Tibetan
ཉེས་ལྟ་ཉེས་སྒོམ་ཉེས་སྤྱོད་ཉེས་སྒྲིབ་ཉེས་རྩོ་ལ་ཉེས་པས་སྐྱོན་བཅོས་པར་དཀའ་འོ། །གང་ཟག་ མཚན་ཅིག་གར་ལ་སོགས་པའི་ལྟད་མོ་སྟོན་པ་དང་། སྟོན་མོ་སོགས་བྱེད་ཚུལ་གྱིས་ཡོན་བདག་གི་ངོ་བསྲུངས་ནས། གྲགས་པ་ཕུགས་སུ་ཞུགས་པ་ཆོས་པས་མ་ཚོར། དབང་བསྐུར་དང་རབ་གནས་དང་སྡོམ་པ་ ༄༅། །འབོགས་པ་དང་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས། འདོད་པ་ཕུགས་སུ་ཞུགས་པ་ཆོས་པས་མ་ཚོར་ཡང་ང་མཁས་དང་། ང་བཙུན་དང་། གཞན་གྱི་བཀུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ང་ རྒྱལ་དང་རློམ་པར་ཤོར་ཏེ། སྐྱོན་ཕུགས་སུ་ཞུགས་པ་ཆོས་པས་མ་ཚོར། འདི་དག་གིས་རང་གི་སྐྱོན་ངོས་བཟུངས་ནས། སྤོང་ཐབས་། མི་སྐྱོན་འདི་འཆོས་ན་དང་པོ་རང་ལ་བལྟ་དགོས་ཏེ། བལྟ་ལུགས་ཇི་ ལྟར་བལྟ་ན། བདག་ཆོས་སྒོར་ཞུགས། མིས་ཆོས་པར་བཏགས། རང་གིས་ཆོས་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་འདི། ངེས་པར་རྒྱུ་གང་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས། དེ་སྔ་ཡན་ཆད་ཇི་ལྟར་བྱས་ནས་ འདུག །ད་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅིང་འདུག །ཚེའི་ལྷག་མ་འདི་འོང་ངོ་ཤེས་ན། བློ་སྣ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལ་གཏད་ནས་འདུག་བལྟས་པས། བློ་མུ་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། རང་ཆོས་པ་ངན་པ་གཅིག་ཡིན་ན། སྔར་བྱས་པ་ དང་༑ ད་ལྟ་བྱེད་བཞིན་པ་དང༌། ཕྱིས་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་འདིའི་བདེ་སྐྱིད་དང༌། སྙན་གྲགས་དོན་དུ་གཉེར་པས་ཐོས་བསམ་བྱས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུའི་བསམས་པས། ཆོས་ བྱས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་ཅིང་། ཉན་རང་ཡང་མི་ཐོབ་བོ། །དེ་བས་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ཡང་མི་ཐོབ་ཅིང་། དེ་བས་ཀྱང་ཚེ་སྨད་ཀྱི་བདེ་སྐྱིད་འོང་བའི་ངེས་པ་ཡང་མེད་ཅིང་ཕལ་ཆེར་མི་འོང་། གཉེན་པོ་ཁ་ཞབས་ སུ་སོང་བ་མ་ཚོར་བས། ཀུན་འབྱུང་མི་བཟློག་གོ །ཀུན་འབྱུང་མ་སྤངས་ན་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མི་བཟློགས་སོ། །འདི་ནི་དགྲ་ལ་མི་གནོད་པའི་སྲིད་དམ། སྲིད་སྡེ་དགྲ་ལ་ལོག་པ་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་ སྟོབས་ཀྱི་གྲོགས་བྱེད། སྨན་དུག་ཏུ་སོང་བས་ཕན་མ་བཏགས་པའི་སྟེང་དུ་གནོད་པ་སྐྱེལ་དུ་འོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་བཏངས་ཀྱང་གཉེན་པོར་མ་སོང་སྟེ། སླར་ཉོན་མོངས་པར་ཤོར་བ་ དེ་ནི། མིང་ཙམ་གྱི་ཆོས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱི་ཆོས་པར་མ་སོང་སྟེ། ཤེར་ཕྱིན་ལས། ལམ་བོར་ལམ་གོལ་འགྲོ་བ་འདི་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐྱོན་འདི་དག་གི་རྩ་བ་གང་ལས་བྱུང་ན། ཚེ་ སྨད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། སྙན་གྲགས་འདོད་པ་ལས་བྱུང་། དེ་གང་ལས་བྱུང་ན་བདག་ལ་གཅེ
Chinese
罪见罪修罪行罪障罪根，以罪难以纠正过失。 某些人以表演歌舞等娱乐节目，以及举办宴会等方式来维护施主的面子，名声悄然滋长，修行人却未察觉。通过灌顶、开光、授予戒律等方式，欲望悄然滋长，修行人也未察觉。又因我精通、我持戒、他人恭敬等力量，变得傲慢自大，过失悄然滋长，修行人仍未察觉。因此，要认识到自己的过失，寻求断除之法。若要纠正这些过失，首先必须审视自己。如何审视呢？我进入佛门，被人们称为修行人，自己也承认是修行人，并进行闻思修，这必定是由什么动机所驱使？以前是如何做的？现在又是如何做的？如果知道余生将至，又将心托付于何处？如此观察，心便会陷入两难。如果自己是一个恶劣的修行人，那么过去所做、现在正在做、将来要做的，一切都为了今生的安乐和名声，如此闻思修便会变得毫无意义。如此思索，修行便无法获得佛果，也无法获得声闻缘觉的果位。因此，也无法获得人天福报，更无法确定晚年是否安乐，甚至很可能无法获得。由于没有察觉到对治法已经失效，因此无法阻止业的产生。如果不能断除业的产生，那么也无法阻止痛苦的果报。这就像是对敌人毫无损害的政策，或者像政策反而倒向敌人一样，反而助长了敌对势力的力量。又像药物变成毒药一样，不但没有带来利益，反而带来了损害。同样，虽然将佛法作为对治烦恼的良药，却没有起到对治的作用，反而又陷入了烦恼之中。这只是徒有虚名的修行人，并没有成为真正的修行人。《般若经》中说：“迷失正道，误入歧途，这是魔的事业。” 这些过失的根源是什么呢？是贪图晚年的安乐和名声。那又是从哪里产生的呢？是对自我的珍爱。
