Tibetan
ཟད་པ། མཚན་ཉིད་ལ་གཏད་ཀ་ཞིག་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །འདིར་གཏད་མེད་ཅིག་ ལམ་དུ་བསླངས་པས། གཏད་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་ཏེ། གདོད་རང་རྒྱུད་ལ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་གྲོལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་མ་ཁྱེར་ན་ཡང་དག་ཏུ་འཛིན་པ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། གཏད་མེད་དུ་མ་གོ་ ༄༅། །བར་དོན་དུ་མཐོང་ན་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུའོ། །འདོད་པ་ལས་བློ་མ་ལོག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ས་ལམ་མི་བསྒྲོད་དེ། ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་དོན་གཟུགས་བརྙན་དུ་སོང་མོད། ཞེ་འདོད་ཀྱི་མཐའ་སྡུག་ བསྔལ་ཡིན་པས། འདོད་པ་ནི་དུག་གི་ལོ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྤང་བྱའི་ཡུལ་གྱི་དྭངས་མའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་འདོད་པའི་བློ་དང་མ་བྲལ་གྱི་བར་དུ། དེ་སྲིད་དུ་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པས་དགྲ་རུ་ངོས་ཟུངས་ཤིག་གོ །ཕྱི་ཡུལ་སྣང་ ལ་བལྟས་པས་ཡུལ་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། དེར་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་མེད་དུ་གོ་བས་སྣང་བ་མ་འགགས་པར་རྟོག་པ་དང་འབྲལ་ལོ། །ཤེས་བྱ་ལ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པས། སེམས་ཉིད་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་ གྲུབ་སྟེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་། དེར་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་གཞི་རྩ་དང་བྲལ་བར་གོ་བས་བྱེད་མཁན་ངོ་བོ་ལས་གྲོལ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མར་བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་བློ་སྦྱངས་པས་སྣང་བ་དཔེ་ཆར་འཆར། ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་སྣང་བརྡ་རུ་གོ་བ་ལོངས་ནས། ཅི་ཡང་གདམས་ངག་དུ་འོང་བ་ཡིན། འདི་ལ་རྟེན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྒྱུར་བ་བློ་སྦྱོང་གི་ལམ་ཟེར་པ་ཡིན། མ་ཚིག་པའི་རྫ་ལ་ལ་ཆ་མི་བགོ་བ་དཔེར་མཚོན། བློ་ འདི་མ་འབྱོངས་པར་རྒྱུད་ལ་ལྟ་སྒོམ་སྐྱེར་རེ་བ་ཀུན་ཉམས་དྲོད་ཕྱར་ཐན་ལ་བསྐམས་པ་ཡིན་ནོ། །བར་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྲང་དུ་བཅུག་པས་སྒྲུབ་པ་བོ་ཟགས་ལ་མི་འགྲོ། དགེ་བ་ཅི་བྱས་རང་དོན་དུ་སྤུངས་འགྲོ་བ་ཡིན། ། ཐོག་མར་རང་དོན་མ་ཚར་ན་གཞན་རྗེས་སུ་མི་ཟིན་པས་དོན་གཉིས་ཀ་ཤོར་འགྲོ་བ་ཡིན། འདི་ལ་ལམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒྱུར་བ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྒྲོག་ཟེར་བ་ཡིན། བུམ་པ་སོ་མ་བཏངས་པས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དཔེར་ མཚོན༑ ལམ་འདི་མི་བསྲུང་བར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་དུ་རེ་བ་ཀུན་ཉམས་དྲོད་བསྐམས་པ་ཡིན་ནོ། །མཐའ་མ་གཉེན་པོའི་བྱ་རཾ་བཤིག་པས། ས་ལམ་ཆིག་རྫོགས་ལ་ལྷོད་འགྲོ་བ་ཡིན། རྗེས་ལ་བྱ་ར་འདི་མ་བཤིག་ན་ ས་བརྒྱད་པ་ཡང་འཁོར་བ་ཡིན། ཉམས་ལེན་རང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་སོང་ཉེན་ཡོད། དུས་འདི་སྒོམ་པ་བདག་པོ་ལ་གཏད་པ་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཆེད་དུ་སྒོམ་རྒྱུ་མེད། ཤེས་པའི་སྐྱེས་སྟངས་ཙམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ལམ་འབའ་ཞིག་དུ
Chinese
