Tibetan
་འདི། ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྟོག་པ་འཁྲུ་བའི་ཆུ་ཡིན། རྒྱུ་ལས་འཇིག་པར་ཤེས་པ་འདི་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པ་དང་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་རླུང་ཡིན། ཚེ་འདི་རྩ་ཁའི་ཟིལ་པར་རྟོགས་པ་འདི་ དད་པའི་ལྗོན་ཤིང་སྐྱེད་པའི་ས་གཞི་ཡིན། ཡིད་ལ་འཆི་བ་དྲན་པ་ནི། ཉེས་པའི་རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་སྟ་རེ་ཡིན། ཚེ་འདི་མི་རྟག་པར་ཤེས་པའི་བསམ་པ་འདི་སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བའི་གྲུ་གཟིངས་ཡིན། འཆི་བའི་བློ་རྒྱུད་ལ་ཤར་བ་ཐར་པའི་ཁང་བཟངས་ལ་འཛེག་པའི་སྐས་ཀ་ཡིན། འདུ་ཤེས་མི་རྟག་པ་དང་འགྲོགས་པ་འདི། དགོས་འདོད་སྒྲུབ་པ་རེ་བ་སྐོང་བ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན། ཐར་ལམ་དྲི་མ་མེད་ པ་སྒྲུབ་པའི་དགེ་བ་ལ་འདུ་ཤེས་འཆི་བློ་སྐྱེས་པ་གལ་ཆེ། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་མ་ཤེས་ན། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ལས་ཡིད་མི་འབྱུང་། དེ་ཉེས་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པས། སྐྱོན་ལྔ་འཕོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ ལས་ཡིད་མ་བྱུང་ན། ཆོས་ལ་བྱ་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་དེ་གཅིག །ཚེ་འདི་ལས་ཡིད་མ་བྱུང་བས་བྱ་བའི་ལས་ལ་ཟིན་པ་མི་ཡོང་སྟེ་གཉིས། ཚེ་འདིའི་ཡིད་མ་བྱུང་བས་མི་ཆོས་པ་དང་འབྲེལ་མི་ཆོད་དེ་གསུམ། ༄༅། །འདིའི་བྱ་བ་ལས་ཡིད་མ་བྱུང་བས། དགེ་སྦྱོར་ཡུས་སྨོན་དུ་ལུས་ཏེ་བཞི། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ལ་ཡིད་མ་བྱུང་བས། འདོད་པའི་ཁོལ་པོ་ནས་མི་ཐར་པ་དང་ལྔའོ། །གོམ་པ་མི་བརྟན་ལུས་འཁོར་དབྱིབས་སྒྱུར་ཞིང་། །འཇིགས་པའི་བྲང་རྐས་ཚིགས་རུས་ཀྲོག་སྒྲར་བཅས། །བྱད་ཀྱི་མདོག་ཉམས་རྫི་ཤ་མིག་ཆུ་ཅན། །ཤ་ཞུ་ལྤགས་བསྐམས་རྩ་ཡི་དྲ་བ་མངོན། ། མིག་དང་རྣ་བ་མི་གསལ་ཁ་སོ་བྲུལ། །ངག་ནས་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་ཞིང་བརྗོད་ལ་དགའ། །བརྗེད་ངས་དྲན་པ་མི་གསལ་ཤེས་པ་ཉམས། །རབ་འཇིགས་འདྲེ་སྲིན་གཟུགས་སུ་མཐོང་འགྱུར་བའི། །ཚེ་ཡི་མཐར་ཕྱིན་སྙིང་ རྗེའི་གནས་གྱུར་པ། །འཆི་དང་ཉེ་བས་སྒྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་དཀའ། །གསུངས། ལྔ་པ་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྐྱོ་བ་མ་སྐྱེས་པར་ཚེ་འདི་ལས་ཡིད་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པ་འདི་ལགས། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་མ་གོ་ན་ ༄༅། །འཁོར་བ་ལས་བློ་མི་ལྡོག་ཞེས་པ་ནི། ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་དགྲ་རུ་འདི་ལས་གནོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཤེས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཀུན་སློང་མེད་པ། ཉམས་ལེན་ལ་བློ་མི་གཞོལ་བའི་ཡོན་ཏན་ ཕྱི་མའི་རྒྱགས་སུ་མི་འགྲོ། དེ་གང་གིས་ལན་པ་ཡིན་ན། རྟག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དངོས་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་མ་ཆོད་པས་གྱོད་ལ་གཏུགས། དེ་རང་མི་རྟག་པ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པས་ལན་པ་ཡིན་
Chinese
此乃洗涤八法之妄念之水。知晓因缘所生之法终将坏灭，是策励精进、欢喜善法之风。觉悟此生如草尖露珠，是滋养信心之树之大地。心中忆念死亡，是斩断罪恶之根之斧。了知此生无常之念，是度脱轮回之海之舟。死亡之心于心中生起，是攀登解脱之殿堂之梯。与无常之觉悟相伴，是成办所需所欲、满足希望之如意宝。修持无垢解脱道，生起觉悟死亡之心至关重要。若不了解有为法之无常，则不会对今生之事感到厌倦。此乃罪恶之根源，故会招致五种过患：若不对今生之事感到厌倦，则不会有修法的机会，此为一。若不对今生之事感到厌倦，则不会专注于修行，此为二。若不对今生之事感到厌倦，则不会断绝与世俗之联系，此为三。 若不对今生之事感到厌倦，则善行将沦为口头之愿，此为四。若不对今生之事感到厌倦，则无法从欲望的奴役中解脱，此为五。步伐不稳，身体摇晃变形，伴随着恐惧的喘息和关节骨骼的咯咯声。容颜憔悴，面容憔悴，眼含泪水。肌肉消瘦，皮肤干燥，血管纹路显露。眼睛和耳朵不灵敏，牙齿脱落。口中胡言乱语，喜欢说话。健忘，记忆力衰退，意识迟钝。极度恐惧，会看到鬼怪的身影。生命走到尽头，成为可怜悯的对象。临近死亡，难以圆满修行。如是说。第五，未对错觉生起厌离心，故未对今生产生厌倦心，此乃如是宣说。若不理解有为法之无常， 则不会从轮回中回头，此乃修持解脱之道的敌人，没有比这更有害的了。即使了解佛法，也没有修行的动机。不专注于实修，其功德也不会成为来世的资粮。这是什么原因呢？因为执着常有的心，对实有的执着没有断除，所以才会争论不休。这正是因为没有在心中生起无常的缘故。
