Tibetan
ག་དང་། ཤེས་པ་མདུང་ ཚུགས་སུ་འཁྱིམ་པར་གདའ་ཡི་གསུངས། རིག་པ་ལྟ་སྟངས་ལ་འཛུད་པའི་དུས་དེར་མ་ཡེངས་པ་དེས་གོ་བཅད་དེ། མཉམ་བཞག་གི་དུས་སུ་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཉམས་སྐྱེས། མཉམ་རྗེས་ཟུང་འཇུག །མ་ཡེངས་ ཀྱི་སྒོམ་པས་བློ་མཐའ་ཆོད་དེ་ལྟ་བར་སོང་། ལྟ་སྒོམ་ཟུང་འཇུག །སྣང་བ་མ་འགགས་ལ་གསལ་ཆ་སྟོང་པར་ཤེས་པས། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག །དེ་ལྟར་རིག་པའི་དོན་དེ་རང་འོད་གསལ་ཡིན་པས། རིག་སྟོང་ དབྱེར་མེད་བྱ་བ་ཡིན། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་བྱ་བ་རང་དེ་ལ་ཟེར་བ་ལགས་སོ། །དེ་ལྟར་དུ་གོ་བ་དེའི་རྩ་བ་ལྟ་སྟངས་ལས་མ་ཡེངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ཡང་ཞལ་ཆེམས་ན་མར་གདའ་སྟེ། ཡེངས་ ༄༅། །པའི་སེམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་མི་འགྱུར། །མ་ཡེངས་ལྟ་དང་མ་འབྲལ་དིང་རི་བ། །གསུངས། གཅིག་པུར་སྡོད་ལ་མིག་ལོག་གྱིས་བྱ་བའི་གནད་ཀ་ཡང་འདི་ལས་བྱུང་། ཚོགས་ དྲུག་ཡུལ་ལ་ཡེངས་རྐྱེན། བག་ཆགས་ངན་པ་བསགས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྐྱེ་དོན་མེད། ཡུལ་གྱི་འཕྲང་བཙན་ཐབས་སུ་གཅོད་པ་འདི། བླ་མ་དིང་རི་བའི་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་ལགས་གསུངས་ སོ།། །། ༈ ཨཱོྃ་སྭསྟི། སྒྲུབ་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེ་སྔ་ཕྱི་བདོག་ལགས་སམ་ཞུས་པས། དེ་ཡོད་ཆེས་ཁྱད་ཀྱང་ཆེ་བ་ཡིན། དམ་པ་རིན་པོ་ཆེས་གནས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བལྟ་བའི་ཕྱིར། ཀླུ་ གྲུབ་ཀྱི་ཕུག་པ་ལས་སོགས་པའི་གནས་སུ་ཨེན་རེ་ཙམ་བསྒོམས་སྐད། དེ་ལ་བོགས་ཆེ་བ་ཁོ་ན་མ་བྱུང་ནས་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོ་ཨུ་ཙ་ལའི་ལྷོ་ཕྱོགས། འབྱུང་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་བྱ་ཏྲི་སྟག་ཚང་བྱ་བར་དཔལ་རང་བྱུང་གི་རྒྱལ་ མོ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་དུ་མར་སྐྱེས་ཏེ། གནས་ལ་ཁྱད་པར་འདུག་གསུང་སྐད། ཉི་མ་ལ་སྟོད་དཔལ་ལྡན་དིང་རིའི་དགོན་པ་དེ། ཉིན་པར་བས་ནུབ་མོ་ཉམས་དགའ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འཕེལ་བའི་ གནས་ཤིག་གདའ་སྟེ། རྒྱགས་ཆུ་དཀོན་ཁྱེད་རང་གཡོ་རུ་བའི་སྐད་དུ་བྲུ་བ་ཚ། མིང་ཡང་དགའ་ལྟོགས་གྲོག་པོ་ཟེར་གྱིན་འདུག །མཆིམས་ཕུ་ལས་སོགས་པ་སྔར་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱིས་བཞུགས་པའི་ས་དེར། བཀྲ་ ཤིས་བྱིན་ཆེ། གནས་དེར་སྡོད་པའི་སྲན་ཚུགས་པ་ཡིན། མདོར་ན་མར་ལ་དགོན་པར་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བྱ་བ་གསུངས་ནས། མཐའ་འཁོབ་དང་སྐྱེ་བོ་གནས་པའི་ས་དེར་ཅིས་ཀྱང་དྲི་མས་འགོ་ བར་འདུག །དེ་ཡང་ཞལ་ཆེམས་ན་མར་གདའ་སྟེ། སྐྱེ་བོའི་དབུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པ་འགྲིབ། །རི་ཁྲོད་དགོན་པ་སྟེན་ཅིག་དིང་རི་བ། །གསུངས། འདི་ནི་གནད་ཀྱི་གདམ
Chinese
嘎当，识如标枪般竖立，如是说。于觉知投入见解之时，不散乱即为要诀。于等持之时，亦生起后得之体验，双运等持与后得。以不散乱之禅修，智慧达于究竟而趋入见地。双运见与修。了知显现不灭而明分空性，双运显空。如是，觉性之义即是自明，故为觉空无别。所谓无别之真谛即是此。如是，此理解之根本，乃源于不散乱于见解之功德。此亦于遗教中云：散乱之心不能证悟彼性。不离不散乱之见，丁日巴（1075-1137）。如是说。独处并以眼观之要诀亦源于此。六识散乱于境，积聚恶习，于禅定无生起之意义。此以强力斩断外境之险道，乃喇嘛丁日巴之要诀教授，如是说。 ༈ 嗡 斯瓦斯第（藏文：ཨཱོྃ་སྭསྟི།，梵文天城体：ओṃ स्वस्ति，梵文罗马拟音：oṃ svasti，汉语字面意思：嗡，吉祥！）。请问，因修行处所之不同，其体性有生起之先后吗？答：有，且差异极大。尊者仁波切为观察处所之差别，曾于龙树之岩洞等处略作禅修。然未生起殊胜之体验，遂于大尸陀林乌札拉之南，鬼城名曰札智达仓之处，修持吉祥自生佛母之时，生起诸多禅定之门，故处所确有差别，如是说。日玛拉托，即吉祥丁日之寺院，较之白日，夜晚更觉愉悦，乃增长禅定之处所。然食物稀少，汝等以卫藏语称之为“竹瓦擦”，其名亦称“嘎托卓波”。于钦浦等处，昔日成就者所居之地，具足吉祥加持，乃可堪久居之所。总而言之，于玛拉寺院居住之功德有三十七种，如是说。然于边地及庸俗之人所居之处，必为垢染所染。此亦于遗教中云：于庸俗之人中，瑜伽士之证悟退失。丁日巴，当依止寂静之山林寺院。如是说。此乃要诀之教授。
