Tibetan
ག་ལ་སྤང་བྱར་བྱ་མི་དགོས་ཏེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཤེས་པས་སླར་ལ་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་བློ་ལས་གྲོལ་བ་ལས་འབྲས་བུ་ལོགས་ནས་ཐོབ་དུ་མེད་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སྤང་བྱ་ཉོན་ མོངས་པ་ལ། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྤོང་བྱེད་དུ་ཁྱེར་པས་དག་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། འགྲོ་བའི་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ། མ་རིག་ པས་ཡང་དག་ཏུ་བདེན་འཛིན་བརྟས། དེས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་བརྟེན་ནས། རྣམ་ཤེས་ལ་བག་ཆགས་འགོས་པས་ཡུལ་དྲུག་དུ་འཁོར་གྱི། ད་རེས་དམ་པའི་གདམས་པས་ཆོས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་བློས་བཅད་ པས༑ ཕྱི་ཡུལ་སྣང་ངོ་བོས་དག་པར་ཤེས། ནང་བདེ་སྟོང་དུ་སྐྱེ་སྟེ་རྟོག་པས་ཕན་གནོད་མི་ནུས། ངོ་བོས་དབེན་པས་སོ། །སྣང་བ་མི་འགོག་པ་དེ་ཐབས། ཞེན་འཛིན་མེད་པ་དེ་ཤེས་རབ། ཡུལ་ལ་བླང་དོར་ གྱི་བློ་བཅད་པ་དེ་གཉིས་མེད། རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པར་འདུག་པ་དེ་གཤིས། མ་འགགས་པར་ཤར་བ་དེ་རྩལ། དེ་ཉིད་ངོ་བོས་དབེན་པ་དེ་ཡེ་ཤེས། གཉིས་སྣང་གི་བློ་གྲོལ་བ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། ། ༄༅། །ཡུལ་གཟུགས་སུ་འཛིན་པ་དེ་བློ། དེའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་དེ་དངོས་པོ། གཟུགས་ཀྱི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་པ་དེ་གསལ་བ། དེར་འཛིན་གྱི་ཆ་གྲོལ་བ་དེ་མི་རྟོག་པ། རིག་སྟོང་དུ་སྐྱེས་པའི་ ཤེས་པ་དེ་བདེ་བ། བདེ་རིག་གི་ཉམས་ངོ་བོ་ལས་གྲོལ་བ་དེ་ཟག་མེད། དེ་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་དེ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་སོ། །ཉམས་ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ། ཚོགས་དྲུག་དབང་པོ་ཡུལ་དང་བསྲེ་བར་ བྱ༑ དེ་ཡང་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་བསྲིངས་ཏེ། ངར་ཅན་གྱི་རིག་པས་གྱེན་ལ་བཟློག་པ། ཅུང་ཞིག་ན་ཐད་ཀར་བཞག་སྟེ་རླུང་ནང་དུ་བརྔུབས་ནས་རིག་པ་རང་སར་བཞག་པ་དེ་རྒྱུན་བསྲིང་ངོ༌། ། སེམས་འཕྲོ་རྒོད་ལ་མ་ཤོར་བ་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ལ། བྱིང་རྨུགས་སུ་གྱུར་ན། མིག་གཡོན་ངོས་སུ་གཅུས་ལ་ཧྲིལ་བ་ལན་གཉིས་བྱ་སྟེ། སྣ་མ་ལྟེབས་པ་ལ་གཡས་སུ་བཟློག་སྟེ། རླུང་སེམས་ངར་མེད་དུ་ནང་དུ་ བརྔུབས་ལ། ཡིད་སྣ་རྩེར་བཅིང་ངོ༌། །དེའི་དུས་སུ་ཤེས་པ་རང་ལུགས་སུ་ལྷོད་གློད་པས་ཤེས་པ་བདེ་བར་འབར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་སྟངས་ནི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལ་བཟུང་བའི་ཐབས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདེ་ རིག་གི་ཉམས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་འཛིན་པ་ལས། གཏན་དུ་མི་སྐྱོང་
Chinese
無論如何生起，都不需要去斷除。 因為了知其自性是空性，所以再次走上道途。本性從心智中解脫，無法從其他地方獲得果實，因為自性本來就是清淨的自性。如果不是這樣，對於所斷除的煩惱，用對治的智慧作為斷除的方法，也不會清淨，因為眾生的心性本來就是光明自性的任運自成。在二取自解脫的本性中，因為無明而錯誤地執著為真實。因此，依靠六根的對境，習氣沾染在阿賴耶識上，所以在六道中輪迴。現在，藉由殊勝的口訣，以智慧斷定諸法皆無自性，所以外境的顯現了知其自性是清淨的。內在生起樂空，所以念頭無法造成利益或損害。因為自性是空性的緣故。不遮止顯現是方便，沒有執著是智慧。斷除對對境取捨的念頭是無二。安住於自性未生是本性，不間斷地生起是力量。那本身自性是空性是智慧。從二元對立的念頭中解脫是佛的淨土。 將對境執著為色法是心。其自性是空性是事物。色法的明分不間斷是光明。在那裡解脫執著的部分是不分別。在明空中生起的覺性是安樂。安樂覺性的體驗從自性中解脫是無漏。那不是言說的對境是諸佛的心意。對於無間斷生起體驗的方法，將六根與對境混合。也就是以觀看的方式延續剎那的相續，以強烈的覺性向上逆轉。稍微之後，直接安住，將氣吸入體內，然後將覺性安住在本位，那就是延續。如果心沒有散亂，就如先前一樣。如果變成昏沉，就將左眼向上轉動兩次，不要壓住鼻孔，向右邊旋轉，將氣和心無力地吸入體內，然後將意念繫在鼻尖。在那時候，讓覺性自然放鬆，覺性就會安樂地燃燒。觀看的方式是將覺性安住在智慧的鏡子上的方法，不要執著於安樂覺性的體驗作為生起的所依，永遠不要修持。
