Tibetan
། འཁྲུལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་དང་ཕྲད་དེ། དབང་པོ་ཐ་མ་ལའོ། །ད་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་འདི་ཉིད་བདེན་ ༄༅། །མེད་དུ་བློ་སྦྱངས་པས། རྒྱུན་བསྲིངས་ཙམ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྣང་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། གཉིད་ལོག་པའི་རྨི་ལམ་དང༌། མ་ལོག་པའི་སྣང་བ་གཉིས་ཁྱད་མེད་དུ་སྣང་བ་བདོ་ཙམ་ན། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ངོ་བོས་སྟོང་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་ཙ་ན་ཁྱད་པར་དང་གཉིས་འཛིན་གྱི་བློ་མེད། འབྲས་བུ་བཟང་ངན་འདོད་པ་ཟད་པ་ལ། ཕྱག་ རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་རྟོག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ལ། ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་བསྒོམས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་པར་བྱུང་། འཁྲུལ་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མྱོང་། ངོ་ཤེས་ ཤིང་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར། ཤར་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ། དེ་བླ་མའི་བརྡ་ལ་ངོས་ཟིན་པས་སེམས་ཉིད་རང་གྲོལ་དུ་རྒྱས་ཐེབས་པ་ནི། རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་སྤྱི ཡིན་ནོ། །ལྷའི་ཞལ་མཐོང་བ་དེ་རྟོག་པ་མཐུ་བརྟས་པའི་སྣང་བ། རང་གི་སེམས་ཉིད་ལྷར་ཤར་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་གྲུབ་པ་མེད། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པ་ཡིན། མེད་ བཞིན་ཁོ་ན་བློས་བསྒོམས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་འདྲ། ཡོད་པ་ངོ་བོས་གྲོལ་བ་ལ་དེ་ཉིད་རྟོགས་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པོ། དེ་ཕུག་ཐག་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་ ལ་བཅད་དེ། སྐད་ཅིག་མ་ངོས་བཟུངས་ལ་ངེས་པ་དེར་ཐོབ་པར་བྱ། སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྗེས་ལ་སྒྲིལ་སྒྲིལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ངོས་ཟིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དེས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བྱ་བ་དེ་ཙ་ན་འཆར་བ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མའི་མཚང་དོན་གོ་བ་མ་ཡིན་པ། འདི་ལྟར་བརྟགས་ནས་བརྗོད་དུ་མེད། རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དེ་འཕྲིགས་པ་མིན་པ། གཞན་བཙལ་ནས་ འདི་ཡིན་ཞེས་བསྟན་དུ་མེད། དེ་བརྡ་ལ་ཕུག་འཁྲུས་པས་འདི་ལྟར་སྣང་ཚད་དེ་ཉིད་ཀྱི་གྲོགས་སུ་གྱུར་ནས། གདོད་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་གྱི། མ་རྟོགས་པ་ལ་བག་ཆགས་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་ནས་འཁོར་བའི་སྡུག་ བསྔལ་དུ་འབྱུང་། དེ་བས་ན་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་འདྲིས་བྱའོ། །མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པ་དེ་ཡུལ་དུ་སྒོམ་མམ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཡུལ་དུ་སྒོམ་མམ། མྱོང་ཡུལ་དུ་བསྒོམས་ན་སྒོམ་པ་མ་ཡིན
Chinese
因错觉而生慈悲，依此得遇法性，于最后之根器。如今之显现即是真。 以无有之心修习，稍作持续，瑜伽士所见一切显现皆如幻，且将变为无自性。入睡之梦境与未入睡之显现二者无别显现之时，如梦境般之显现，其自性将变为空性。彼时，无有差别与二取之念。善恶果之欲念灭尽时，称之为大手印成就之瑜伽士。分别念本是佛之智慧，然因未识且修习之故，而生为众生之错觉。因错觉而感受轮回之痛苦。若能识且修习，则将显现为佛之智慧。显现则得脱离痛苦之乐。若能于上师之表征中认识，则心性自解脱而广大，此乃自知自明之体性，是为总。 见神之面容，乃是念头力量增长之显现。从自心性显现为神，而非于外境成立独立之神。显现而无自性，是修习如幻。若以无有之心修习，则与执着于我相同。存在之物于自性中解脱，即称之为证悟。心性安住于佛之自性，是为俱生者。于当下之显现中斩断其根，于刹那间把握并于其中获得定解。应于种种之后勤奋修习。如是认识之法性，即已舍弃一切有漏。佛之智慧之显现，于彼时方才生起。若不能理解刹那之要义，则如此观察亦无法言说。自身所具之物并非欺骗，无需向外寻觅并指认为此。若能于表征中彻底熟悉，则如此显现之量即成为其助伴，最初将显现为智慧。若不证悟，则将执着于习气、能取所取，而生起轮回之痛苦。因此，应习惯于证悟。若不思之智慧是离戏论，那么是否应于境中修习？或于境中修习？若于体验之境中修习，则非修习。
English
Compassion arises from delusion, and through that, one encounters the nature of reality, in the last of the faculties. This present appearance is true. By training the mind in non-existence, if one continues for a while, all these appearances will seem like illusions to the yogi and will become without inherent existence. When the dream of sleep and the appearance of not being asleep seem indistinguishable, the appearance like a dream will become empty in nature. At that time, there is no mind of difference and duality. When the desire for good and bad results is exhausted, it is called a yogi who has accomplished the great seal. Conceptual thought is the wisdom of the Buddha, but because it is not recognized and meditated upon, it arises as the delusion