Tibetan
སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ ཕྱིར་འབྱུང་བའོ། །འཆི་བའི་དུས་དེར་མི་ཡུལ་དུ་ལོ་བརྒྱ་བསྡད་ཀྱང་། དུས་དེར་བར་དོའི་སྣང་བ་བརྒྱ་ཆ་གཅིག་གིས་སྡུན་བསུ་བས། སྔར་མིང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དྲན་པའི་ཆ་རང་འགགས་སུ་གྱུར་ནས། དར་ཅིག་ཀྱང་མི་ཡུལ་དུ་བསྡད་སྙམ་མི་བྱེད་པ་ཡིན། ཁམ་ཆེ་བྱ་བ་ནི་དུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་འགྲོ་རྣམས་གྲུབ་ཆེན་བརྒྱད་ཐོབ་ཀྱང་། འཆི་བདག་གིས་མི་སྟོངས་པའི་ཕྱིར་ཁམ་ཆེ། འཆི་བདག་ལ་ གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར ་ཁམ་ཆེ། འཆི་བའི་རྐྱེན་དུ་མ་གྱུར་པ་མེད་ལ། འཆི་བདག་ལ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་པས་ཁམ་ཆེ་སྟེ། སེམས་ཅན་ལ་མ་ཤི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟ་དབྱངས་ཀྱི་མྱ་ངན་བསལ་བ་ལས། ས་འམ་འཇིག་རྟེན་མཐོ་རིས་ན། །སྐྱེས་ནས་ལ་ལ་མ་ཤི་བ། །འགའ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་འམ། །ཐོས་སམ་འོན་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །ཅི་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། །རྡོ་ ༄༅། །རྗེའི་སྐུ་ཡང་མི་རྟག་ན། །ཆུ་ཤིང་སྙིང་པོ་འདྲ་བ་ཡི། །ལུས་ཅན་གཞན་རྣམས་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྐད་དོ། །བཞི་པ་ཡུལ་སྣང་ལ་འཁྲི་བ་མ་ཆོད་པ་འདི་ལགས། འཆི་བར་ཤེས་བཞིན་ དུ་འཁྲི་བ་མ་ཆོད་པས། ད་རུང་གཏམ་གྱི་ཡ་ཟུང་སྨྲ་ཞེས་པ་ནི། ནད་པ་ལ་ཅི་བྱས་ཀྱང་སྐྱེད་མེད་པར། ཐུར་དུ་གཉའ་ཆག་པས་འཆི་བར་ཤེས་ནས། ཡུན་དུ་མི་གནས་པར་ཐག་ཆོད་བཞིན་དུ། ཞེན་ཆགས་ཅན་ དེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་འཁྲི་བ་མ་ཆོད་པར། རང་འཆི་ཡང་ཤུལ་ན་མི་རྣམས་ལ། འདི་ཙུག་གྱིས་ཤིག་ཟེར་ནས། ཁ་ཆེམས་སུ་འབོགས་པ་དེ། གཏམ་གྱི་མཐའ་མ་ཡིན་ཏེ། འདུག་ས་དེར་དེ་ལས་མི་སྨྲ་བས་ན་ཡ་ཟུང་ ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་པ་དགོས་པ་དུས་མཐའ་ལས་མ་དྲན་པས་ཕྱིས་པ་འདི་ལགས། སྐྱབས་འགྲོ་གཞན་གྱི་ལད་མོ་ཚུན་ཆད་དུས་དེར་བྱེད་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་འདྲ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། སྐྱེ་བའི་ དུས་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་ཁེགས། བརྒས་པའི་ཤུགས་ལྕགས་ཕུར་ལ་བརྟོད་ཀྱང་མི་ཐུབ། ལས་ཀྱི་ནད་འཚོ་བྱེད་གཞོན་ནུས་མི་གསོས། དེ་ལྟར་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆིའི་སྡུག་བསྔལ་ཆུའི་གཉེར་མ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཕྱིར་གཅིག་འབྲེང་། ལག་ངར་སྔས་སུ་བཅུག །བྱིན་བུ་སྟན་དུ་བཏིང་། ཉེ་བས་མཐའ་མ་བསྐོར། སྐོམ་དུ་བལ་ཡེ་བཏིགས། དུས་དེར་འཛིན་པའི་རླུང་སྔོན་ལ་བྲོས་པས་ལྕེས་ཟས་ཀྱི་རོ་དྲུག་མི་ཚོར། དེའི་རྗེས་སུ་དྭངས་མའི་རླུང་འབྲེངས་པས་གདོང་གི་ཁ་བཀྲག་ཉམས། འཆི་རྟགས་ཤར་པས་སྨན་པས་གན་ལྟེ་ཕྲག་ལ་བཀལ། ནད་གཡོག་
Chinese
心的国王 出离啊！死亡的时候，即使在人间住了一百年，那个时候中阴的景象百分之一也会迎面而来，之前名字的事物，记忆的部分自然停止。 一刹那也不觉得曾在人间住过。所谓的“堪切”，是指时间的尽头，众生即使获得八大成就，也因为死主不会放过而“堪切”，对于死主 没有对治的缘故“堪切”，没有不是死亡之因的，对于死主任何事物都没有利益，所以“堪切”，因为没有不死的众生。出自《马鸣的悲伤消除》： 地上或世界天界中，出生后有些人没有死，有些人你见过吗？听说过吗？或者怀疑？如果佛陀们的身体，以相好庄严，石头 的身体也不恒常，像水树的精华一样，其他的有情众生还用说吗？说完了。第四个是不舍对境显现的执着。明明知道要死亡 却不舍执着。还说遗言，这是说对于病人无论做什么都没有用，因为身体向下倾斜知道要死了，明明已经决定不能长久住世，有执着的人 不舍对世间的执着，自己要死了还对留下的人说，这个要这样做，那样做，写下遗嘱，这就是最后的遗言，因为在那个地方不能再说更多，所以说是遗言。 第五个是需要的东西在临终时没有想起而被推迟。甚至连模仿其他的皈依也在那个时候做，这是说众生一样的都是痛苦的自性，出生的 时候无法抵挡魔的力量，衰老的威力即使钉在铁桩上也无法承受，业的疾病年轻的医生也无法医治。像这样生老病死的痛苦就像水波一样， 一个接着一个。把手臂当枕头，把屁股当垫子，亲人在周围围绕，嘴里滴着棉花，那个时候执着的风先逃走了，所以舌头尝不到食物的六味。 在那之后清净的风也跟着走了，所以脸上的光彩消失了。死亡的征兆出现后，医生把脉放在腋下。照顾病人