English
Furthermore, awareness is to be set up like a spear, it is said. The key is to not be distracted when applying awareness to one's view. During meditative equipoise, experiences of post-meditation will also arise, the union of equipoise and post-meditation. Through meditation without distraction, wisdom will reach its limit and proceed to the view. The union of view and meditation. Since appearances are unceasing and clarity is known to be emptiness, the union of appearance and emptiness. Thus, the meaning of awareness is self-luminous, and therefore it is the inseparability of awareness and emptiness. The inseparability of truth is what this refers to. Thus, the root of this understanding arises from the qualities of non-distraction from the view. This is also stated in the last testament: 'A distracted mind will not realize that nature. Dingriwa, do not separate from the view without distraction.' It is said. The key to staying alone and using the eyes also comes from this. The six consciousnesses are distracted by objects, accumulating negative imprints. There is no point in generating meditative stabilization. This forcefully cutting off the dangerous paths of objects is the essential instruction of Lama Dingriwa, it is said. ༈ Oṃ Svasti! When asked whether there is a sequence of arising in the nature of practice places due to their differences, it was answered: Yes, there is, and the difference is very great. In order to examine the differences of places, the venerable Rinpoche is said to have meditated briefly in places such as the cave of Nagarjuna. However, since no great benefit arose from that alone, when practicing the glorious self-arisen queen in the great charnel ground of Utzala's south, in a ghost town called Jatri Taktsang, many doors of meditative stabilization arose, so places do have differences, it is said. The Dingri monastery of Nyimala Tö, is more pleasant at night than during the day, and is a place where meditative stabilization increases. However, food is scarce, and you call it 'Druwa Tsa' in the Ü-Tsang dialect, and its name is also called 'Gatok Dropo'. Chimpu and other places where accomplished ones have resided in the past are places of auspicious blessings where one can stay for a long time. In short, the benefits of residing in the Marla monastery are said to be thirty-seven. However, in places where borderlanders and ordinary people reside, one will inevitably be stained by impurities. This is also stated in the last testament: 'In the midst of ordinary people, the realization of yogis diminishes. Dingriwa, rely on solitary mountain monasteries.' It is said. This is the instruction of the key point.
