Tibetan
་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །གཟུང་འཛིན་ ཚོར་བའི་སེམས་པ་དང་བཅས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གི་ལས་མཐའ་དག་བསྐྱེད་དེ་འཁོར་བའི་ས་བོན་ནོ། །རིག་པ་ལྟ་སྟངས་ལ་བཟུང་པས་རྟོག་པ་རང་སར་དག་ནས་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་སྟོང་དེས་འཛིན་པས་ན་ གནད་ཀྱི་གདམས་པའོ། །ད་ལྟར་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐུ་གསུམ་དུ་ཆོས་མཚུངས། ལུས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་ཏེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བས་སོ། །ངག་ལོངས་སྐུ་དང་འདྲ་སྟེ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ སྒྲས་ཕྱིའི་ཡུལ་བརྗོད་པ་དང་གོ་བར་ནུས་ལ། སྒྲ་དེ་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དེ་ཆོས་སྐུ་དང་འདྲ་སྟེ་ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ། གཟུགས། ཁ་དོག །དབྱིབས། མི་ལས་སོགས་པ་དང་ བྲལ༑ བརྗོད་དུ་མ་བསྟབ་པ་ཡིན་པ་ལ། དྲན་རིག་སྣ་ཚོགས་སུ་མ་འགགས་པས་སོ། །རིག་པ་ལྟ་སྟངས་ལ་བཟུངས་པས་རླུང་རྩོལ་ནང་དུ་བརྔུབས་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ། ཤེས་པ་ དེ་ལ་གཏད་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་འབྱུང་བས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ། ཉམས་དེ་སྐྱེས་ཙམ་ན་གཟུང་འཛིན་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་འགགས་ནས་བདེ་སྟོང་བློ་བྲལ་གྱི་ཉམས་སུ་སོང་པས་འགོག་པའི་བདེན་པ། ཉམས་དེ་རྒྱུན་དུ་འདྲིས་ནས་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལས་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་སྐྱེ་བ་འདི་ཡིན། བདེ་སྟོང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྩ་རླུང་ཡིན། དེ་རང་སར་གནས་པ་ནི་ བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དེ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལྟ་སྟངས་ལ་རླུང་བཟུང་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། ཐབས་དེས་སྐྱེས་པའི་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་དེ་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དེ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོར་གྲོལ་བ་དེ་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་དེ་ཁོ་ནའོ། །ལྷ་བཞི་ལ་སྦྱར་ན། ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཡེ་གནས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དེ་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ། ལམ་ལ་སྦྱར་ན། སེམས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་འོད་གསལ་དེ་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ། འབྲས་བུ་ལ་སྦྱར་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཐ་མི་དད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། །སྙིང་པོ་གོང་དུ་སོང་ཟིན་ཏོ། །ཕྱི་ཐོས་བསམ་གྱིས་རྒྱུད་བཀྲོལ་ནས་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཐ་མི་དད་དུ་རྟོགས་པ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་ལ་ ༄༅། །གཞི་བསྒྲུབ་པའི་ལྷའོ། །ལྟ་སྟངས་ལས་སོགས་པ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉམས་བདེ་སྟོང་དྲི་མ་མེད་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་ལྷའོ། །འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤངས་ཐོབ་མེད་ པར་ངོ་བོ་གྲོལ་བ་ལ་འབྲས་བུའི་ལྷའོ། །ཕྱི་རོལ་འཇུག་པ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལས་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་མཐར་ཐུག་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡང་མི་ སྟོང་༑ སྣང་བ་བཀག་ནས་སྟོང་པ་ཡང་མི་བསྒྲབ། སྣང་བ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་ལ་སྟོང་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ། སྟོང་པའི་ཡུལ་བདེན་པ་ཞིག་དབུ་མ་པ་ཡང་འདོད་པ་མེད་དོ། །གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་ སྟོང་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བས་གནོད་པ་མ་བྱས། ཡུལ་སྣང་སྟོང་ཡིན་པས་ཡུལ་གྱིས་ཚུར་གནོད་པ་བྱས་པ་མེད། ཡུལ་ལ་བདག་ཏུ་ཕར་ཞེན་པས། འཁོར་བ་བདེ་སྡུག་གི་གནོད་པ་དེས་བྱས་པ་ ཡིན་པས། བློ་ཞེན་མེད་དུ་གྲོལ་དགོས། དེ་ལ་ཉམས་བདེ་སྟོང་དུ་སྐྱེ་དགོས། ཉམས་བདེ་སྟོང་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་ལྷ་ཞེས་བྱའོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། སྟོང་བློའི་ ཆགས་ཞེན་བདེ་སྟོང་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲོལ་བ་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། ཟག་མེད་བདེ་བ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལྟ་སྟངས་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཐར་ཐུག་གི་ཉམས་ཞེན་མེད་དུ་ གྲོལ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །ཆགས་ལམ་པ་ལ་ལས་རྒྱ་གཙོར་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལ་དགོངས། གཤིས་མ་འགགས་པ་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བ་དེ་གར་མ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་བདེ་སྡུག་ སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་མ། དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་དང་། བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་སུ་བྱུང་ཡང་། རྟོགས་ལྡན་ལ་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པའི་ངང་དུ་རོ་མཉམ་པ་དེ་རྡོ་རྗེ་མ། རོ་མཉམ་པ་དེ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་ བརྗོད་དུ་མེད་དེ་བློས་མ་རེག་པ་བྲམ་ཟེ་མའོ། །གྲོལ་ལམ་པ་ལ་གཏུམ་མོ་གཙོར་བསྟན་པ་འདི་ལ་དགོངས། སྒྲ་ཡིས་དོན་མཚོན་ཙཎྜ་ལཱི་གཏུམ་པའི་མིང་སྟེ། གདོལ་པའི་ལག་ན་མཚོན་ཐོགས་པ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་གཅོད་ པ་ཡིན། མོ་ནི་བསྐྱེད་པའི་མིང་སྟེ། གང་གིས་བསྐྱེད་ན་ལྟེ་བའི་ཨ་ཐུང་ལས་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད། དེ་མེ་རླུང་གིས་སྤར་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཟག་པ་གཅོད་པའོ། །འདིར་རྟོག་པ་བསྐྱེད་ནས་བཅད་པས་རྗེས་ཡེ་ ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །བདག་ཉིད་ཡི་དམ་དུ་གནས་པའི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་དྲུག་གི་ལོགས་དེ་ལ། ཨ་ནུ་སུ་ཏྲི་ནི་དུ་ལ་མ་ཡེངས་པར་ལྟ་སྟངས་སྒྲོགས་པས། བར་དོར་རིགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་བྱུང་ཙ་ན་དེ་ལ་ མི་སྔངས་སྐྲག་པའི་བློ་མི་འབྱུང་སྟེ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་པས་དེའི་སྒོ་མི་འགྲིམ
Chinese
名为“……之精要”。以能取所取、感受的心识等，生起有情的一切分别业，是轮回的种子。以智慧观察，分别念于自处清净，以无漏的乐空摄持，是窍诀的口诀。现在的身语意三者与三身法性相同。身是化身，因为显现为各种方便和智慧。语与报身相同，因为阿（藏文：ཨཱ་，梵文天城体：आ，梵文罗马拟音：ā，汉语字面意思：阿）里嘎（藏文：ཀཱ་，梵文天城体：का，梵文罗马拟音：kā，汉语字面意思：嘎）里的声音能表达和理解外境，而且声音没有形成形状。心与法身相同，因为本体什么也没有成立，没有形状、颜色、形态、人等，不可言说，但不会停止各种忆念和觉知。以智慧观察，将气吸入体内，视之为痛苦，是苦谛。将觉知安住于此，生起乐空的体验，是集谛。体验生起时，粗细的能取所取分别念当下止息，成为乐空离戏的体验，是灭谛。此体验持续串习，获得稳固，生起佛的功德，称为道谛。由此生起四种唯一性。乐空生起的因是脉气。气安住于自处，是我的唯一性。生起它的方法，以观察而摄持气，是咒的唯一性。以此方法生起的乐空体验，是本尊的唯一性。它又解脱于离戏的本体，是智慧的唯一性。如果与四本尊结合，法性完全清净，本来存在的阿赖耶识是自性本尊。如果与道结合，心性完全清净，光明是自性本尊。如果与果结合，法身界与智慧无二的本体是自性本尊。精要已于前述。外在通过闻思来解脱相续，证悟显现和空性无二无别的见解，是 ༄༅། །根本成就之本尊。通过观察等方便之门，生起体验乐空无垢，是道成就之本尊。轮回和涅槃没有断除和获得，于本体中解脱，是果之……
English
It is called "The Essence of...". With the mind of grasping and perceiving, all the karmas of sentient beings' thoughts are generated, which are the seeds of samsara. By holding on to the perspective of awareness, thoughts are purified in their own place, and the stainless bliss and emptiness hold on to it, so it is the key instruction. The present body, speech, and mind are the same as the three kayas in nature. The body is the nirmanakaya, because it appears in various methods and wisdoms. Speech is similar to the sambhogakaya, because the sound of Āli Kālī can express and understand the external environment, and the sound is not formed into a shape. The mind is similar to the dharmakaya, because the essence is not established in any way. Form, color, shape, people, etc. are absent. It is unspeakable, but it does not stop various memories and awareness. By holding on to the perspective of awareness, seeing the breath drawn into the body as suffering is the truth of suffering. Entrusting the knowledge to it, the experience of bliss and emptiness arises, which is the truth of the origin. As soon as the experience arises, the subtle and coarse grasping thoughts cease, and it becomes an experience of bliss, emptiness, and non-conceptuality, which is the truth of cessation. If this experience is constantly familiarized and stability is achieved, the qualities of the Buddha will arise, which is called the truth of the path. From this, the four uniquenesses arise. The cause of the arising of bliss and emptiness is the root-wind. When it stays in its own place, it is the uniqueness of self. The method of causing it to arise, holding the wind with perspective, is the uniqueness of mantra. The experience of bliss and emptiness arising from this method is the uniqueness of the deity. It is also liberated in the nature of non-elaboration, which is the uniqueness of wisdom. If combined with the four deities, the nature of dharma is completely pure, and the eternally existing alaya consciousness is the self-nature deity. If combined with the path, the nature of mind is completely pure, and luminosity is the self-nature deity. If combined with the fruit, the essence of the dharmakaya realm and wisdom being inseparable is called the self-nature deity. The essence has already been mentioned above. Outwardly, through hearing and thinking, the mindstream is liberated, and the view of non-duality is realized, in which appearance and emptiness are inseparable, is the ༄༅། །deity of the basic accomplishment. Through the door of methods such as perspective, the experience of bliss and emptiness, free from defilements, arises, which is the deity of the path accomplishment. Samsara and nirvana have no abandonment or attainment, and liberation in essence is the fruit of...