English
This is the water that washes away the delusions of the eight worldly concerns. Knowing that things arising from causes will perish is the wind that encourages diligence and joy in virtue. Realizing that this life is like dew on the tip of a blade of grass is the ground that nurtures the tree of faith. Remembering death in one's mind is the axe that cuts off the root of evil. The thought of knowing this life to be impermanent is the boat that ferries one across the ocean of existence. The arising of the thought of death in one's mind is the ladder to climb to the palace of liberation. Accompanying the understanding of impermanence is the wish-fulfilling jewel that accomplishes what is needed and desired and fulfills hopes. It is crucial to cultivate the mind of death with the understanding of virtue in order to accomplish the stainless path of liberation. If one does not understand the impermanence of compounded things, one will not be weary of the activities of this life. This is the root of evil, and therefore it brings about five faults: If one is not weary of the activities of this life, one will not find the opportunity to practice Dharma, this is one. If one is not weary of this life, one will not be able to focus on the work of practice, this is two. If one is not weary of this life, one will not sever ties with worldly affairs, this is three. If one is not weary of the activities of this life, virtuous deeds will remain mere verbal wishes, this is four. If one is not weary of the activities of this life, one will not be able to escape from the slavery of desire, this is five. Unsteady steps, the body sways and changes shape, accompanied by fearful gasps and the creaking of joints and bones. The complexion fades, the face is haggard, and the eyes are tearful. Muscles waste away, skin dries up, and the network of veins becomes visible. The eyes and ears are not clear, and the teeth fall out. One babbles from the mouth and likes to talk. Forgetfulness, memory fades, and consciousness becomes dull. In extreme fear, one will see the forms of ghosts and demons. Life comes to an end, becoming an object of pity. Near death, it is difficult to complete practice. Thus it is said. Fifth, this is the teaching that one does not become weary of this life because one has not developed aversion to illusions. If one does not understand the impermanence of compounded things, one will not turn away from samsara, this is the enemy of practicing liberation, and there is nothing more harmful than this. Even if one understands the Dharma, one has no motivation to practice. Not focusing on actual practice, its merits will not become provisions for the next life. What is the reason for this? Because the mind that clings to permanence, the attachment to inherent existence, has not been severed, so one will argue endlessly. This is precisely because impermanence has not arisen in the mind.