of sentient beings. Because of delusion, one experiences the suffering of samsara. When recognized and meditated upon, it arises as the wisdom of the Buddha. When it arises, one obtains the bliss of liberation from sorrow. When one recognizes this in the signs of the guru, the mind itself expands into self-liberation. The nature of self-awareness and self-illumination is the general essence. Seeing the face of a deity is an appearance of the power of thought increasing. From one's own mind, a deity arises, but there is no independent deity established outside. Appearance without inherent existence is to be meditated upon as an illusion. If one meditates on only non-existence, it is like clinging to self. When what exists is liberated in its nature, it is called realization. The mind itself abides in the nature of the Buddha, which is the co-emergent. Cut off its root in the present appearance, grasp the moment, and gain certainty there. One should diligently practice following the various [appearances]. The nature of reality that is recognized in this way abandons all that is defiled. The appearance of the wisdom of the Buddha arises at that time. Not understanding the meaning of the moment, it cannot be expressed after examining it in this way. What exists in one's own mind is not deception, and it cannot be shown by searching for it elsewhere and pointing it out as this. By thoroughly familiarizing oneself with the signs, the extent of what appears in this way becomes a friend, and initially it will arise as wisdom. If one does not realize it, one will cling to habits and grasping, and the suffering of samsara will arise. Therefore, one should become accustomed to realization. If the wisdom of non-thought is free from elaboration, then should one meditate on an object? Or should one meditate on an object? If one meditates on the object of experience, it is not meditation.
Tibetan
། ཡུལ་ སྤང་བསྒྲུབ་མེད་པའི་ཤེས་པ་བློ་དངོས་རང་གྲོལ་དུ་ཤིགས་སེ་འཇོག་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་བསྲིང་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་རང་རྒྱུད་དུ་འཛིན་པའམ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་རྒྱུ་མེད་དུ་བློས་སྐྱེལ་ན། དེ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་མ་འདས་པས། འཁོར་བར་འཆིང་བར་འགྱུར་གྱི། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ངོ་བོས་སྟོངས་ལ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བདེ་སྟོང་དུ་གྲོལ་པས། འཁོར་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གདོད་འགྲོ་བ་ ༄༅། །ཡིན༑ གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྤང་བླང་གི་བློ་མེད་པ་རྣམ་དག་གི་བདག་ཉིད། དེ་ལྟར་མ་གྱུར་ན་འདོད་པའི་བློ་དང་བཅས་པས་དག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཕ་རྒྱུད་ཀྱི་ གདམས་པ་མཐར་གཏུགས་པ་རིམ་པ་ལྔ་པ། དེ་གདན་གཅིག་ལ་ཚང་བ་འདི་ཡིན། རླུང་འབྱུང་འཇུག་གནས་པ་ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ། ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་ལས་གྲོལ་བ་དེ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ། དེ་བརྡ་ལ་ ངོས་ཟིན་ནས་བསྐྱངས་པ་དེ་སེམས་ལ་དམིགས་པ། རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲོལ་བ་དེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ། སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་འོད་གསལ། སྲིད་པ་གསུམ་གདོད་ནས་གྲོལ་བའི་རང་བཞིན་ལ། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ཟུང་འཇུག་གོ །མ་རྒྱུད་ཀྱི་གདམས་པ་མཐར་བཏུགས་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། དེ་གདན་གཅིག་ལ་ཚང་བ་འདི་ཡིན། གང་ན་ཡང་གང་ཞིག་གིས་གོ་ཕྱེས་ནས་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ དཔེ་ལས་གྱི་ཕྱག་རྒྱ། དེས་བློའི་མཐའ་བཅད་པ་དེ་དོན་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། དེ་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པ་དེ་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ། དེའི་རྟོགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །རིག་པ་ཐ་ མལ་དུ་མ་ལུས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ། མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་སྐྱེ་བས་སྦྱོར་བའི་ལམ། དེས་འགྲོ་འོང་མེད་པའི་དོན་རིག་པས་མཐོང་བའི་ལམ། དེ་སྤྱོད་ལམ་བཞིར་མ་བྲལ་བ་དེ་སྒོམ་པའི་ལམ། གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་རང་སར་གྲོལ་བ་དེ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ། དེ་རྒྱུད་བསྲིངས་ཤིང་བསྐྱངས་པས་རང་རིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་ རོ༑ །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན། དངོས་དང་དངོས་མེད་དེ་ཉིད་དུ་དག་པས། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་དུ་གྲོལ་འགྲོ་བ་ ཡིན་ནོ། །རྟོག་བྲལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་རང་ལ་མེད་ན་ངོས་ཟིན། ལུས་ཅན་ཙམ་ལ་ཡོད་དེ་གནས་