穷尽。是对自性的一种执着。此处发起一种无执，便成为有执的对治，原本自相续中的错觉显现便会解脱。若不将觉知执为无实，执为真实即是障碍。若不理解无执， 若将中观见解视为实有，则是错觉之因。若不从欲望中转变心意，则无法跨越道与地，即使修持，其意义也仅成影像。贪欲的尽头是痛苦，因此，欲望如同毒叶，是应舍弃之境的精华。只要不舍弃贪欲之心，就无法获得解脱，故应视其为敌人。外观外境，境自性空。于彼处，觉知显现之自性为不生，则显现不灭，亦与分别念分离。内观所知，心性于任何体性亦不成立，自性空。于彼处，了知轮回之自性与根本分离，即是从能作者之体性中解脱。首先，将上师视为佛陀而修心，则显现如经书般显现。六识之境显现理解为表征，则一切皆成口诀。此即是依此将大手印转化为修心之道的说法。譬如，未烧之陶器无法分担。若此心未成熟，则期望于自相续中生起见修行皆是徒劳，如同热气被旱地晒干。 中间，放入苦行的秤中，修行者不会堕落。无论行何善，皆会积累为自利。首先，若未完成自利，则无法跟随他人，故二者皆失。此即是将道转化为大手印的苦行之轭。譬如，若不放开瓶子，则无法成办事业。若不守护此道，而期望获得成就，一切皆是徒劳，如同热气被晒干。最后，摧毁对治的防御，则道与地会于一处圆满而放松。之后若不摧毁此防御，即使是八地菩萨也会堕入轮回。修行有成为自识之障碍的危险。此时，禅修是将禅修者交付于主人之事，故无需特意禅修。仅仅是觉知的生起方式，才是唯一的成佛之道。
English
Exhaustion. It is an attachment to characteristics. Here, initiating a non-attachment becomes the antidote to attachment, and the illusory appearances in one's own continuum will be liberated. If awareness is not taken as unreal, taking it as real is an obscuration. If non-attachment is not understood, Seeing the intermediate meaning as real is the cause of illusion. If the mind is not turned away from desire, one cannot traverse the paths and bhumis. Even if practiced, its meaning becomes only an image. The end of desire is suffering. Therefore, desire is like a poisonous leaf, the essence of what should be abandoned. As long as one does not abandon the mind of desire, one cannot attain liberation, so recognize it as an enemy. Looking at external objects, the nature of the objects themselves is empty. There, understanding the nature of appearances as unborn, appearances do not cease, and one is separated from conceptual thought. Looking inward at what is to be known, the nature of mind does not exist in any entity, empty of its own nature. There, understanding the nature of samsara as separate from its root, is liberation from the nature of the agent. First, training the mind to regard the lama as a Buddha, appearances arise as if appearing in books. When the appearances of the objects of the six consciousnesses are understood as symbols, then everything becomes instruction. This is the saying that transforming Mahamudra into the path of mind training depends on this. For example, an unfired clay pot cannot share the burden. If this mind is not matured, then hoping for the arising of view, meditation, and conduct in one's own continuum is all in vain, like heat dried up by arid land. In the middle, putting it into the scale of asceticism, the practitioner will not fall. Whatever good is done will be accumulated for one's own benefit. First, if one's own benefit is not completed, one cannot follow others, so both are lost. This is the yoke of asceticism that transforms the path into Mahamudra. For example, if one does not release the vase, one cannot accomplish the task. If one does not protect this path, and hopes to obtain siddhis, everything is in vain, like heat dried up. Finally, destroying the defenses of the antidote, the paths and bhumis will be completed in one place and relaxed. If this defense is not destroyed afterwards, even the eighth bhumi will fall into samsara. There is a danger that practice will become an obscuration of one's own knowledge. At this time, meditation is the act of entrusting the meditator to the master, so there is no need to meditate specifically. Only the manner of the arising of awareness is the sole path to Buddhahood.
