Tibetan
མི་འཐོན། ལར་འཁོར་བ་ལས་བློ་མ་ལོག་ན་ཆོས་མི་འོང་གསུངས་སོ། ། ༈ དམ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། གོ་ཆ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མ་བྲལ་ན་ཆོས་འདས་པ་རྒྱུད་ ལ་མི་སྐྱེ། འདོད་པའི་བློ་སྣ་མ་ལོག་ན་བྱ་བའི་ལས་ལ་མཐའ་འདིར་འདུས་མི་འོང་། ཚེ་འདི་བློས་ཕྱངས་ཀྱིས་མ་བཏངས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་བྱ་བའི་སྐབས་མི་བརྙེད། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆེ་ཐབས་ལས་བློ་མ་ལོག་གི་བར་ལ་ དགེ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ། དད་པ་ལ་སྙིང་རུས་ཀྱི་ཁ་ཚ་མ་ཐེབས་ཀྱི་བར་ལ། ཞོར་མཆོར་དང་དགའ་ལ་རེའི་ཆོས་ཀྱིས་ས་ལམ་མི་བསྒོད། དུས་ཚོད་ལ་དགྲ་དགའ་བའི་ལས་མ་བྱས་ཀྱི་བར་ལ་མི་ཆོས་པ་ཁོ་ཐག་མི་ ཆོད༑ རི་དྭགས་དམས་མ་བཞིན་དུ་མི་གཅིག་པུར་མ་བསྡད་ཀྱི་བར་དུ་ཆགས་སྡང་གི་དྲི་མ་མི་འདག །འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ལ་དགོས་མེད་ཀྱི་བློ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཚེ་འདིའི་བློ་སྣ་མི་བཟློག །དངོས་པོ་ལ་ཆོག་མ་ཤེས་ ཀྱི་བར་དུ་མི་སེམས་སྟོང་པ་ལ་ཁེངས་པ་མི་འོང་གསུངས་སོ། ། ༈ དམ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཆོས་བྱེད་ན་བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་གཅེས་པས། གུས་པའི་བློ་མ་ལོག་པར་གྱིས། མོས་ གུས་ཀྱིས་གདུང་སེམས་བསྐྱེད་པ་གལ་ཆེ། བྱིན་རླབས་ལ་མི་འཇུག་པའི་དབང་མེད་ཀྱིས། གདམས་ངག་ལ་བདུད་རྩིར་མཐོང་བ་གཅེས་པས། ངེས་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད། གཅེས་པའི་བློ་དང་མ་འབྲལ། དོན་ ལ་མི་གོ་བའི་དབང་མེད་པ་ཡིན་གྱི། སྒྲུབ་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཉམས་ལེན་གྱི་ཀུན་སློང་གཅེས་པས། དགེ་སྦྱོར་ལ་ཕྱི་བཤོལ་མ་བྱེད། ལོང་མེད་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་དང་། ཉམས་མྱོང་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་དབང་མེད་ཀྱི། ༄༅།། དང་པོ་བསམ་པ་མ་ལོག་པར་ཆོས་དང་ཕྲད་པ་གཅེས་པས། ལས་ལོག་པ་དང་བཤེས་མ་བྱེད། བར་དུ་དམ་ཚིག་གཞུང་བསྲང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གཅེས་པས། རོ་མ་མྱོངས་པར་གདན་ ལས་མ་འཕག །མཐའ་མ་ལས་གཞུག་གཙོ་ཆེ་བས། ལས་ཀྱི་མཐའ་མ་ལོག་པ་གཅེས་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་བློ་མ་བསྟན། ཡེངས་མ་ལམ་ལ་མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་ལ་མ་སོང་བ་གཅེས་པས། ཆོས་ལ་མི་འགྲུབ་པའི་ ཐབས་མེད་དོ་གསུངས་སོ། ། ༈ དམ་པ་རིན་ཆེའི་ཞལ་ནས། སྟོད་མོ་གཟའ་དགེ་འདུན་སྐྱིད་ལ་ཟོང་ངེ་ཟོང་ངེ་ཟེར་ནས་འབོད་སྐད། ཇོ་སྲས་བླ་མ་ན་རེ། དགེ་འདུན་སྐྱིད་ལགས་ཟེར་བས། བདག་རང་ ལ་ཆ་བདོག་ཟེར་ནས། ཡང་ཟོང་ངེ་ཟོང་ངེ་ཟེར་ནས་འབོད་སྐད། མོ་གམ་དུ་བྱུང་བས། འདིར་ཐུ་ཁུད་ཀྱིས་ས་སྐྱོས་ཤིག་གསུངས། སས་ཅི་བགྱིད་ལགས་ཞུས་པས། དགོས་པ་ཆེན་པོ་བདོག །ཉོན་མོངས་ པའི་ཁ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཞི
Chinese
不出现。总的来说，如果心不从轮回中转变，就不能有佛法，这样说了。 ༈ 丹巴仁波切说：如果不能脱离世俗的盔甲，超脱的佛法就不会在相续中产生。如果贪欲的念头不转变，所做的事情就不会在此终结。如果不用舍弃的心来放弃今生，就不会找到修法的机会。如果心不从世俗的追求中转变，善行就不会在相续中产生。如果信心没有坚韧的考验，零星和快乐的佛法就不能提升道地。如果在时间上不做敌人喜欢的事情，就不能彻底地成为修行人。如果不像受伤的野兽一样独自呆着，贪嗔的污垢就不会消除。如果不对世俗的事情产生不必要的念头，今生的念头就不会转变。如果不知满足于事物，空虚的心就不会感到满足，这样说了。 ༈ 丹巴仁波切说：修法时，最重要的是将上师视为佛，所以不要转变恭敬心。重要的是以虔诚的敬意生起悲心。因为无法进入加持，所以要珍视口诀如甘露，生起决定的智慧。不要与珍爱的心分离，因为无法理解意义。对于实修传承的佛法，最重要的是实修的动机，所以不要推迟善行。生起无暇的精进，因为无法不生起体验。 ༄༅།། 首先，最重要的是在念头没有转变时遇到佛法，所以不要与邪恶的业为友。中间，最重要的是正直地守护誓言并加以修持，所以在没有体验到味道之前不要离开座位。最后，结果比开始更重要，所以最重要的是不要转变业的终结，不要与世俗之人交往。最重要的是不要让一生在散乱的道路上白白浪费，所以没有不能成就佛法的方法，这样说了。 ༈ 丹巴仁波切说：上部的老妇人叫格敦吉“宗额宗额”。觉沃之子喇嘛说：“格敦吉女士”，她说：“我也有份。”又叫“宗额宗额”。老妇人来到跟前，（丹巴仁波切）说：“在这里图库用土覆盖一下。”（老妇人）问：“用土做什么呢？”（丹巴仁波切）说：“有很大的用处。烦恼的芝麻大小的种子”，