English
The King of Mind Departing! At the time of death, even if one has lived in the human realm for a hundred years, at that time, one percent of the Bardo's appearance will come to greet them. The memory of things that were previously named will naturally cease. For even a moment, they will not think that they have lived in the human realm. The term "Kham Che" refers to the end of time. Even if all beings attain the eight great accomplishments, they are still "Kham Che" because the Lord of Death will not let them go. For the Lord of Death, there is no antidote, hence "Kham Che." There is nothing that is not a cause of death. Nothing benefits the Lord of Death, so it is "Kham Che," because there are no immortal beings. From "Eliminating the Sorrows of Ashvagosha": On the earth or in the heavenly realms, are there some who are born and do not die? Have you seen any? Have you heard of any? Or do you doubt? If the bodies of the Buddhas, adorned with marks and signs, even the stone body is impermanent, like the essence of a water tree, what need is there to mention other sentient beings? That's all. The fourth is not severing attachment to the appearance of objects. Knowing that one is going to die yet not severing attachment. Still speaking last words, this is to say that nothing can be done for the patient, because the body is tilting downwards, knowing that they are going to die. Knowing that they cannot live long, the attached person does not sever attachment to the world. Even though they are dying, they tell those who remain, "Do this, do that," and write a will. This is the final word, because they cannot say more than that in that place, so it is called the last word. The fifth is that the necessary things are not remembered and are postponed until the end. Even imitating other refuges is done at that time. This is to say that sentient beings are all of the nature of suffering. At the time of birth, they cannot resist the power of demons. The power of aging cannot be endured even if nailed to an iron stake. The disease of karma cannot be cured by a young doctor. Thus, the suffering of birth, aging, sickness, and death is like a ripple in water, one following another. Putting the arm as a pillow, putting the buttocks as a cushion, relatives surrounding them, dripping cotton into the mouth. At that time, the wind of attachment escapes first, so the tongue cannot taste the six flavors of food. After that, the clear wind also follows, so the radiance of the face disappears. After the signs of death appear, the doctor places the pulse on the armpit. Taking care of the patient
Tibetan