English
No matter how it arises, there is no need to abandon it. Because one knows its own nature to be emptiness, one returns to the path again. The nature is liberated from the mind, and the fruit cannot be obtained from elsewhere, because one's own nature is originally the nature of purity. If it is not like that, then for the afflictions to be abandoned, using the antidote of wisdom as a means of abandonment will not purify them, because the very nature of sentient beings' minds is spontaneously accomplished as the nature of luminosity from the beginning. In the nature of non-duality and self-liberation, ignorance clings to truth as valid. Therefore, relying on the objects of the six aggregates, habitual patterns are transferred to the alaya consciousness, so one revolves in the six realms. Now, through the supreme instructions, one decides with wisdom that all phenomena are without inherent existence, so the appearance of external objects is known to be pure in its own nature. Internally, bliss and emptiness arise, so thoughts cannot cause benefit or harm. Because the nature is emptiness. Not preventing appearances is the method, and not clinging is wisdom. Cutting off the mind of acceptance and rejection towards objects is non-duality. Abiding in the unborn nature is the disposition. Arising without interruption is power. That itself, the emptiness of nature, is wisdom. Liberating from the mind of dualistic appearance is the pure land of the Buddhas. Clinging to objects as form is the mind. Its nature being emptiness is the thing itself. The clarity of form being uninterrupted is luminosity. Liberating the clinging aspect there is non-conceptualization. The awareness that arises in luminous emptiness is bliss. The experience of bliss-awareness being liberated from its nature is without outflows. That which is not an object of speech is the mind of the Victorious Ones. For the method of experiencing uninterrupted arising, mix the six aggregates of sense powers with objects. That is, prolong the continuum of moments with the way of looking, reversing upwards with intense awareness. After a while, rest directly, inhaling the air into the body, and then placing the awareness in its own place, that is prolongation. If the mind is not lost to agitation, it is as before. If it becomes dull, twist the left eye upwards twice, without pressing the nostrils, rotate to the right, inhaling air and mind weakly into the body, and then bind the mind to the tip of the nose. At that time, let the awareness relax naturally, and the awareness will burn blissfully. The way of looking is the method of holding awareness in the mirror of wisdom, do not cling to the experience of bliss-awareness as a support for arising, and never cultivate it.