Tibetan
ཏེ། གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ མི་སྡོད་འཆི་བའི་བློ་ཞིག་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན། ཚེ་འདི་ལ་མི་ཞེན་ལ་ཕྱི་མ་གཙོ་བོར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཚོང་དུས་ཀྱི་འགྲོན་པོ་དེ་ཚོང་བའི་ཡུལ་དེའི་ཚིས་མི་བྱེད་པར། རང་གིས་འགྲོ་བའི་ཟོང་རྒྱགས་གསོག་པ་ བཞིན་དུ། མི་རྟག་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡང་། ཚེ་འདིའི་ཚིས་མི་བྱེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཚིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ལ་འཆི་བློ་སྐྱེས་པའི་མི་དོན་མེད་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་སྒྲུབ་མི་སྲིད་དེ། མི་བྱ་རྒྱ་བྱའི་ སེམས་མི་སྐྱེ། དགོས་མེད་ཀྱི་ནོར་རྫས་མི་གསོག །ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་དང་དུ་ལེན་མི་སྲིད། མི་རྟག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དང་། ཚེ་འདིའི་བློ་ལྡོག་པ་དུས་མཉམ། ལེ་ལོ་དང་ཅི་མ་ཚང་སྟེ་ཉིན་མཚན་མེད་པར་དགེ་བ་ ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར་ཞིང་། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ལ་གུས་པར་འགྱུར་ཞིང་། གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་མི་སྡོད་འཆི་བའི་བློ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན། དད་པ་ལས་བྱུང་དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་རྣམས། རྡོ་ཁབ་ལེན་ལ་ ལྕགས་འདུ་བ་ལྟར། སྐྱེས་བུ་དེའི་བློ་ལ་འདུ་བ་ཡིན། འཆི་དྲན་གྱི་སེམས་འདི་གཉེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་འདུ་ཤེས་དང་། འཆི་བློ་དང་། ཉེ་བར་འགྲོགས་པ་འདི་ཉོན་མོངས་པ་སྲེག་པའི་མེ་ཡིན། མི་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་འདི། ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་རྟོག་པ་འཁྲུ་བའི་ཆུ་ཡིན། རྒྱུ་ལས་འཇིག་པར་ཤེས་པ་འདི་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པ་དང་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་རླུང་ཡིན། ཚེ་འདི་རྩ་ཁའི་ཟིལ་པར་རྟོགས་པ་འདི་ དད་པའི་ལྗོན་ཤིང་སྐྱེད་པའི་ས་གཞི་ཡིན། ཡིད་ལ་འཆི་བ་དྲན་པ་ནི། ཉེས་པའི་རྩ་བ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་སྟ་རེ་ཡིན། ཚེ་འདི་མི་རྟག་པར་ཤེས་པའི་བསམ་པ་འདི་སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བའི་གྲུ་གཟིངས་ཡིན། འཆི་བའི་བློ་རྒྱུད་ལ་ཤར་བ་ཐར་པའི་ཁང་བཟངས་ལ་འཛེག་པའི་སྐས་ཀ་ཡིན། འདུ་ཤེས་མི་རྟག་པ་དང་འགྲོགས་པ་འདི། དགོས་འདོད་སྒྲུབ་པ་རེ་བ་སྐོང་བ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན། ཐར་ལམ་དྲི་མ་མེད་ པ་སྒྲུབ་པའི་དགེ་བ་ལ་འདུ་ཤེས་འཆི་བློ་སྐྱེས་པ་གལ་ཆེ། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་མ་ཤེས་ན། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ལས་ཡིད་མི་འབྱུང་། དེ་ཉེས་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པས། སྐྱོན་ལྔ་འཕོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ ལས་ཡིད་མ་བྱུང་ན། ཆོས་ལ་བྱ་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་དེ་གཅིག །ཚེ་འདི་ལས་ཡིད་མ་བྱུང་བས་བྱ་བའི་ལས་ལ་ཟིན་པ་མི་ཡོང་སྟེ་གཉིས། ཚེ་འདིའི་ཡིད་མ་བྱུང་བས་མི་ཆོས་པ་དང་འབྲེལ
Chinese
