Tibetan
་བཤེས་མང་། ཚོང་མཁས། མི་ཆོས་དང་འབྲེལ་ཆེ། མཐུན་འཇུག་བཟོ་བ་ཙམ་ གྱིས༑ དམ་པ་རྗེ་བཙུན་དུ་མ་སོང༌། དམ་པ་གཤའ་མ་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཅིག་འོང་བ་ཡིན་བྱ་བར་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་སོ། ། ༈ སྤྱིར་གསང་སྔགས་ཀྱི་གདམས་པ་འདི་ཤེས་པས་མི་ཆོག་ ངོ་བོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས། མྱོང་བ་ནང་ནས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཁྲིད་དུ་མ་བྱས་པར། ཡི་གེ་བྱིན་པས་ལམ་མི་ཟིན་པ་ཡིན། བླ་མའི་དུས་ཐབས་བརྟེན་པ་བྱ་བ་ཅིག་གལ་ཆེ། ཁ་ཅིག་ཡི་གེ་ཁོ་ན་ལ་ནན་ཏུར་བྱེད་པར་ སྣང་སྟེ། བེའུ་བུམ་གྱིས་བློ་མཐའ་མི་སོལ་ཏེ་མཆི། བེའུ་བུམ་བརྒྱ་ཐམ་པ་བས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་བློ་ཐག་ཆོད་བྱ་བ་དེ་དགའ་སྟེ་མཆི། ཆོས་ལ་བདེན་པ་མ་ཟད་ན་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་མི་ འགྲོལ༑ བླ་མའི་ཕྱག་བཞེས་ཀྱི་སྲོལ་དུ་མ་ཚུད་པའི་མི། གྲུབ་མཐའ་མ་ལུས་པའི་སྲོལ་ཤེས་ཀྱང་མི་ཕན། ཁོ་བོའི་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ཡོད་པའི་གནད་ཀས། འཁྲུལ་པ་ལ་ལོངས་འཇོལ་ཉོག་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞིག་ཡིན་ཟེར་བ་དེ་ལ་ལྷ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་ཅན་གྱིས་ཁྲེལ་ཏེ་མཆི་བྱ་བར་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་སོ། ། ༈ འབྲས་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐ་མལ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ། ལུས་ངག་གི་དགེ་སྦྱོར་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཅང་ལགས་སམ་ཞུས་པས། འདིའི་དུས་སུ་དགེ་སྦྱོར་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་སྟེ། རང་ཤུགས་ཀྱིས་འགགས་པ་ཞིག་ཡོང་། དཔེར་ན་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མི་ལ། སྣང་ལ་མ་འགགས་པ་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་འགགས་པ་དང་འདྲ། རྒྱུ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཙམ་འབྲས་བུ་ལ་བྲོད་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན། དུས་དེར་འབྲས་བུ་ལ་འདོད་པའི་ བློ་ཟད་པས། རྒྱུའི་བྱ་བ་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་པས་ཤུགས་ལས་འགགས་པ་ཡིན། བོགས་དང་འདིར་ཆེ་བ་ཡིན། དཔེར་ན་བུ་མོ་གཟུགས་བྱད་ལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ལ། སྔར་ལུས་ལ་རྒྱན་དྲུག་བཏགས་པ་བས། ཕྱིས་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོར་འགྱུར་པའི་རྒྱན་སྣ་ཅིག་བཏགས་པས་མཛེས་པར་སྣང་བ་དང་འདྲ་སྟེ། སྟོབས་འདིར་ཆེ་བས་ཅི་ལ་ཕན། འོ་སྐོལ་རྒྱུའི་ཉམས་ལེན་མཐར་མི་ཕྱིན་པར་སྣང་བ་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་ ༄༅། །སོ༑ ། ༈ དཀའ་ཐུབ་རྗེས་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་འདོད་ན་མི་ཆོས་པ་དང་བློ་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པས་ས་ལམ་མི་ཆོད་རང་མི་ཆོད། འཕགས་པའི་གོ་འཕང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ གནད་ཀས། ཕྱི་མར་ཐར་པ་འདོད་པ་དང་ཚེ་འདིར་ཆགས་སྡང་ལ་མིག་ལྟ་བ་གཉིས
Chinese
朋友多，善于经商，与世俗交往甚密，仅仅是制造和谐融入的假象，并不能成为真正的圣者。真正的圣者必定与世俗之人有所不同，这是恩师所说。总的来说，密宗的诀窍仅仅是知道是不够的，其本质必须在相续中生起。若要使体验从内心生起，若没有口诀引导，仅仅给予文字是无法掌握正道的。依止上师的方便法至关重要。有些人似乎只注重文字，但书本无法完全消除疑惑。与其拥有成百上千的书本，不如彻底断定轮回涅槃一切诸法皆无自性，这更为殊胜。若对法执着实有，则无法解脱一切所知。若未进入上师的实修传承，即使通晓所有宗派的教义也无益处。我自身仍处于凡庸状态的关键在于，沉溺于错乱之中，以迷惑为乐。 如果有人说，证得圆满正等觉佛陀的境界，是从戏论边彻底解脱，那么具有天眼智慧的本尊都会感到羞愧，这是恩师所说。在果位瑜伽士处于大凡夫状态时，如果有人问：身语的善行是否如同以往一样？答：此时并非刻意放弃善行，而是自然而然地停止。例如，对于将诸法体验为幻化的人来说，显现而不执着，如同断除了实执。仅仅在因上下功夫，就能在果上生起喜悦。那时，由于对果位的希求已经消失，所以刻意修持因的善行，自然而然地就会停止。这比以往更为殊胜。例如，一个女子如果只满足于观看自己的容貌，那么以前在身上佩戴六种饰品，不如后来成为王妃时佩戴一种饰品更为美丽，力量在此更为强大，有何益处？我们似乎尚未将因的修持推向极致，这是恩师所说。 如果想要通过苦行获得菩提果位，那么仅仅依靠世俗之法和自作聪明的修行是无法断除地道证悟的。因为这是与圣者果位背道而驰的关键所在。如果一方面希求来世的解脱，另一方面又贪恋今生的贪嗔，这二者是相悖的。
