Tibetan
་མཐུན་ཕྱོགས་དང་ བྲལ་བ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པའོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྫོགས་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ། རང་གི་སྐྱོན་སྤོང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ། གཞན་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ལ་ མཁས་པའོ། །དང་པོ་ལ་དོན་དྲུག་སྟེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་གྱིས་དད་པ་གསོས་འདེབས་ནུས་པ། བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་ཉེ་བར་རྒྱུད་ལ་འཆང་བ། དམིགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་པར་སྒྲུབ་པ། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ གོ་འབྱེད་པ། ཐབས་ལ་མཁས་པས་མི་དམིགས་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དད་པ་སྔར་བས་ཆེ་བ། བརྩོན་འགྲུས་སྔར་བས་ཆེ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔར་བས་གསལ་བ། ·ཤེས་རབ་སྔར་བས་ཕུལ་དུ་བྱུང་ བ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་གསོས་འདེབས་ནུས་པའོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒྱུད་ལ་འཆང་བ་ནི། གང་ཟག་གི་རྒྱད་ལ་ཆོས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཆོས་དང་གང་ཟག་སོ་སོར་སོང་ན། གཉེན་པོ་ བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་མ་མཁས་པས་དད་པ་འཁོར་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཤོར་བ་སྟེ། དགྲ་འདུལ་བ་དང་གཉེན་སྐྱོང་བ་སོགས་སུ་སོང་ན་དད་པ་ཕྱི་རུ་ཤོར་ཞིང་། རྣམ་རྟོག་གི་རྐུན་མ་སེམས་ལ་ཞུགས། གཉེན་པོ་ཁ་ཞབས་ སུ་ཤོར། ཡི་དམ་ཕྱི་དུས་སུ་སོང་། ཆོས་སྤྱོད་བསྲུང་བྱ་རུ་ཤོར། ཆོས་ཕྱི་དུས་དང་རྒན་སྐྱེད་ལ་རེ། ཐབས་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཤོར། སྤང་བྱ་མ་ཆོད། སྦྱོར་བ་ལོག་པའི་ནད་པ་བཅོས་པར་དཀའ། བརྩོན་ འགྲུས་དུབ་པ་མེད་པ་ལ་ལས་བསྐྱར་དུ་ཤོར། དེ་རིང་འདི་བྱ་སང་ཉིན་འདི་བྱ། གནངས་ཉིན་འདི་བྱ་སོགས་སུ་སོང་བས་ཆོས་དང་གང་ཟག་འདྲེར་མ་བཏུབ། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལོག་པས། དེ་ལྟར་མ་སོང་བར་ རང་རྒྱུད་ལ་དགེ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །རྣམ་རྟོག་རྐུན་མ་སེམས་ལ་ཞུགས་པའི་དོན་ནི། རྐུན་མ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཚོར་བར་ཕུངས་བར་བྱེད་པ་ལྟར། རང་ཆོས་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་དམ། ངེས་འབྱུང་གི་བློ་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་འདིའི་བདེ་སྐྱིད་དང་སྙན་གྲགས་དོན་དུ་གཉེར་བས། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱས་ཀྱང་མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བ་མ་ཚོར་བར། དགེ་བ་ལ་ གནས་པར་རློམ་ཡང་། ཁོ་རང་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མིའབྱུང་སྟེ། ཚེ་འདི་ལས་བློ་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་འཁྲུལ་པར་རང་གིས་མ་ཚོར་བས་གཉེན་པོ་ཁ་ཞབས་སུ་ཤོར། རང་གིས་ཆོས་པར་ཁས་ ལེན་ཅིང་། མིང་ཡང་ཆོས་པར་བཏགས། མིས་ཀྱང་ཆོས་པར་འཛིན་པས་ལུས་ངག་ཕྱིར་ལ་འཆོས་ཏེ། ཞི་ཞི་དུལ་དུལ་དགེ་དགེ་བཙུན་བཙུན་ལྟར་བྱེད། དེ་
Chinese
与不顺之品脱离就是灭谛。善巧方便也有三种：圆满善法之方便善巧，断除自身过患之方便善巧，令他众进入善法之方便善巧。第一种有六个方面：以因之缘能滋养增长信心，以自主之缘于相续中执持，以对境之缘不颠倒地成办，以无间之缘开悟，以方便善巧不缘取地成办。第一种是：信心比以前更大，精进比以前更大，禅定比以前更明晰，智慧比以前更超胜，能滋养增长一切善法之种子。以自主之缘于相续中执持是：于有情之相续中亲近修习佛法，如果佛法与有情各自为政，因为不善巧生起对治之方便，信心就会流向轮回之方向。如果流向征服怨敌和守护亲友等，信心就会外散，分别念之盗贼进入心中，对治上下错乱，本尊流向未来，法行变成守护之物，佛法期待未来和养老，方便流于形式，当断未断，颠倒修习之病人难以医治，精进在无有疲厌上又增加了工作量，今天做这个明天做那个，后天做那个等等，这样佛法与有情无法融合，因为方便善巧颠倒，不要那样，要善巧于在自相续中生起善法。分别念之盗贼进入心中的意思是：盗贼是指在不知不觉中损害，同样，自己看似在修行佛法，却没有获得圆满菩提之意乐，也没有出离心，只是为了今世的安乐和名声而努力，这样即使闻思修三者都做了，也不会成为趋向寂灭之因，自己没有觉察到，还自以为安住于善法，实际上连自己想要的善趣也无法获得，因为没有从今生中回心转意。自己迷惑了自己却没有察觉，所以对治上下错乱。自己口头上承认是修行人，名字也取为修行人，别人也认为他是修行人，所以身语表面上装模作样，显得安静温顺善良虔诚。