Tibetan
་འགྲོ་བ་ཡིན། འདི་ལ་འབྲས་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒྱུར་བ་བློ་བྲལ་གྱི་ལམ་ཟེར། ཕར་ཀ་བརྟོལ་ནས་གྲུའི་བྱ་བ་ཟིན་པ་དཔེར་མཚོན། འབྲས་བུ་འདོད་བློ་མ་ཟད་པར་སངས་རྒྱས་རེ་བ་ཀུན་ཉམས་ དྲོད་བསྐམས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་རྐྱེན་ལས་བྱོལ་བར་བྱ། བར་དུ་རྐྱེན་དང་བསྲེ་བར་བྱ། མཐའ་མ་རྐྱེན་ཐོག་དུ་དབབ་པར་བྱ། དང་པོ་རྐྱེན་ལས་མ་བྱོལ་ན་སྒྲུབ་པའི་ལམ་སྣ་མི་ཟིན། བར་དུ་རྐྱེན་དང་མ་བསྲེས་ ན་བདེ་སྡུག་གི་རོ་མི་སྙོམས། མཐའ་མ་རྐྱེན་ཐོག་ཏུ་མ་ཕབས་ན་རིག་པ་འགལ་ཐོག་ཏུ་མི་བསློངས་སོ། །ལུས་རྣམ་སྣང་གི་ཆོས་ལ། སེམས་རང་ལུགས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་སྟངས་ལ་བཞག་སྟེ། མ་བཅོས་པའི་ ༄༅། །རིག་པ་དྲན་པས་ལོངས་མི་བསྒྱུར། བསམ་བཅད་མི་བྱ་ཞིང་། བློས་མི་བསླད་པར་རྣལ་མའི་དོན་ལས་མ་ཡེངས་པར་རྒྱུན་ཆགས་སུ་གཞུག་གོ །ལྟ་སྟངས་རེས་སོར་དུ་རིག་པ་འདི་ཡིན གྱི་གཟའ་གཏད་དང་ཕྲལ་པས་རྩལ་སྣ་ཚོགས་ལ་འབྱོངས་ནོས་ཉམས་གཏད་མེད་ཅིག་ཐལ་སྐྱེ་སྟེ། ཤེས་པ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་མདུད་པ་དེས་འགྲོལ། དོན་རྟོགས་ན་ཅོལ་སྟོར་དུ་འགྲོ་བས་དངོས་པོ་རེ་ལ་མིང་དུ་མར་ འདོགས་ཤིང་གང་ཟག་ཞིག་པོ་དེར་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་བློས་ཕྱངས་མ་བཏངས་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གྲུབ་མཐས་སྤོང་བ་ཡིན། སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་རང་བཞིན་མེད་ པར་གཏན་ལ་འབེབས། མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཆོས་ཉིད་བློ་འདས་ཀྱིས་སྤོང་བ་ཡིན། དུས་གསུམ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་སྤྲོས་མེད་ཀྱིས་གཏནཾ་ལ་འབེབས། གཉིས་སྣང་གི་བློ་། ཟད་པ་ལ་འཁོར་འདས་མི་བདོག་གོ །གོ་ཆ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མ་བྲལ་བར་དེ་སྲིད་དུ་ཆོས་འདས་པ་འབྱར་དུ་མི་བཏུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྡེ་སྣོད་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར། གནད་ཀ་ཆོས་ཆོས་སུ་མ་སོང་། ཆོས་ཆོས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་འདོད་པ་ལས་བློ་ལྡོག་དགོས་པར་གདའོ། །སྣང་བ་ཁོ་ན་སྟོང་པའི་ངོ་བོར་གྲོལ་བ་ལ་གཞི་ཞེས་བྱ། གྲོལ་སྙམ་པའི་གོ་བའི་བློ་ཞིག་བྱུང་ན་ཡང་། སྒོམ་མཁན་གྱི་བློ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཆིང་བར་འགྱུར་རོ། །གོ་བྱ་གོ་བྱེད་མེད་པར་རྒྱུད་བདེ་སྟོང་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤིག་གིས་གྲོལ་ན། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྒྱུད་མཐའ་དག་གྲོལ་བར་གདོད་འགྱུར། དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་བློ་མ་ ཟད་ན། གནས་པ་བློ་ཐོག་དུ་བསྒོས་པ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་བྱེད་ཀྱི་བློ
Chinese
是行。这被称为转化为果大印的离念之道。譬如渡过彼岸，完成船的作业。如果果的欲念没有穷尽，那么成佛的希望都会破灭， 热量也会耗尽。首先要从缘中解脱，中间要与缘混合，最后要将缘置于顶上。如果首先没有从缘中解脱，就无法掌握修行的门径。如果中间没有与缘混合， 就无法调和苦乐的滋味。如果最后没有将缘置于顶上，就无法在矛盾中升起智慧。身体处于显现的法中，心则安住于自性中声闻的见解上，对于未加改造的 智慧，不要用念头来改变，不要进行思虑决断，不要用分别念来玷污，而要不离真实的意义，持续不断地安住。见解交替时，如果将这个智慧 与执着和分别分离，就能精通各种技能，产生一种没有执着的体验。通过执着于知识为真实的结就能解脱。如果理解了意义，就会变得轻率散漫，因此不要轻易给事物命名，而要成为一个成熟的人。 在没有舍弃以分别念所牵引的轮回之前，仍然是凡夫俗子，要用宗派来舍弃庸常的分别念。要确定显现如幻轮，没有自性。 知道没有自性，这就是宗派的分别念。这要用超越思维的法性来舍弃。不忆念三时，要用无戏论来确定。二取之念。 穷尽时，就没有轮回涅槃。如果不舍弃世俗的盔甲，那么在此之前，就无法将超脱的佛法融入其中，即使只知道经藏，也无法从轮回中解脱。关键在于法没有变成法。 为了使法成为法，必须从欲望中转变观念。显现本身解脱为空性的体性，这被称为基。即使生起了解脱的想法， 修行者的心本身也是实物，因此实物本身会成为束缚。如果能无能所地，以俱生解脱乐空无二，那么所取能取的相续将会彻底解脱。如果认为仅仅是没有实物的念头没有 穷尽，那就是将住所安置在念头上，因此没有超越实物。能取之念