English
Having many friends, being skilled in business, and being deeply involved with worldly affairs, merely creating an illusion of harmony and integration, one cannot become a true saint. A true saint must be different from worldly people, as the kind teacher said. In general, it is not enough to merely know the key points of secret mantra; its essence must arise in the continuum. To make the experience arise from within, without the guidance of instructions, merely giving the words will not lead to the path. Relying on the skillful means of the guru is crucial. Some seem to focus only on the words, but books cannot completely dispel doubts. Rather than having hundreds and thousands of books, it is better to completely determine that all phenomena of samsara and nirvana are without inherent existence; this is more excellent. If one clings to the reality of phenomena, one cannot liberate all that is to be known. If one does not enter the lineage of the guru's practice, even knowing the doctrines of all schools is useless. The key to my own ordinary state is that I indulge in confusion and revel in delusion. If someone says that attaining the state of perfect and complete enlightenment of the Buddha is to be completely liberated from the extremes of elaboration, then the deities with the eyes of wisdom would be ashamed, as the kind teacher said. When a result-oriented yogi is in a state of great ordinariness, if someone asks, "Are the virtuous actions of body and speech the same as before?" the answer is, "At this time, one does not deliberately abandon virtuous actions, but they naturally cease." For example, for someone who experiences all phenomena as illusion, appearance without attachment is like cutting off the clinging to reality. Merely working hard on the cause will generate joy in the result. At that time, because the desire for the result has disappeared, deliberately cultivating the virtuous actions of the cause will naturally cease. This is more excellent than before. For example, if a girl is only satisfied with looking at her own appearance, then wearing one ornament when she becomes a queen is more beautiful than wearing six ornaments on her body before; the power is stronger here, what is the benefit? It seems that we have not pushed the practice of the cause to the extreme, as the kind teacher said. If one wants to attain the fruit of enlightenment through asceticism, then merely relying on worldly methods and self-proclaimed clever practice will not cut through the stages and paths of realization. Because this is the key to being contrary to the state of the noble ones. If one desires liberation in the next life on the one hand, and clings to the attachment and aversion of this life on the other hand, these two are contradictory.