English
To be separated from unfavorable factors is the Truth of Cessation. There are also three skillful means: skillful means for perfecting virtuous qualities, skillful means for abandoning one's own faults, and skillful means for leading others into virtue. The first has six aspects: the causal condition enables the nourishment and growth of faith, the lordly condition holds it closely in the continuum, the object condition accomplishes it without error, the immediately preceding condition opens understanding, and skillful means accomplish it without fixation. The first is: faith is greater than before, diligence is greater than before, meditative concentration is clearer than before, wisdom is more excellent than before, and it is able to nourish and grow the seeds of all virtuous qualities. Holding it in the continuum through the lordly condition is: closely associating Dharma with the continuum of a person. If Dharma and the person go their separate ways, because one is not skilled in generating the means of counteracting, faith will flow towards the direction of samsara. If it flows towards subduing enemies and protecting friends, etc., faith will be scattered outwards, the thief of discursive thoughts will enter the mind, the antidote will be upside down, the yidam will go to the future, Dharma practice will become something to be protected, Dharma will be expected in the future and for old age, skillful means will become a mere image, what should be abandoned will not be cut off, and it will be difficult to cure a patient with distorted practice. Diligence will be lost again in endless fatigue. Today do this, tomorrow do that, the day after tomorrow do that, etc., so Dharma and the person cannot be integrated. Because skillful means are distorted, do not let it go that way, but be skilled in generating virtue in one's own continuum. The meaning of the thief of discursive thoughts entering the mind is: a thief is said to harm without being noticed. Similarly, although one appears to be practicing Dharma, without the desire to attain perfect enlightenment or the mind of renunciation, one strives for the happiness and fame of this world. Even if one engages in the three practices of hearing, thinking, and meditating, they will not become the cause of nirvana without one's awareness. One boasts of abiding in virtue, but in reality, even the happiness of a good rebirth that one desires will not arise, because one has not turned one's mind away from this life. One is deluded by oneself without realizing it, so the antidote is upside down. One verbally admits to being a practitioner, and the name is also given as a practitioner. Others also consider him a practitioner, so the body and speech are outwardly adorned, appearing peaceful, gentle, kind, devout, and virtuous.
