྱགས་པས། ཉམས་ མྱོང་གི་འཕེལ་བ་འཆད། དེ་ཆད་པས་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས། དེའི་ཉེས་པས་ཉམས་ལ་བོགས་མི་ཐོན་པའོ། །བདག་ངན་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་གཟོང་ཁ་བརྡལ་བས། སྒྲུབ་པ་ལྡོག་ལང་ཅན་དུ་སོང་། ལྡོག་ལང་ ཅན་དུ་སོང་བས། སྒྲུབ་པའི་གདན་ས་མ་ནོན། དེའི་ཉེས་པས་རྟོགས་པ་གོ་ཡུལ་དུ་ལུས་ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་བསྟོར་པའོ། །བདག་ངོན་གྱིས་རོམ་མྱོང་བར་སྟན་ལས་འཕགས་པ། ལམ་དུས་སུ་རྟགས་མ་ཤར། ལམ་རྟགས་དང་མ་འབྲེལ་བས། ངེས་པའི་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས། དེའི་ཉེས་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་མི་འཇུག་པའོ། །དེ་ལྟར་བདག་པོ་ངན་པས། ཉེས་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པས། ཆོས་ལ་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་ནང་གི་ནོར་བདུན་ཆུད་འདི་ལྟར་དུ་གསོན་པ་ཡིན། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས། རྒྱུད་པའི་བཀའ་བབས་ཆད། དེ་ཆད་པས་ཉམས་མྱོང་གི་མཚང་མི་མཐོང་། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས། ཐོས་པ་དོན་དུ་མི་ གཉེར༑ ཐོས་པའི་རྒྱ་ཆུང་བས་ན་དྲི་མེད་ཀྱི་ཕྲ་མི་ཆོད། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་འདྲིས་མི་བྱེད། རྟོགས་པ་མཐར་མ་ཕྱིན་ན་རྣམ་པ་གོ་ཡུལ་དུ་ལུས། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་རྩ་བ་མི་ ཟིན༑ དེར་གནད་ཀྱི་མཚང་མ་རིག་ན་དོན་གྱི་ཕུག་མི་ཁྲུས། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་མོས་པའི་བློ་མི་འཆར། དེར་ཉམས་བྱིན་རླབས་དང་མ་འབྲེལ་བས། གཞན་དོན་རྗེས་སུ་མི་ཟིན། ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་ ༄༅། །འཁྲུལ་པ་ལ་ཡིད་མི་འབྱུང་། དེས་འཁོར་བ་ལས་བློ་མི་ལྡོག་པས་སྤྱོད་ལམ་ཐ་མལ་ལས་མི་འཕག །ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་བསླབ་པ་ལ་གཅེས་འཛིན་མི་བྱེད། དེར་བསྲུང་བྱའི་སྡོམ་པ་ མི་གཙང་ན་ལྷ་ལས་དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་བའོ། །བདག་ངན་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་གཟོང་ཁ་བརྡལ་བས། སྒྲུབ་པ་
Chinese
倾倒，修行的凿子磨损，未曾体验便高谈阔论。这些成了过失，现在这些罪过降临。讲述应如铁匠之手段。恶劣的自我无法承受珍贵的封印，障碍的因缘增多，因增多而修行无法完成，因此过失，愿望之事无法显现。恶劣的自我对非器之人，宣扬秘密，堕落降临，因降临而体验减少，因此过失，证悟的智慧无法显现。 恶劣的自我将隐藏之事向人炫耀，自己的宝库空虚，因空虚而无法舍弃欲望，因此过失，见解在智慧的尽头迷失。恶劣的自我未满足便倾倒，体验的增长停止，因此停止，自相续停留在平凡状态，因此过失，体验无法增上。恶劣的自我将修行的凿子磨损，修行变得摇摆不定，变得摇摆不定，修行的根基不稳固，因此过失，证悟停留在理解层面，丧失了佛法的必要性。恶劣的自我未曾体验便高谈阔论，道路之时证相不显现，与道路证相不相关联，确定的智慧不生起，因此过失，无法进入胜义谛的真理。 如此恶劣的自我，成为过失的根源，因此对佛法未生起定解，因此内在的七宝就这样被耗尽。未生起定解，传承的加持中断，因此中断，无法见到体验的缺陷。未生起定解，不将听闻用于实修，听闻的范围狭窄，因此无法衡量无垢之细微。未生起定解，不对证悟进行串习，证悟若未完成，则停留在理解层面。未生起定解，无法抓住认识的根本，若未认识到其中的关键，则无法挖掘出意义的深处。未生起定解，不会生起信心的智慧，因此体验与加持不相关联，无法追随利他。未生起定解， 对错乱不生起厌离，因此心不从轮回中返回，行为无法超越平凡。未生起定解，不珍视戒律，因此所守护的誓言不纯净，无法从天神处获得成就。恶劣的自我将修行的凿子磨损，修行
English
Pouring out, the chisel of practice wears down, speaking loftily without experience. These become faults, and now these sins descend. Explaining should be like the means of a blacksmith. The bad self cannot bear the precious seal, the causes of obstacles increase, and because of the increase, practice cannot be completed. Because of this fault, the desired thing cannot manifest. The bad self proclaims secrets to those who are not vessels, downfall descends, and because of the descent, experience diminishes. Because of this fault, the wisdom of realization cannot arise. The bad self flaunts what is hidden to others, one's own treasury becomes empty, and because of the emptiness, one cannot abandon desire. Because of this fault, the view is lost at the end of wisdom. The bad self pours out without being satisfied, the increase of experience ceases, and because of this cessation, one's own continuum remains in a mundane state. Because of this fault, experience cannot be enhanced. The bad self wears down the chisel of practice, practice becomes wavering, and because it becomes wavering, the foundation of practice is not stable. Because of this fault, realization remains at the level of understanding, and the necessity of Dharma is lost. The bad self speaks loftily without experience, signs do not appear at the time of the path, and because it is not related to the signs of the path, definite knowledge does not arise. Because of this fault, one cannot enter the truth of ultimate reality. Thus, the bad self becomes the root of faults, and therefore definite knowledge of Dharma does not arise. Therefore, the seven inner treasures are exhausted in this way. Because definite knowledge does not arise, the blessing of the lineage is interrupted, and because of this interruption, one cannot see the flaws of experience. Because definite knowledge does not arise, one does not use hearing for practice, the scope of hearing is narrow, and therefore one cannot measure the subtle aspects of the stainless. Because definite knowledge does not arise, one does not familiarize oneself with realization, and if realization is not completed, it remains at the level of understanding. Because definite knowledge does not arise, one cannot grasp the root of recognition, and if one does not recognize the key point, one cannot dig out the depths of meaning. Because definite knowledge does not arise, the wisdom of faith does not arise, and therefore experience is not related to blessing, and one cannot follow the benefit of others. Because definite knowledge does not arise, Disgust for confusion does not arise, therefore the mind does not return from samsara, and behavior cannot transcend the mundane. Because definite knowledge does not arise, one does not cherish discipline, and therefore if the vows to be protected are not pure, one cannot receive accomplishments from the deities. The bad self wears down the chisel of practice, practice