Tibetan
ས་པ་རང་དུ་གདའ་འོ། ཁོ་ བོས་མེ་ཤུགས་ཀྱི་བྲག་ལ་བསྡད་པའི་ཉམས་འདྲ་བ་གཞན་དུ་མ་སྐྱེས། ལར་རི་ཁྲོད་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་བསྡད་ཀྱང་སྣང་བ་འགྱུར་འགྲོ་བར་གདའ། རྣལ་འབྱོར་པ་རི་ཁྲོད་དུ་བསྡད་པའི་ནང་པར། དགེ་སྦྱོར་གྱི་བྱ་བ་ མིན་པ་གཞན་ཡིད་ལ་མི་འཆར་བ་ཡིན། སྐྱེ་བོ་ལས་དབེན་པས་ངོ་སྲུང་གི་ཚེར་མ་མི་འཇུག་པ་ཡིན། བདག་རང་གཅིག་པུར་སོང་བ་དེས་ཆགས་སྡང་གི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན། མི་མ་ཡིན་གྱི་ཚོགས་གནས་པས་གཉེན་པོ་ སྟེར་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན། ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་མ་ཡེངས་པས་ནང་དུ་རིག་པ་དྭངས་ནས། རྟེན་འབྲེལ་འཆར་བ་ཡིན། འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་འཆད་པ་ཡིན། དུག་གསུམ་ རང་འགགས་ལ་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་པུར་བསྡད་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཞལ་ཆེམས་ན་མར་གདའ་སྟེ། གཅིག་པུར་མ་བསྡད་བསམ་མནོ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ། །གྲོགས་ལ་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་འོ་ ༄༅། །དིང་རི་བ། །གསུངས། མདོར་ན་དུས་ད་ལྟ་གཅིག་པུར་སྡོད་མ་ནུས་པའི་མི་ལ་སྐྱིད་མི་གདའ། རང་ཅག་གཟིགས་དང་ཚོགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་འདི་ལ་ཀུན་དགྱེས་ནས་གདའ་སྟེ། རྩ་བ་ཚེ་ འདི་བློས་མ་ཐོངས་པས་ལན། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྒྱན་དུ་མཐོང་བ། ཐ་མལ་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་ཐ་མལ། ཚེ་འདི་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་པ་ཚོ་སྙིང་རྗེ་བར་གདའ་གསུངས་སོ།། །། ༈ ཨཱོྃ་སྭསྟི། མི་ཆོས་མ་ཞིག་པར་ལ་ལྷ་ཆོས་མི་འོང་བ་ཡིན་འདུག་པ་ལ། བདག་འཛིན་དགེ་བཤེས་པ་འདི་རྣམས་ཆེ་བར་གདའ་བ་ཙུག་ལགོས་ཞུས་པས། དེ་ནི་བཟང་ངོ་། །གོ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལེན་དགོས་པ་ཡིན། འཁོར་བའི་བྱ་ བ་མ་བཏང་གི་བར་ལ་ཆོས་དེ་སུས་ཀྱང་མ་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན། སྦྱོང་བའི་ལམ་བྱ་བ་དང་། གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བའི་ལམ་བྱ་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ཅིག་ཆར་ལ་འཇུག་པའི་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བའི་ལམ་བྱ་བ་རྣལ་ འབྱོར་གྱི་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་ཞིག་གིས་ཆོས་བརྒྱད་ཆུ་ལ་བསྐུར་ནུས་པ་ཡིན། གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བའི་རང་ས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན། སྦྱོང་བའི་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་པ་བྱ་བ་འདིས། ཐོག་མར་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་གཏོང་ མི་ནུས། དང་པོའི་ས་པ་ཡིན་པས་བསོད་ནམས་དགོས་མེད་དུ་མ་ཤེས། དངོས་པོ་ལ་ཆོག་མ་ཤེས་པས་འདོད་པ་ལ་དགྲར་བལྟ་མ་ནུས། ཆགས་ཞེན་གྱི་སྒྲོག་རིམ་གྱིས་འགྲོལ་བ་ལས། ཐོས་མ་ཐག་ནས་གཟུང་ འཛིན་གྱི་འཁྲི་བ་མི་ཆོད། དམ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཆོས་བྱེད་ན་དང་པོ་འདྲེ་དང་འབྲལ་དགོས། འདྲེ་དང་མ་ཕྲོལ་བའི་ཆོས་པ་ལ་ཆོས་བྱ་མི་བཏུབ་གསུ
Chinese