English
It doesn't appear. In general, if the mind does not turn away from samsara, Dharma will not come, it is said. ༈ Dampa Rinpoche said: If you do not separate from the armor of the world, the Dharma of transcendence will not arise in the lineage. If the mind of desire does not turn away, the end will not come together in this work. Unless you give up this life with a mind of abandonment, you will not find an opportunity to practice Dharma. As long as the mind does not turn away from the pursuit of worldly greatness, virtue will not arise in the lineage. Until faith is not tested by the bitterness of perseverance, the Dharma of casualness and joy will not cultivate the ground and path. Unless you do not do what the enemy likes in time, you will not be able to completely become a practitioner of Dharma. Unless you stay alone like a wounded deer, the stain of attachment and aversion will not be removed. Unless you do not generate unnecessary thoughts about worldly affairs, the mind of this life will not be reversed. Unless you do not know contentment with things, the emptiness of the mind will not be filled, it is said. ༈ Dampa Rinpoche said: When practicing Dharma, it is most important to perceive the Lama as the Buddha, so do not turn away from respect. It is important to generate compassion with devotion and respect. Because there is no power to enter the blessings, it is important to see the instructions as nectar, generate definite knowledge. Do not separate from the cherished mind, because there is no power to understand the meaning. For the Dharma of the practice lineage, the motivation of practice is most important, so do not postpone virtue. Generate tireless diligence, because there is no power not to generate experience. ༄༅།། First, it is most important to encounter the Dharma without turning away from the mind, so do not befriend evil deeds. In the middle, it is most important to uphold the vows honestly and practice them, so do not leave the seat without tasting the flavor. In the end, the result is more important than the beginning, so it is most important not to turn away from the end of deeds, do not associate with worldly people. It is most important not to let life be wasted on the path of distraction, so there is no way not to accomplish the Dharma, it is said. ༈ Dampa Rinpoche said: The old woman of Stod called Gedun Kyid "Zong nge Zong nge". Jowo's son Lama said, "Gedun Kyid Lag", she said, "I also have a share." Again she called "Zong nge Zong nge". The old woman came to the front, (Dampa Rinpoche) said, "Here Tuku cover the ground with soil." (The old woman) asked, "What do you do with the soil?" (Dampa Rinpoche) said, "It has great use. The seed of affliction the size of a sesame seed"
Tibetan