English
It is difficult to correct faults with faults in terms of wrong views, wrong meditation, wrong conduct, wrong obscurations, and wrong roots. Some people maintain the face of patrons by showing performances such as singing and dancing, and by holding banquets, etc. Fame grows silently, but practitioners do not notice it. Through empowerments, consecrations, and bestowing vows, etc., desire grows silently, but practitioners do not notice it. Also, due to the power of 'I am knowledgeable,' 'I am virtuous,' and others' respect, one becomes arrogant and conceited. Faults grow silently, but practitioners still do not notice it. Therefore, one must recognize one's own faults and seek a way to eliminate them. If you want to correct these faults, you must first examine yourself. How to examine? I have entered the Buddhist gate, people call me a practitioner, I myself admit to being a practitioner, and I engage in hearing, thinking, and meditating. What motivation is driving this? How was it done before? How is it being done now? If you know that the rest of your life is coming to an end, where do you place your mind? Observing in this way, the mind will fall into a dilemma. If you are a bad practitioner, then everything you have done in the past, are doing now, and will do in the future is for the happiness and fame of this life. Hearing, thinking, and meditating in this way will become meaningless. Thinking in this way, you will not attain Buddhahood through practice, nor will you attain the fruit of a Shravaka or Pratyekabuddha. Therefore, you will not attain the happiness of gods and humans, and you will not be sure whether you will have happiness in your old age, and it is very likely that you will not. Because you have not noticed that the antidote has become ineffective, you cannot prevent the arising of karma. If you cannot eliminate the arising of karma, then you cannot prevent the suffering of the result. This is like a policy that does not harm the enemy, or like a policy that turns against the enemy, helping the strength of the opposing forces. It is like medicine turning into poison, not only not bringing benefits, but bringing harm. Similarly, although Dharma is used as an antidote to afflictions, it does not play a role in the antidote, but instead falls into afflictions again. This is just a nominal practitioner, not a real practitioner. The Prajnaparamita Sutra says: 'Wandering off the path and going astray is the work of demons.' What is the root of these faults? It is the desire for happiness and fame in old age. Where does that come from? It is from cherishing the self.