Tibetan
ལྟར་མ་བྱས་ན་འདི་ཀུན་མི་དད། མ་དད་ན། ༄༅། །འབུལ་བ་དང་བསོད་སྙོམས་སོགས་མི་ཡོང་བསྙམས་ནས། ཕྱིའི་ཆ་ལུགས་འཆོས་ཤིང་། རྟོག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཐམས་ཅད་སྐྱེར་བཅུག་ནས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་བཟང་བ་ལྟར་སྟོན་པ་ནི། རྨ་ཁ་ཚིལ་ བུའི་བཏུམས་ནས་མདའི་དུམ་བུ་ཁོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟར། འདི་ནི་དོན་གྱི་ཆོས་པར་མི་འགྲོ། གཞན་བསླུ་བའི་ཟོག་པོ་ཡིན། ཀུན་སློང་མི་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་ཀུན་འབྱུང་ལས་མ་འདས། ཡི་དམ་ཕྱི་དུས་སུ་སོང་བ་ནི། ད་ལྟར་ཆོས་མི་བྱེད་པར། ད་གཟོད་ཆོས་ཤིག་བྱ་དགོས་ཟེར་ནས། རང་གི་སྐྱོན་མ་ཚོར་བས་གཉེན་པོས་མ་བཟློགས་པའོ། །ཆོས་སྤྱོད་བསྲུང་བྱར་ཤོར་བ་ནི། ལུས་ངག་གི་དགེ་ སྦྱོར་རེམ་པར་འདུག་ཀྱང་། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་འདོད། སྡུག་བསྔལ་སྤང་བར་འདོད་པས་བླང་དོར་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ཚེ་རེ་བ་མ་ཆོད། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཞེན་པ་མ་ཆོད། རྗེས་ལ་དྭོགས་ པ་མ་ཆོད་པ་འདི་ཅིས་ལན་ན། བདེ་འདོད་ཀྱི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་མ་ཤེས་པས་བླང་བྱར་བྱས། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བའི་སྣེ་འདྲེན་དུ་མ་ཤེས་པས་དོར་བྱར་བྱས། བདེ་སྡུག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་མ་ཤེས་པས་བླང་ དོར་རམ་ཆགས་སྡང་གི་རྟོག་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་གཉེན་པོས་བཟློག་པར་འདོད་ནས་གཉེན་པོ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཀྱང་། འགོག་པ་ཆ་མཐུན་ཙམ་ཡང་རྒྱུད་ལ་མ་ཐོབ། བླང་དོར་དུ་ཞེན་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་དགྲ་མ་ཆོམས། ། ཆོས་ཕྱི་དུས་དང་རྒན་སྐྱེད་ལ་རེ་བ་ནི། ད་ལྟ་ཆོས་མི་བྱེད་པར་མ་འོངས་པ་ན་བྱེད་པར་འདོད། ད་ལྟ་གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་མ་བཟློགས་ཀྱང་། མ་འོངས་པ་བཟློག་ཏུ་རེ། ཐབས་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཤོར་པ་ནི། རང་ གིས་རང་འཁྲུལ་པར་མ་ཤེས་པས། བླང་དོར་གྱི་རྟོག་པ་མ་ཆོད། ཡང་ན་མ་བཅད་བཅད་པར་འདོད་པའི་རེ་བས་བསྒྲུབས། དམིགས་ཤིང་ཞེན་པས་སྦྱར་པས་ཐབས་གཟུགས་བརྙན་དུ་ཤོར་བས་སྤང་བྱ་མ་ཆོད། མ་ཆོད་པས་སྒོམ་ཐོག་ཏུ་མ་བསློངས། ན་ཐོག་ཏུ་མ་ཕེབས། ནད་བཟློག་པའི་ཐབས་མོ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག །གཉེན་པོ་མཐུ་མེད་ལ་ར་མདའ་བཟློག་དགོས། མཚལ་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་བཙག་མི་ ལ་འཚོལ་དགོས་པས། མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་ལ་མ་ཁེལ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་པས། ཁྱད་དུ་བསད་པས་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་ དེ་ལྟར་དུ་སྦྱར་པས་སྦྱོར་བ་ལོག་པ་དང་། ལྟ་བ་ལོག་པ་དང་། སྒོམ་ལོག་དང་སྤྱོད་ལོག་ལ་ཞུགས་པས། སྦྱོར་
Chinese
如果不这样做，这一切都不会相信。不相信的话： 想着供养和布施等不会到来，修饰外表的仪容，让所有颠倒的分别念产生，在外表上装作善良的样子，就像用油脂包裹伤口，把箭的碎片留在里面一样。这不是真正的修行人，而是欺骗他人的虚伪行为。完全由不善的动机所驱使，因此无法超越轮回。 把本尊放在未来，现在不修行，说“现在应该修行了”，因为没有意识到自己的过错，所以无法用对治法来纠正。修行变成需要守护的东西，虽然身语的善行看起来很努力，但却想要获得快乐，想要避免痛苦，所以通过取舍的方式来修行。在修行的时候，无法放下期望；在正行的时候，无法放下执着；之后，无法放下疑惑。这是为什么呢？因为没有认识到想要快乐的念头是错误的，所以把它当作应该追求的。没有认识到痛苦是引导到快乐的途径，所以把它当作应该抛弃的。没有认识到快乐和痛苦在空性中是同一味道，因此取舍或贪嗔的念头在心中产生，想要用对治法来纠正，即使依赖对治法，也无法在心中获得哪怕是一点点的止息。因为执着于取舍，所以无法战胜能取所取的敌人。 把修行寄托于未来和年老，现在不修行，想要在未来修行。现在不以对治法来纠正应该抛弃的，却期望未来能够纠正。方便变成影像，因为自己没有认识到自己是错误的，所以无法放下取舍的念头。或者，以想要把没有断除的断除的期望来修行，因为执着于目标，所以方便变成了影像，因此无法放下应该抛弃的。因为没有放下，所以无法提升到禅修之上，无法到达顶点。追随治疗疾病的巫术和药物等。对无力的对治法，需要反转箭杆。明明自己有朱砂，却要向磨刀匠寻求。因此，经续的密意没有与自己的心相契合。不相信上师和佛陀的教言，轻视它们，因此会成为智者们所批评的对象。像那样修行，就会陷入错误的修行、错误的见解、错误的禅修和错误的行为中。修行