ག་ཀྱང་མ་བྲི་བར་ཆོས་བྱ་མི་དགོས། བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ་ཟེར་བའི་འབྲེ་སྟོན་གྱི་ཁར་ས་སྤར་གང་འདེབས། ཆོས་མ་བྱས་པར་གྲོལ་ཏེ་མི་མཆི། འཁྲུལ་པ་ལ་ལོངས་འཇོལ་མྱོག་ ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་བསྒོམ་དུ་མེད་ཟེར་བའི་སྟོན་པ་ཁྲི་འབར་གྱི་ཁར་ས་སྤར་གང་འདེབས། མ་བསྒོམས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཐག་བསྲིངས་ཏེ་མི་མཆི། རང་རྒྱུད་ལ་སྡོམ་པ་སྣ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར། མགར་སྒོམ་ བསྙེན་གནས་སྲུང་བ་ལ་འཕྱ་བའི་ཉང་ཁྲི་འབར་གྱི་ཁར་ས་སྤར་གང་འདེབས། བསྲུང་བྱ་མེད་པའི་མི་ལུས་དུད་འགྲོ་དང་ཁྱད་མེད་དེ་མཆི། ས་གདབ་ཀྱིས་མི་ལང་བའི་མི་མང་པོ་དིང་རི་ན་གདའ་གསུངས། ༈ དེ་གང་ལགས་ཞུས་པས། དམ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། བདེ་བ་མི་བསྒྲུབ་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་མངོན་པར་དད་པའི་སྟོན་པ་ཆོས་སེང་གེའི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་བརྩེགས་མར་ཉམས་སུ་ མྱོངས་ཀྱང་བྱེད་མི་ཤེས། སྐྱོ་བ་མི་སྐྱེ་བར་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མ་དང་དུ་ལེན་པ་ཉང་མོ་ཆོས་འཕྲེང་གི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ཡིན། སྐྱིད་པ་ལས་བྱོལ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྟེང་དུ་རྒྱུག་པའི་འབྲོ་ས་ལེའི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ ཡིན༑ དགེ་སྡིག་ངོ་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་ལྡོག་གི་ལག་ལེན་མི་བྱེད་པའི་སྐྱུས་ཇོ་སྲས་ཀྱི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ཡིན། མི་ཚེ་མཐར་ཁྱོལ་ཀྱང་ཆོས་བྱ་བསམས་སྤུ་ཙམ་པ་ཞིག་མེད་པ་དབུ་གཙོ་འབར་རེའི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་ རྒྱུ་ཡིན། ཡོན་ཏན་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་ཡང་གཞན་དོན་མི་བྱེད། ཉི་མ་ཕྱེ་སྐེད་དུ་སོང་ཡང་ཟབ་མོའི་དོན་ཉམས་སུ་མི་ལེན་པ་སྟོན་པ་ཁྲི་བཟང་གི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ཡིན། རང་དོན་དར་གཅིག་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་ གཞན་གཉེར་ལ་མི་ཚེ་བརྒས་སུ་འཇུག་པ་རྗེ་ཁྲི་པའི་སྙིང་ལ་ས་གདབ་རྒྱུ་ཡིན། སས་ཀྱང་མི་འོང་བར་མེ་མདག་གདབ་རྒྱུ་མང་དུ་གདའ་ན་གསུངས། དེ་གང་ལ་ཟེར་རམ་སྙམ་པས་མཁྱེན་ནས། འདི་དང་ཕྱི་མ་༄༅། །ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྡོད་པ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆུང་ངུ་ནི། ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། རང་དོན་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་ནས་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁྲི གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་གསུངས་སོ། ། ༈ གཞན་དོན་བྱེད་པའི་དུས་ཇི་ཙམ་ན་ལགས་ཞུས་པས། དཀའ་ཐུབ་མཐར་ཕྱིན་ནས་རྗེས་ཐོབ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཏེ། རོ་སྙོམས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་ཆགས་སྡང་སྐྱེ་ བའི་ཡུལ་དང་བསྲེ། དེས་དགེ་སྦྱོར་ལ་གནོད་མ་ནུས་ན་ལམ་བསྐྱངས་པ་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྒོམ་པ་བདག་པོ་ལ་གཏད་ནས། ཉམས་ལེན་ཐམས
Chinese
什么也不写不做佛事不行，说做了佛事也不能成佛的额顿的坟上撒一把土。不做佛事不能解脱，说把错乱当享受，没有修行的导师赤巴的坟上撒一把土。不修行就和分别念纠缠不清，不能解脱。自己相续里连一个戒律也没有，却讥讽闭关， 护持斋戒的娘赤巴的坟上撒一把土。没有守护的人身和畜生没有差别。上师说，需要撒土的人，定日（今西藏日喀则地区定日县）有很多。 请问是什么样的人？至尊上师说：不追求安乐，却对痛苦之因深信不疑的导师秋森格的心上撒土。虽然饱尝痛苦，却不知如何是好。不生起厌离心，反而接受未来的痛苦的娘摩秋创的心上撒土。逃离快乐，奔向痛苦的卓萨列的心上撒土。 明明知道善恶，却不行持取舍之道的乔觉之子的心上撒土。一生都快结束了，却没有想过哪怕一点点佛法的乌祖巴热的心上撒土。功德与虚空相等，却不做利他之事。太阳已经西斜，却不修持甚深之义的导师赤桑的心上撒土。一点也不为自己着想，一生都忙于为他人奔波的杰赤巴的心上撒土。光撒土还不够，还需要用火把烧的人有很多。 我心想，这是指什么样的人呢？上师知道后说：是指那些为了今生来世而活着的人。小菩萨是，证悟了真实的究竟，为了自己获得法身，然后以愿力的力量，为了利益众生，化现无数的 色身。请问，利他要做到什么程度呢？上师说：圆满了苦行之后，把后得融入道用，以平等味的行持，把生起贪嗔的对境融合在一起。这样也无法损害善行的话，就要修持道，把修行交给主人翁，所有的修法