Tibetan
སྟེ་མིག་བཙུམས་ནས་རང་བཞིན་མ་འགུལ་བ་ལས་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་ཧྲིལ་གྱིས་འོང་ངོ༌། །བདེ་རིག་སྟོང་པའི་ཉམས་གཉིས་མེད་དུ་གྲོལ་བྱ་བ་ཞིག ། གདམས་པའི་མཚང་འདི་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་བའི་གནད་འདི་ཡིན། དབང་པོ་རང་སྣང་དུ་ཧད་དེ་བཞག་པས་དེ་ལ་གནས་པའི་རྩ་མི་འགུལ། དེས་རྣམ་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་ཚུད་ནས་ལུས་བདེ་བའི་ངོ་བོ་ལ། སེམས་སྟོང་ པའི་ངོ་བོར་འཆར། བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དུ་སྐྱེས་པའི་དུས་དེར་སྣང་བ་ཧད་པོར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ། གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་ཆ་དེ་གྲོལ་བ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཡིན། མཚང་དེ་ཁོང་དུ་མ་ཚུད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཞན་ནས་འབྱུང་བར་འདོད་ན་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་བློ་མ་ཟད་པས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་སྐབས་མེད། སེམས་རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ པས་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །ཅེས་པས་མངོན་ནོ། །ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་གོ་ཡུལ་དུ་འཆོར་བས། གཤིས་ལམ་དུ་མི་འགྲོ། ཕན་གནོད་མ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ ཐབས་ཀྱིས་ལག་ཏུ་མི་ལོན། སྤྲོས་བྲལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་རང་ལམ་དུ་བསྲངས་པས་ཐབས་སུ་དེ་ཉིད་འགྱུར། དེ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་མེད་ཟེར་བ་ཡིན་ ནོ༑ །ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་བླ་མས་བཤད་དུ་མེད་ལ་ངག་གི་ལས་མ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་ལམ་ཆད་པའོ། །དེ་ལ་མིང་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཡི་གེ་དང་བྲལ། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྦྱར་མེད། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཐ་ ༄༅། །སྙད་གཏོར་བའི་དུས་ཤིག་ཡོང་སྟེ། དེ་ལ་བློའི་མཐའ་ཟད་པ་ཡིན་ཞེས་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་སོ། །ཚོགས་དྲུག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བློ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལས་ འདས་པ་ནི་དངོས་པོའོ། །རྒྱུད་ལ་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཟུང་འཛིན། སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཤེས་པ་བདེན་མེད་དུ་ཁྱེར་བའོ། །བློ་ཐོག་ཏུ་དངོས་པོ་རྩལ་སྦྱངས་པས། གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་འབྲལ་མེད་དུ་འདོད་པ་ནི་བླུན་པའོ། །རྟེན་འབྲེལ་ལས་གྱུར་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ། དེ་ཉིད་ངོ་བོས་དབེན་ཏེ་རང་བཞིན་མི་ འདུག་པ་དེ་དོན་དམ། གཟུགས་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན། གཉིས་མེད་བདེན་པ་དབྱེར་མ་ཕྱེད་པ་དེ་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱི
Chinese
即闭上眼睛，从自性不动的状态中，安乐空性的体验会完整地到来。将安乐觉性空性的体验解脱为无二的状态。 这是仅从口诀的窍诀中产生的要点。当感官停留在自身显现中时，位于其中的脉就不会动。因此，念头融入智慧，身体显现为安乐的自性，心显现为空性的自性。在安乐空性双运生起之时，显现会变得呆滞。现在，当觉知生起而不停止，清晰地体验时，对它的执着部分解脱，这就是佛陀的心。如果因为没有领悟这个窍诀，而认为佛陀的智慧是从其他地方产生的，那么想要获得果的念头就不会停止，因此没有从轮回中解脱的机会。如果认识到心就是智慧，就不要在其他地方寻找佛陀。这样就显而易见了。如果缺乏方便的智慧迷失在理解的领域中，就不会走上本性的道路，因为没有衡量利益和损害。如果缺乏智慧的方便无法获得，因为没有体验离戏同时产生的智慧。当智慧在自己的道路上伸展时，它本身就会变成方便。因此，这被称为方便和智慧无二。 真实的意义是上师无法宣说的，也不是语言的作用，因为语言的道路已经断绝。它没有名字，因为它与形象的文字分离。它没有附加在瑜伽士的相续中。当体验摧毁概念时， 会出现一个摧毁概念的时刻。慈悲的上师说，那时就是智慧的尽头。六根体验的是心，没有记忆且超越意识的是事物。要在相续中修习的对境是能取所取，修习的方法是将觉知带入无实有。当在心上练习事物的力量时，个人相续中的错觉显现就会消失。认为有些东西是不可分割的是愚蠢的。由缘起产生的，在感官领域中显现为各种颜色的是世俗谛。它本身缺乏自性，没有自性存在，这是胜义谛。色即是空，空即是色。空性不是色之外的其他东西，色也不是空性之外的其他东西。无二真谛是不可分割的，这就是般若波罗蜜多。