English
If you don't do it this way, none of this will be believed. If there is no belief: Thinking that offerings and alms, etc., will not come, adorning external appearances, and allowing all inverted thoughts to arise, appearing outwardly as if good, is like wrapping a wound with fat and leaving the arrow fragment inside. This is not a true practitioner, but a hypocritical act of deceiving others. Driven entirely by unwholesome motivation, one does not transcend samsara. Putting the yidam in the future means not practicing Dharma now, saying, "Now I must practice Dharma," and because one does not recognize one's own faults, one cannot counteract them with remedies. Dharma practice becomes something to be guarded. Although the virtuous actions of body and speech seem diligent, one desires to attain happiness and avoid suffering, so one practices through acceptance and rejection. At the time of practice, one cannot let go of hope; during the main practice, one cannot let go of attachment; afterwards, one cannot let go of doubt. Why is this? Because one does not recognize that the thought of wanting happiness is mistaken, so one treats it as something to be pursued. One does not recognize that suffering is a guide to happiness, so one treats it as something to be abandoned. One does not recognize that happiness and suffering are of one taste in emptiness, so acceptance and rejection, or thoughts of attachment and aversion, arise in the mind. One wants to counteract them with remedies, but even relying on remedies, one does not gain even a small amount of cessation in the mind. Because one is attached to acceptance and rejection, one cannot conquer the enemy of grasping and being grasped. To rely on the future and old age for Dharma practice means not practicing Dharma now, but wanting to practice in the future. Now, one does not counteract what should be abandoned with remedies, but hopes to counteract it in the future. The method becomes a mere image because one does not recognize that one is mistaken. One cannot let go of thoughts of acceptance and rejection. Or, one practices with the hope of cutting off what has not been cut off. Because one clings to the object, the method becomes a mere image, so one cannot let go of what should be abandoned. Because one has not let go, one cannot rise above meditation, cannot reach the peak. One follows witchcraft and medicine, etc., to cure illness. For a powerless remedy, one needs to reverse the arrow shaft. Although one has cinnabar oneself, one has to seek it from the knife sharpener. Therefore, the meaning of the sutras and tantras does not match one's own mind. Not believing in the words of the guru and the Buddha, one despises them, and therefore one becomes an object of criticism by wise people. Practicing in that way, one falls into wrong practice, wrong view, wrong meditation, and wrong conduct. Practice