English
It is not okay not to practice Dharma without writing anything. On the grave of Dretön, who said that one cannot attain Buddhahood by practicing Dharma, throw a handful of soil. One cannot be liberated without practicing Dharma. On the grave of the teacher Tripar, who said to indulge in delusion and not to meditate, throw a handful of soil. One cannot be liberated by not meditating and entangling oneself with conceptual thoughts. On the grave of Nyang Tripar, who has not even a single precept in his own mind, yet mocks retreat, and keeping vows, throw a handful of soil. A human body without anything to protect is no different from an animal. The master said that there are many people in Dingri (present-day Dingri County, Shigatse Prefecture, Tibet) who need to have soil thrown on them. When asked who these people were, the venerable master said: "Throw soil on the heart of the teacher Chö Sengé, who does not pursue happiness but has great faith in the cause of suffering. Although he experiences suffering piled upon suffering, he does not know what to do. Throw soil on the heart of Nyangmo Chötreng, who does not generate renunciation but accepts future suffering. Throw soil on the heart of Dro Salé, who runs away from happiness and towards suffering. Throw soil on the heart of Kyus Jowo Sé, who knows the difference between good and evil but does not practice acceptance and rejection. Throw soil on the heart of U Tsowo Baré, who, even though his life is coming to an end, has not even a trace of thought about practicing Dharma. Throw soil on the heart of the teacher Tri Sang, who has qualities equal to the sky but does not benefit others, and who, even though the sun has passed its zenith, does not practice the profound meaning. Throw soil on the heart of Jé Tripa, who does not do anything for himself but spends his life busy with the affairs of others. There are many who need to be burned with torches rather than just having soil thrown on them." I wondered what kind of people he was referring to. Knowing this, the master said: "He is referring to those who live for the sake of this life and the next. The small Bodhisattva is one who has realized the ultimate truth, attained the Dharmakaya for his own benefit, and then, through the power of his aspiration, manifests countless Nirmanakayas for the benefit of sentient beings." When asked how much one should do for others, the master said: "After perfecting asceticism, integrate the subsequent attainment into the path, and through the practice of equal taste, integrate the objects that give rise to attachment and aversion. If this does not harm virtuous actions, then one should cultivate the path, entrust the practice to the master, and all the practices."