Chinese
ཧཱུྃ། །外境进入的六识之境等，了悟到各自的自性为空性，这才是究竟的中观见。空性的对治也不空，显现遮止后也不是建立空性，显现自性为空性，这并非仅仅是安立空性之名，中观派也不承认存在真实的空性之境。色法以色法而空，因此瑜伽士对六识的显现没有受到损害。境显现为空性，因此境没有反过来损害。对境执著为我，因此轮回苦乐的损害由此产生，因此必须从执著中解脱。对此，体验必须生起为乐空。体验乐空无漏称为天。能取所取二者自性为空性，那是我的真如。空性的贪执解脱为乐空，那是天的真如。迅速生起无漏乐的方便见解是咒的真如。如是证悟的瑜伽士究竟的体验从执著中解脱是智慧的真如。对于贪欲道者，主要开示业印即为此意。自性不灭而显现各种显现是嘎玛（业）。显现各种显现而显现各种苦乐是法玛（法）。如是迷惑显现各种显现和各种苦乐，但对于证悟者来说，在无生空性的状态中味成一体，那是金刚玛（金刚）。味成一体是无法言说的，因为心无法触及，那是婆罗门玛（梵天）。对于解脱道者，主要开示拙火即为此意。以声音表示意义，旃荼丽是勇猛之名，如同旃陀罗手中拿着武器一样，是断除。摩是生起之名，以何生起呢？从脐间的短阿（种子字，藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）中生起各种分别念。以火风点燃，因此断除乐空的漏失。在此，生起分别念后断除，之后会转变为智慧。自身安住于本尊的意中，在心间六辐轮的侧面，不散乱地宣讲阿努苏德利尼的观看方式。在中阴时，当出现六道之相时，不会对其感到恐惧，因为知道是幻觉，所以不会走入那扇门。
English
Hūṃ! The objects of the six senses that enter externally, etc., realizing that their respective essences are emptiness, that alone is the ultimate Madhyamaka view. The antidote to emptiness is also not empty. Emptiness is not established by blocking appearances. The appearance of emptiness in essence is not merely labeling it as emptiness. The Madhyamikas do not accept that there is a true realm of emptiness. Form is empty by form, so the appearance of the six senses does not harm the yogi. Since the appearance of objects is empty, the objects do not harm in return. Because of attachment to objects as self, the harm of suffering and happiness in samsara arises from this, so one must be liberated from attachment. For this, experience must arise as bliss-emptiness. Experience of undefiled bliss-emptiness is called a deity. The emptiness of the nature of both grasper and grasped is the Suchness of self. Attachment to the empty mind dissolving into bliss-emptiness is the Suchness of the deity. The method of viewing that quickly generates undefiled bliss is the Suchness of mantra. The ultimate experience of a yogi who realizes this, liberated from attachment, is the Suchness of wisdom. For those on the path of desire, the main teaching of karmamudrā is intended for this. The various appearances that arise from the unceasing nature are Karma. The various sufferings and happinesses that appear in the various appearances are Dharma. Although various appearances and various sufferings and happinesses arise from delusion in this way, for the realized one, the taste is the same in the state of unborn emptiness, that is Vajra. The taste being the same cannot be expressed, because the mind cannot touch it, that is Brahmani. For those on the path of liberation, the main teaching of tummo is intended for this. The sound represents the meaning. Caṇḍālī is the name of the fierce one, like a caṇḍāla holding a weapon in his hand, it is cutting. Mo is the name of generation. What generates? From the short A (seed syllable, Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Roman transliteration: a, literal Chinese meaning: A) at the navel, various thoughts arise. Ignited by fire and wind, it cuts off the leakage of bliss-emptiness. Here, after generating thoughts, cutting them off, it will then transform into wisdom. One's own self abiding as the yidam in the heart, on the side of the six-spoked wheel, proclaiming the way of viewing Anusūtrini without distraction. In the bardo, when the appearances of the six realms arise, one will not be frightened by them, because one knows they are illusions, so one will not enter that door.