པས་སྐྱེལ་ཐུང་བྱས། གཟའ་པ་བྱེ་དྲོས་སུ་སོང་བའི་དུས་དེར། འཆི་བ་ ལ་སྐྱབས་གནས་ཆོས་མིན་པ་གཞན་གྱིས་སྟོངས་པ་མེད་པས། ཆེ་གེ་མོ་སྤྱན་དྲོངས་ཟེར་ནས། དེའི་གམ་དུ་ཐལ་མོ་སྦྱོར། ནད་པ་རྒྱབ་ནས་བརྟེན་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་བྱེད་པ་ལ་གཞན་གྱི་ལད་མོ་ཞེས་པ་ནི། ཁོང་ གིས་རྐང་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཞེས་པའི་རྗེས་གཅོད། དུས་དེར་བྱེད་པ་དེ་ཡིན་དང་ཡིན་ཏེ། རོ་ལ་དབང་སྐུར་བྱེད་པ། རྨས་ནས་གོ་ཆ་སྐྱེལ་བ། འཆི་ཀའི་སྐྱབས་འགྲོ་གསུམ་བག་ཙམ་ཕྱིས་པ་ཡིན་ནོ། ། དྲུག་པ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས། ལེ་ཁ་ལ་དྲན་པས་གོ་མ་བཅད་པར་བསྟན་པ་འདི་ལགས། ང་སུ་དང་འགྲོགས་ནས་འགྲོ་ན་ཟེར་ཅིང་སྨྲེང་སྔགས་མང་པོ་འདོན་པ་ནི། གམ་ན་མོ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་རང་ཡག་པར་ཡོང་ སྟེ༔ ང་ཅི་ཙུག་བྱེད་ན། ང་གར་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། ང་ལ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་འོང་བ་ཡིན་ན་ཟེར་ནས་སྨྲ་བ་དེའོ། །བདུན་པ་བློ་ཉེས་པོ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པར་བསྟན་པ་འདི་ཡིན། མལ་གྱི་མཐའ་མར་འགྱོད་སེམས་མང་བ་ སྐྱེ་སྟེ། སྙིང་མེད་པོའི་མདུན་མ་ཕྱིས་པར་རྩི་བ་ཡིན་གསུངས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་སྙེག་པའི་མི་དེ་འདུག་ས་དེར་ད་བོགས་ལས་མི་ཉལ་བས་ན། མལ་གྱི་མཐའ་མ་ཞེས་བྱ། འཆི་བར་ནི་ཤེས་ཆོས་མ་གྲུབ་པས་ ༄༅། །འགྱོད་སེམས་མང་པོ་དུས་དེར་སྐྱེས་ཏེ། གནའ་ཙ་ན་བླ་མ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཆོས་ཞུར་ཡོད་པ་ལ། དེ་ཙ་ན་ཅི་སྟེ་མི་ཞུ་དུས་ད་ཙ་ན་ཁྱེར་བ་ལ། སྡིག་པ་དེ་དང་དེ་ཀུན་བྱ་མི་དགོས་པར་བྱས་སྙམ་ པའོ༑ །སྙིང་མེད་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞོན་དུས་སུ་ཆོས་མ་དྲན་པར་མི་ཚེ་ཡེངས་མ་ལམ་ལ་ཟད་དུ་བཅུག་པ་དེའོ། །དེའི་མདུན་མ་འཕྱིས་པར་རྩི་བ་ཡིན་ཏེ། བརྒས་པ་མ་ཚོར་འོག་བྲུས་སུ་བྱུང་ནས། འཆི་ཀར་ ཆོས་དྲན་པས་མ་ཕན་ཏེ་ས་མ་ཆོད། དུས་དེར་འགྱོད་པ་རྟས་མི་སླེབ་ཏུ་སོང་བའོ། །བརྒྱད་པ་ལས་གཞུག་གི་དགེ་བ་མང་དུ་སྨིན་མ་ཁོམ་པ་དེ་འདི་ལགས། དེའི་དུས་ཀྱི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་ཕན་པ་མི་མཆི་ལགས་སམ་ ཞུས་པ་ནི། ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་ཙམ་ཞིག་ལ་བསོད་ནམས་ཡོད་པའི་ངོས་ནས་དྲིས་པའོ། །དགུ་པ་དུས་མཐའི་བློ་དེ་ཆོས་བྱེད་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་སྟེན་ཅིག་པར་བསྟན་པ་འདི་ཡིན། དེའི་སྡུག་བསྔལ་ད་ལྟ་དྲན་ན། དགེ་སྦྱོར་རམ་ དེ་ཡོང་བར་གདའ་སྟེ་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་མ་ཡིན་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་ཏེ། འཆི་བར་ཤེས་པ་དེའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་འདྲ་ཞིག །ད་ལྟ་ན་ཚ་མེད་པའི་དུས་འདིར། མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་འཆི་བློ་དེ་སྐྱེས་ན། དར་ཅིག་ཀྱང་ཐ་མལ་དུ་སྡོད་མི་ཁོམ་
Chinese
因此做了简短的送别。在星期二黎明时分，死亡 的皈依处不是佛法以外的其他事物，所以说“某某请来”，然后在那人身边合掌。病人靠在背后，做皈依的行为，所谓的模仿他人，就是 效仿他们所说的“双足之尊”。那时这样做，确实是给尸体做灌顶，受伤后穿上盔甲，临终时的皈依，这三件事稍微做了一些修改。 第六，轮回的过患。这指的是没有用正念来阻止放纵。说“我和谁一起走呢”，念诵许多哀叹之词，就是对身边的妇女们说“你们会好起来 的！我该怎么办呢？我要去哪里呢？我将会遇到什么样的事情呢？”这就是所说的。第七，这指的是生起恶劣的后悔之心。在床的边缘生起许多后悔之情， 说“无心之人的前途被抹去了”，这是因为追求来世的人不会一直躺卧在那个地方，所以称为床的边缘。因为临终时没有完成闻思修的佛法， 因此那时生起许多后悔之心，心想“过去曾经在某某喇嘛那里听法，那时为什么不听呢？现在才来拿走，那些罪恶都不应该做啊！” 所谓“无心之人”，指的是年轻时不记得佛法，一生都浪费在放逸的道路上。所谓“他的前途被抹去了”，指的是没有意识到衰老已经到来，突然死亡， 临终时才想起佛法也无济于事，已经太迟了。那时后悔也来不及了。第八，这指的是没有空闲时间来成熟过去所积累的许多善业。询问“那时皈依有帮助吗？”， 这是从拥有念诵“南无布达雅”（藏文：ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་，梵文天城体：नमो बुद्धाय，梵文罗马拟音：Namo Buddhāya，汉语字面意思：皈依佛）的功德的角度来提问的。第九，这指的是要经常依靠临终时的心态来修行佛法。如果现在想起那时的痛苦，那么行善或者 会有所帮助，这是因为没有什么能比佛法更能帮助你。临终时所知道的那种痛苦，如果现在，在这个没有疾病的时候，生起无常的观念和死亡的念头， 那么片刻也不敢懈怠。