English
It is the going. This is called the path of detachment that transforms into the fruit Mahamudra. It is exemplified by crossing to the other shore and completing the work of the boat. If the desire for the fruit is not exhausted, then all hope of becoming a Buddha will be ruined, and the heat will be exhausted. First, one must escape from conditions, in the middle one must mix with conditions, and finally one must place conditions on top. If one does not escape from conditions first, one cannot grasp the path of practice. If one does not mix with conditions in the middle, one cannot harmonize the taste of pleasure and pain. If one does not place conditions on top in the end, one cannot raise wisdom in contradiction. The body is in the dharma of manifestation, and the mind abides in the self-nature on the view of the Shravakas. For the uncorrected wisdom, do not change it with thoughts, do not make deliberate decisions, do not defile it with concepts, but constantly abide without straying from the true meaning. When views alternate, if this wisdom is separated from attachment and discrimination, one can master various skills and generate an experience without attachment. The knot of clinging to knowledge as truth can be untied. If one understands the meaning, one will become frivolous and scattered, so do not easily name things, but become a mature person. Before the cycle of existence, which is led by conceptual thoughts, is abandoned, one is still an ordinary person, and one must abandon ordinary conceptual thoughts with tenets. One must determine that appearances are like illusory wheels, without self-nature. Knowing that there is no self-nature is the conceptual thought of tenets. This must be abandoned with the Dharmata that transcends thought. Not remembering the three times, one must determine with non-proliferation. The mind of dualistic appearance. When exhausted, there is no samsara or nirvana. If one does not abandon the armor of the world, then before that, one cannot integrate the transcendent Dharma into it, and even if one only knows the Tripitaka, one cannot be liberated from samsara. The key is that the Dharma has not become the Dharma. In order for the Dharma to become the Dharma, one must change one's views from desire. Appearance itself is liberated into the essence of emptiness, which is called the basis. Even if a thought of liberation arises, the mind of the practitioner itself is a real thing, so the real thing itself will become a bondage. If one can effortlessly liberate bliss and emptiness as inseparable, then the continuum of grasping and being grasped will be completely liberated. If one thinks that the thought of merely not having real things has not been exhausted, then one is placing the dwelling on the thought, so one has not transcended real things. The mind of the grasper