Chinese
། 处所 断除取舍的觉性，将本觉智慧于当下解脱中猛然安住，这被称为延续佛陀的智慧。若将生起次第执着于自相续，或以分别念将圆满次第导向无因。 则未脱离常断二边，故将被束缚于轮回。生起次第于本体中空寂，圆满次第于乐空中解脱，故最初趋向于轮回涅槃的超越。 ༄༅། །是。因是无二自解脱之体性，故无取舍之念，是为清净之自性。若非如此，则因怀有贪欲之念而不得清净。父续的 究竟口诀，即五次第。此为一座具足之法。气之生起、融入、安住，于三字之自性中。本体从生灭中解脱，是为金刚念诵。于表征上 认识并守护，是为专注心。觉性于自身体性中解脱，是为如幻。心性于自性中清净，是为光明。三有于初始解脱之自性中。 轮回涅槃不显现为二，是为双运。母续的究竟口诀，即四手印。此为一座具足之法。无论何处，由任何事物开启而成为证悟之所依，是为 譬喻手印。由此断除分别念之边际，是为义法手印。于此获得定解，是为随持誓言手印。其证悟不可逆转，是为果大手印。觉性未 残留于庸常，是为资粮道。从了知之智慧中生起，是为加行道。由此以觉性证见无有来去之义，是为见道。此不离四种行持，是为修道。 二取显现之觉性于自处解脱，是为究竟道。远离戏论之刹那，称为本觉智慧。若能延续守护此，则本觉将转变为佛陀之智慧。 为何如此？心远离能取所取二者，故为空性无垢。有与非有于彼性中清净。显现与空性，方便与智慧于无二中解脱而去。 若无离念之义本体于自身，则如何认识？唯有具身者才有，安住
English
। Place Knowing that there is no need to abandon or adopt, and placing the innate wisdom firmly in the self-liberation of reality, is called sustaining the wisdom of the Buddha. If the generation stage is clung to as one's own continuum, or if the completion stage is mentally directed towards causelessness, then one has not transcended the extremes of permanence and annihilation. Therefore, one will be bound in samsara. The generation stage is empty in essence, and the completion stage is liberated in bliss and emptiness. Therefore, one initially goes beyond samsara and nirvana. ༄༅། །Yes. Because it is the nature of non-duality and self-liberation, there is no mind of acceptance or rejection, it is the nature of purity. If it is not so, it will not be pure because it is accompanied by the mind of desire. The ultimate instruction of the father lineage is the five stages. This is complete in one session. The arising, entering, and abiding of the winds are in the nature of the three syllables. The essence is liberated from arising and ceasing, which is the Vajra recitation. Recognizing it in the symbol and protecting it is focusing on the mind. The awareness is liberated in its own essence, which is like an illusion. The nature of mind is naturally pure, which is luminosity. The three realms are originally liberated in nature. Samsara and nirvana do not appear as two, which is union. The ultimate instruction of the mother lineage is the four mudras. This is complete in one session. Wherever, whatever opens up and becomes the basis for realization is the example mudra. By this, the limits of the mind are cut off, which is the meaning-dharma mudra. Gaining certainty in this is the commitment mudra that follows. Its realization is irreversible, which is the result, the great mudra. The awareness that is not remaining in ordinariness is the path of accumulation. The wisdom of knowledge arises from it, which is the path of joining. By this, the meaning of no going and coming is seen by awareness, which is the path of seeing. This is inseparable from the four conducts, which is the path of meditation. The awareness of dualistic appearance is liberated in its own place, which is the ultimate path. The moment free from elaboration is called innate wisdom. If this is continued and protected, then innate awareness will transform into the wisdom of the Buddha. Why is that? Because the mind is free from the two, grasper and grasped, it is emptiness, immaculate. Existence and non-existence are purified in that very nature. Appearance and emptiness, skillful means and wisdom, are liberated and go into non-duality. If the essence of meaning free from thought is not in oneself, then how can one recognize it? Only embodied beings have it, abiding