Tibetan
ས་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་བློས། མཐུན་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྟོང་ཞིང་ བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་སྟོང་ཆ་ནས་ ༄༅། །དོན་དམ་དུ་སྨོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་སོ། །དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་སྤྱད་ཅིང་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་ཤིང་། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་དོ། །བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་འདི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཡིན་རྒྱུ་མེད། འོ་སྐོལ་གྱི་མིན་རྒྱུ་མེད། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཚུངས་པ་ཡིན། སངས་ རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞན་ནས་མ་བཙལ། འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས། མ་ཡེངས་པར་བསྒོམས་པས། ཡི་དམ་ཕྱི་དུས་སུ་མི་འཆོར། སྙན་གྲགས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་སྙན་གྲགས་ཀྱི་འདོད་པ་ཞིག ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྟོག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གཡོ་ཞིང་མི་བསྐྱོད་པས་རྣམ་རྟོག་གི་རྐུན་མ་སེམས་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར ། ཡོན་ཏན་གྱི་རྩ་བ་འདི་ནས་འཕེལ་བས། གཉེན་པོ་ཁ་ཞབས་ཀྱི་སྐྱོན་མི་འབྱུང་། འདི་ཉིད་ ཀྱིས་དགེ་བའི་ནུས་པ་རྫོགས་པས། ཆོས་སྤྱོད་བསྲུང་བྱར་མི་འཆོར། མཐུན་ཕྱོགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་པས། བླང་དོར་ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད་དོ། །ཆོས་ཕྱིས་དུས་དང་ རྒན་སྐྱེད་ལ་རེ་མི་དགོས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ད་ལྟ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ལ་ཞེན་པ་ཆོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལམ་དུ་སློང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ ལྟར་བྱས་ཀྱང་གཉེན་པོ་རྒྱུད་ལ་འབྱོར་དུ་མ་བཏུབ་ན། ཞེ་བཅད་དེ། སངས་རྒྱས་དང་བླ་མས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་ཀྱང་། དེ་རྟོགས་པའི་བློ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས། ཕུང་པོ་དང་སྒྲ་མ་ གཞན་དུ་མི་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད། ཆོས་ཅི་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཚེ་འདིའི་ལག་ཆར་སོང་། འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་ངེས་ལེགས་ལྟ་ཞོག །མངོན་མཐོ་ཡང་མི་ཐོབ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་མི་འོང་བས་གཟུགས
Chinese
由于从地基产生，为了驳斥我执，必须生起证悟无我的智慧。 以想要获得圆满菩提之心发起，以证悟一切法空性无我之智，将顺缘和逆缘一切都视为道之助伴。应安住于空性 无我之义，并在后得位修学显现而无自性如幻之理。从色法乃至一切种智之间的一切法，就显现分而言是世俗谛，就空性分而言是 真实义，说的是体性安住于无二谛之理。过去现在未来一切诸佛也都是修持此道并已证悟，因此断除了所有应断之法， 现前了证悟之智慧。这无二谛之义并非仅仅是佛的专属，也不是我们所不能拥有的。一切法在无二性上是相同的。佛 也并非从他处寻得。通达如此之义后，不散乱地修持，本尊就不会在未来世舍弃你。证悟名声之空性，则对名声的贪执便会平息。 由于以逆缘的分别念为因而不动摇，不行动，分别念的盗贼就不会侵入内心。由于功德之根本从此增长，就不会产生头重脚轻的过失。仅凭 此法就能圆满善的力量，因此不会失去对佛法的守护。证悟一切顺缘逆缘在空性中味如一，就不会区分应取应舍。无需期待未来的法和 年老，因为当下就能体验和享用真实的意义。因此，断除对加行、正行、后行的执着，就能将一切痛苦转化为道用。如果 即使如此，也无法将对治融入自相续，那就断念吧。虽然佛和上师说一切法显现而无自性，但证悟此理的智慧却未在自相续中生起。未能 领会“蕴和声音不可视为他物”之义。所做的一切佛事都成了今生的工具。像这样的佛法，别说真实的利益，就连人天善趣也无法获得。你修不成佛法，所以...
English
Since it arises from the ground, in order to refute self-grasping, one must generate the wisdom that realizes selflessness. Having aroused the mind with the desire to attain perfect enlightenment, with the wisdom that realizes all phenomena as empty and selfless, one should know all favorable and unfavorable circumstances as friends on the path. One should abide in the meaning of emptiness and selflessness, and in the post-meditation period, one should train in the manner of appearance without inherent existence, like an illusion. For all phenomena from form to omniscience, from the aspect of appearance, they are conventional truth, and from the aspect of emptiness, they are ultimate truth, speaking of the nature abiding in the manner of non-duality. All Buddhas of the three times have also practiced this and realized it, therefore abandoning all that should be abandoned, and manifesting the wisdom of realization. This meaning of non-duality is not only the exclusive property of the Buddhas, nor is it something we cannot possess. All phenomena are equal in non-duality. The Buddhas also did not seek it from elsewhere. Having understood such a meaning, by meditating without distraction, the yidam will not abandon you in the future. By realizing the emptiness of fame, the desire for fame will subside. Because of not wavering and not moving due to the cause of unfavorable thoughts, the thief of conceptual thought will not enter the mind. Because the root of qualities grows from this, the fault of being top-heavy and bottom-light will not occur. By this alone, the power of virtue is perfected, therefore one will not lose the protection of the Dharma. By realizing that all favorable and unfavorable circumstances are of one taste in emptiness, one will not differentiate between what should be taken and what should be abandoned. There is no need to wait for future Dharma and old age, because one can experience and enjoy the true meaning from now on. Therefore, by cutting off attachment to the three, preparation, main practice, and subsequent practice, all suffering will be transformed into the path. If even so, one cannot integrate the antidote into one's mindstream, then give up. Although the Buddha and the Guru said that all phenomena appear without inherent existence, the wisdom that realizes this has not arisen in one's mindstream. One has not understood the meaning of "the aggregates and sound should not be regarded as other." All the Dharma activities one does have become tools for this life. Let alone the true benefit of such Dharma, one cannot even attain higher realms. You cannot accomplish the Dharma, so...