English
Therefore, a brief farewell was made. At dawn on Tuesday, since there is no refuge in death other than the Dharma, they say, "Please bring so-and-so," and then join their palms together near that person. The patient leans on their back, performing the act of taking refuge, which is called imitating others, is imitating what they say, "The best of the two-legged." Doing this at that time is indeed giving empowerment to the corpse, putting on armor after being wounded, and the refuge of death, these three things were slightly modified. Sixth, the faults of samsara. This refers to not stopping indulgence with mindfulness. Saying, "Who shall I go with?" and reciting many lamentations, is saying to the women nearby, "You will be well! What should I do? Where am I going? What kind of things will happen to me?" This is what is said. Seventh, this refers to the arising of a bad sense of regret. At the edge of the bed, many regrets arise, saying, "The future of the heartless is erased," this is because the person who seeks the afterlife will not always lie down in that place, so it is called the edge of the bed. Because the Dharma of hearing, thinking, and meditating has not been completed at the time of death, Therefore, many regrets arise at that time, thinking, "In the past, I used to listen to the Dharma at so-and-so Lama's place, why didn't I listen at that time? Now it's too late, I shouldn't have done those sins!" The so-called "heartless person" refers to those who do not remember the Dharma in their youth and waste their lives on the path of indulgence. The so-called "his future is erased" refers to not realizing that old age has arrived and suddenly dying, remembering the Dharma at the time of death is of no use, it is too late. It is too late to regret at that time. Eighth, this refers to not having free time to ripen the many virtues accumulated in the past. Asking, "Is taking refuge helpful at that time?", this is asking from the perspective of having the merit of reciting "Namo Buddhaya" (Tibetan: ན་མོ་བུདྡྷ་ཡ་, Sanskrit Devanagari: नमो बुद्धाय, Sanskrit Romanization: Namo Buddhāya, Literal Chinese meaning: Homage to the Buddha). Ninth, this refers to always relying on the state of mind at the time of death to practice the Dharma. If you remember the suffering of that time now, then doing good deeds or there may be some help, this is because nothing can help you more than the Dharma. The kind of suffering that is known at the time of death, if now, in this time without illness, the concept of impermanence and the thought of death arise, then there is no time to be idle even for a moment.