Tibetan
། འཚོགས་པ་ལྷན་ཅིག་ན་མི་གནས་པ་ཡིན། གང་ཟག་ཚོགས་མ་བསགས་ལམ་འདི་དང་ནམས་ཀྱང་མི་འཕྲད། མཛེ་བོ་ལོང་བ་ ཡིན་ཡང་ལམ་འདི་རྙེད་པ་སྐལ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། བྱ་བ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་མ་ཆོད་ན། ལོ་གཉིས་ན་འཁོར་བ་དང་ལྟག་པ་ཕྲད་དེ་མཆི། འཕན་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་ཁམས་ན་སངས་རྒྱས་འདོད་ངེས་པའི་མི་གཉིས་ཡོད་དེ། དེ་ཅི་ཡང་ཡོད་དེ་མེད། དེ་བས་བོད་རུ་བཞི་ན་ཡང་དཀོན་པས། ཇོ་བོ་ཨ་ཏི་ཤ་སྐབས་སུ་འཁུན་སྐད། བླ་མ་ཅི་ནོངས་བྱས་པར་གདའ་བས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས་ངས་བོད་དུ་འོངས་ནས། སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ཙམ་ མ་ཐོགས་གསུངས་སྐད། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་མང་དུ་ཚར་ལགས་པ་བྱས་པར་གདའ་བས། དེ་མིན་སངས་རྒྱས་རང་འདོད་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ་གསུངས་སྐད། སངས་རྒྱས་ཅི་ཐོབ་བྱ་དགོས་སྙམ་པའི་བློ་ ཅན་ཡོད་ན། ཐབས་བདོག་པ་ལ་བྱ་བར་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་སོ། ། ༈ སྒོམ་པ་དབང་རྡོར་བླ་མ་ལ་འཁང་གདམས་ངག་ཅིག་མི་གནང་བར་ཞུས་པས། བླ་མའི་ཞལ་ནས། དེ་དང་བུས་པ་ནས་ འགྲོགས༑ མཉམ་ཟ་མཉམ་འཐུང་། གཅིག་ཤི་གཅིག་འདུར་ཡིན་ཏེ། མ་བྱུང་བ་ཞིག་བྱུང་། དབང་གིས་རབ་ཏུ་སྨིན་པར་མ་བྱས་པ་ལས། གསང་སྔགས་ཀྱི་གདམས་ངག་གདབ་ཏུ་ཅང་འཚལ་ལམ། འདིར་ཡང་བློ་སྦྱོང་མ་ཚར་བའི་མི་ལ་གནད་ཀྱི་གདམས་པ་བསྟན་དུ་མི་ཉན། སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་གསང་བ་བསྒྲགས་པ་འདི་མི་རུང་བ་ཞིག་བདོག །ཁོ་རང་གི་བློ་སྦྱོང་དུམ་བརྒྱ་དུམ་སྟོང་དུ་ཆད། མེ་ཏོག་དང་འབུལ་བ་ ནི་འན་བུ་ལ་མི་འཚལ། ཆོས་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན། ཇོ་སྲས་གཡོ་རུ་བ་བཞིན་ཕྱེ་སྐྱ་འགམ་ཞིང་སྡུག་སྲན་བཙུགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱིན། ཇ་འུར་ཁ་ལ་ཞིམ་པ་ཏེན་ནེ་ལ་ཆ་མེད་པ་མིན། ཁ་སྐོམ་ཙ་ན་གཟི་རའི་རྫོང་ལ་འཐུང་བ་ཡིན། ཉམས་ལེན་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་གཉིས་བསྲེས་པས། ལམ་རྟགས་དང་རྡོ་རུས་མི་འཕྲད་དེ་མཆི་བྱ་བར་བླ་མ་སྐུ་དྲིན་ཅན་གསུངས་སོ། ། ༈ ལར་གདམས་ ངག་བྱས་པས་མི་ཕན། ཨ་ནེའི་སྲང་ལ་སྒོ་ཕུབས་བག་རེ་ཡོད། རྒྱུད་ཐོས་བསམ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྙིང་པོ་བསྒྲུངས་པས། ལྟ་སྒོམ་རྒྱུད་ལ་འཆར་བ་འདི་ལྟ་བུ། མན་ངག་བློ་སྦྱོང་ལས་སླ་བ་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ལ་ སྔར་མ་བྱུང་ལ། སླད་ནས་ཡོང་དུ་མི་མཆི། རྒྱལ་སྲས་མིའི་སེང་གེ་ཨ་ཙ་ར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་གཟིགས་པ་དེ་ནི། དྲང་སྲོང་གི་བུ་དཔལ་ལྡན་ནོར་བུའི་ཕུང་པོ་དེས་ཡོངས་སུ་བཟུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤཱཀ་ཐུབ་དང་ ༄༅། །གཉིས་ཀྱི་བར་ན། རྒྱུད་པ་དེ་རང་ལས་མེད། དམ་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་གདམས་པ
Chinese
聚集在一起是不会安住的。不积累众人，就永远不会遇到这条道路。即使是麻风病人或盲人，能够找到这条道路也是有福的。如果没有其他事情阻碍，两年内就会与轮回告别。在彭域（'Phan-yul）的王国里，有两个肯定想要成佛的人。 他们什么都有，但又什么都没有。因此，即使在卫藏四茹（bod ru bzhi）也很稀少。阿底峡尊者（jo bo a ti sha）时期曾叹息道：上师我做错了什么？尊者说：我来到藏地，对众生没有丝毫利益。 善知识已经很多了。除此之外，还需要一个真正想要成佛的人。如果有人有想要获得佛果的想法，那么拥有方法的就是恩德上师。 贡巴旺多尔向上师抱怨没有给予教言。上师说：那个人从小就 一起生活，一起吃一起喝，一个死了另一个也跟着死。发生了不该发生的事。因为旺没有完全成熟，怎么能给予密咒的教言呢？ 在这里，对于没有完成修心的人，也不能传授要诀。向非器之人宣扬秘密是不允许的。他自己的修心已经断成了百段千段。鲜花和供品 不应该给婴孩。对佛法吝啬是不对的。为什么不给予像觉沃之子（jo sras）约热巴（g.yo ru ba）那样，吃着炒面，忍受痛苦，努力修行的人呢？茶喝起来很香甜，但对田尼（ten ne）来说毫无用处。 口渴的时候，就去孜热宗（gzi ra'i rdzong）喝水。将修行和世间事务混在一起，道路的征兆和石头骨头就不会相遇。恩德上师这样说道。 一般来说，给予教言是没有用的。阿尼（a ne）的巷子里有很多门槛。不依赖于听闻和思考经典，而只是追求精要，像这样，见解和禅修就会在相续中生起。比窍诀修心更容易，这样的事情对于成就者们来说， 以前没有发生过，以后也不会有。王子人狮阿阇黎（a tsA ra）亲见法性的真谛，这是由持戒者之子，吉祥宝积（dpal ldan nor bu'i phung po）所完全掌握的。在释迦牟尼佛和 之间，传承只有那一个。从丹巴仁波切（dam pa rin po che）那里得到教言