本性即是如此。他 似乎住在火山岩上，没有产生其他念头。一般来说，即使凡夫俗子住在山里，他们的想法也会改变。瑜伽士住在山里的时候，除了修行之外， 心中不会想到其他事情。因为远离人群，所以不会陷入虚伪的境地。自己独自一人，就不会产生贪嗔之心。非人的聚集之处给予帮助， 成为精进的助伴。六识不散乱于外境，内心清明，因缘显现。与世俗之事断绝联系。三毒 自然止息，这是独自居住的功德所致。遗嘱中也有写道：不独自居住是思绪增多的原因，对朋友会产生贪嗔之心。 顶日巴尊者所说。总而言之，现在无法独自居住的人是不快乐的。看看我们，这位僧团的首领受到大家的喜爱，根本原因 在于没有放下今生。将痛苦视为装饰，即使在平凡人中也是最平凡的。那些把今生放在首位的修行人是可怜的。 ༈ ཨཱོྃ་སྭསྟི། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思） 如果世俗的道德没有崩溃，那么佛法就不会到来。当楚拉向执着于自我的格西们说他们很伟大时，他说：“那很好。应该这样理解。在没有放弃轮回的事务之前，没有人能真正修行佛法。有两种修行方式：净化的道路和远离对治的道路。有一种同时进入的远离对治的道路，瑜伽士的行为可以将八法抛入水中。有一种远离对治的自性。在净化的道路上，需要循序渐进。首先，无法放弃能取所取的对境。因为是最初的修行者，所以不知道福德是不必要的。因为不知道对事物感到满足，所以无法将欲望视为敌人。贪恋的枷锁是逐渐解开的，而不是一听到就断绝能取所取的束缚。至尊仁波切说：如果想修行佛法，首先必须与魔鬼分离。没有摆脱魔鬼的修行人无法修行佛法。”
English
Such is its very nature. He Seems to dwell on volcanic rock, without giving rise to other thoughts. Generally, even ordinary people's thoughts change when they live in the mountains. When a yogi dwells in the mountains, apart from engaging in virtuous practices, No other thoughts arise in the mind. Because of being secluded from people, one does not fall into hypocrisy. By being alone, one does not generate attachment and aversion. The gathering of non-humans provides assistance, Becoming a companion in diligence. When the six consciousnesses are not distracted by external objects, the mind becomes clear, and dependent origination manifests. One severs connections with worldly affairs. The three poisons Naturally cease, and this arises from the benefits of living alone. It is also written in the testament: Not living alone is the cause of increased thoughts, and attachment and aversion arise towards friends. Said by Dingriwa. In short, people who cannot live alone now are not happy. Look at us, this leader of the Sangha is liked by everyone, the root cause Is not giving up this life. Seeing suffering as an ornament, even among ordinary people, one is the most ordinary. Those practitioners who prioritize this life are to be pitied. ༈ ཨཱོྃ་སྭསྟི། （Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning） If worldly morality has not collapsed, then the Dharma will not come. When Chulag said to the Geshes who cling to self that they are great, he said, "That's good. That's how it should be understood. Until one has given up the affairs of samsara, no one can truly practice the Dharma. There are two ways of practice: the path of purification and the path of separation from antidotes. There is a path of separation from antidotes that enters simultaneously, and the actions of a yogi can throw the eight worldly concerns into the water. There is a self-nature of separation from antidotes. On the path of purification, one needs to proceed gradually. At first, one cannot give up the objects of grasping and the grasped. Because one is an initial practitioner, one does not know that merit is unnecessary. Because one does not know how to be content with things, one cannot view desire as an enemy. The shackles of attachment are gradually untied, rather than severing the bonds of grasping and the grasped as soon as one hears about it. The Supreme Rinpoche said: If you want to practice the Dharma, you must first separate from demons. A practitioner who has not gotten rid of demons cannot practice the Dharma."