是故，若于有情相续中，生起不容停驻之死亡之心，则不贪恋此生，而以来世为主。譬如商期之客人，不营商贾之地之生计，而积攒自己所行之资粮一般。生起无常之心者，亦不为此生而营生，乃为往他世而营生。是故，相续中生起死亡之心之人，不可能成办无意义之世间之事。不生庸碌之想，不积无用之财物，不可能接受此生之荣耀。无常于相续中生起之时，与此生之念头转变同时。不懒惰，无所不备，日夜精勤于善法，且恭敬善说之法。若于有情相续中，生起不容停驻之死亡之心，则由信心所生之善心等心所，如铁吸于磁石般，汇集于彼人之心中。忆念死亡之心，乃一切对治之殊胜者。修行者与正念、死亡之心亲近，乃焚烧烦恼之火焰。于无常生起正念，乃洗涤八法之垢水。知晓诸法皆坏灭，乃策励精进，欢喜善法之风。了知此生如草尖露珠，乃滋养信心之沃土。心中忆念死亡，乃斩断罪恶之根本之斧。了知此生无常之念，乃从轮回之海中度脱之舟。死亡之心于相续中生起，乃攀登解脱殿堂之阶梯。与无常正念为伴，乃成办所欲、满足希望之如意宝。于成办无垢解脱道之善法，生起正念与死亡之心至关重要。若不了知有为法之无常，则不厌离此生之事。彼乃罪恶之根本，故染污五过患。若不厌离此生之事，则不得行法之时机，此为一。因不厌离此生，故无法专注于所作之事，此为二。因不厌离此生，故不与修行人交往。
English
Therefore, if a mind that does not dwell on death arises in the continuum of a person, then one is not attached to this life but takes the next life as primary. For example, a guest during a trading season does not make a living in the merchant's land but accumulates provisions for his own journey. Similarly, one who has generated impermanence does not make a living for this life but makes a living for going to the next world. Therefore, a person in whose continuum the mind of death has arisen cannot possibly accomplish meaningless worldly affairs. One does not generate thoughts of trivial matters, does not accumulate unnecessary wealth, and cannot accept the glory of this life. When impermanence arises in the continuum, it is simultaneous with the reversal of the mind of this life. Without laziness and with nothing lacking, one strives day and night in virtue and respects the well-spoken Dharma. If a mind that does not dwell on death arises in the continuum of a person, then the mental factors of virtue arising from faith, like iron attracted to a magnet, gather in the mind of that person. The mind of remembering death is the best of all antidotes. A practitioner who is close to mindfulness and the mind of death is a fire that burns afflictions. Generating mindfulness of impermanence is water that washes away the defilements of the eight worldly concerns. Knowing that all phenomena are destroyed is the wind that encourages diligence and rejoices in virtue. Realizing that this life is like dew on the tip of a blade of grass is the fertile ground for cultivating the tree of faith. Remembering death in the mind is the axe that cuts off the root of evil. The thought of knowing that this life is impermanent is the boat that liberates from the ocean of existence. The mind of death arising in the continuum is the ladder for climbing to the palace of liberation. Being accompanied by mindfulness of impermanence is the wish-fulfilling jewel that accomplishes desires and fulfills hopes. It is crucial to generate mindfulness and the mind of death for the virtue of accomplishing the stainless path of liberation. If one does not know the impermanence of compounded phenomena, one will not be disgusted with the affairs of this life. That is the root of evil, so it is afflicted by five faults. If one is not disgusted with the affairs of this life, then one will not find the opportunity to practice Dharma, this is one. Because one is not disgusted with this life, one cannot focus on the work one is doing, this is two. Because one is not disgusted with this life, one does not associate with practitioners.