English
Gathering together, one will not abide. Without accumulating a crowd, one will never encounter this path. Even a leper or a blind person who finds this path is fortunate. If no other affairs interrupt, in two years, one will bid farewell to samsara. In the kingdom of Phan-yul, there are two people who definitely want to become Buddhas. They have everything, yet they have nothing. Therefore, even in the four regions of Tibet, it is rare. During the time of Lord Atisha, he lamented: "What wrong have I, the lama, done?" Lord Atisha said: "Since I came to Tibet, I have not been of any benefit to sentient beings." There are already many virtuous spiritual friends. Besides that, one needs someone who truly wants to become a Buddha. If one has the thought of wanting to attain Buddhahood, then the kind lama is the one who possesses the means. Gompa Wangdor complained to the lama that he was not given instructions. The lama said: "That person has been with me since childhood, living together, eating and drinking together, one dies and the other follows. Something that should not have happened has happened. Since Wang has not fully matured, how can I give the instructions of secret mantra? Here too, one should not show the essential instructions to someone who has not completed mind training. It is not right to proclaim secrets to an unsuitable vessel. His own mind training has been cut into hundreds and thousands of pieces. Flowers and offerings should not be given to infants. It is not right to be stingy with the Dharma. Why not give it to someone like Jowo's son, Yoruwa, who eats roasted flour, endures suffering, and strives in practice? Tea tastes sweet, but it is useless to Tenne. When thirsty, one goes to Gzira Dzong to drink water. Mixing practice with worldly affairs, the signs of the path and the stone bones will not meet. The kind lama said this. Generally speaking, giving instructions is useless. There are many thresholds in Ani's alley. Without relying on hearing and thinking about the scriptures, but only pursuing the essence, like this, view and meditation will arise in the continuum. Easier than pith instructions and mind training, such a thing has never happened before to accomplished ones, and will not happen in the future. The prince, the lion of men, Acharya, who directly saw the truth of Dharma nature, was completely embraced by the son of the ascetic, the glorious heap of jewels. Between Shakyamuni Buddha and there is only that one lineage. Receiving instructions from Dampa Rinpoche.