English
That is, by closing the eyes, from the state of immobility of self-nature, the experience of bliss and emptiness will come completely. Liberate the experience of bliss-awareness-emptiness into a non-dual state. This is the key point that arises only from the pith instructions of the oral instructions. When the senses remain stunned in their own appearance, the channels located within them do not move. Therefore, conceptual thought merges into wisdom, the body appears as the nature of bliss, and the mind appears as the nature of emptiness. At the time when bliss and emptiness arise in union, the appearance becomes dull. Now, when awareness arises without ceasing, and is clearly experienced, the part of clinging to it is liberated, and this is the mind of the Buddha. If, because of not understanding this key point, one thinks that the wisdom of the Buddha arises from somewhere else, then the thought of wanting to obtain the fruit will not cease, and therefore there is no opportunity to be liberated from samsara. If you recognize that the mind is wisdom, do not seek the Buddha elsewhere. This is obvious. If wisdom lacking skillful means is lost in the realm of understanding, it will not go on the path of nature, because it has not measured benefit and harm. If skillful means lacking wisdom cannot be obtained, because the wisdom of co-emergent free from elaboration is not experienced. When wisdom is stretched out on its own path, it itself becomes skillful means. Therefore, this is called skillful means and wisdom being non-dual. The true meaning cannot be spoken by the guru, nor is it the action of speech, because the path of language has been cut off. It has no name, because it is separate from the letters of images. It is not attached to the continuum of yogis. When experience destroys concepts, A moment of destroying concepts will come. The kind guru said that that is the end of wisdom. What is experienced by the six aggregates is the mind, and what is without memory and beyond consciousness is the object. The object to be trained in the continuum is grasping and being grasped, and the method of training is to take awareness into non-reality. When the power of objects is practiced on the mind, the illusory appearance in the continuum of the individual will disappear. It is foolish to think that some things are inseparable. That which arises from dependent origination, appearing in the sensory realm as various colors, is the conventional truth. That which is devoid of essence and has no inherent existence is the ultimate truth. Form is emptiness, emptiness is form. Emptiness is not other than form, and form is not other than emptiness. The non-dual truth is indivisible, and that is the Perfection of Wisdom.