English
A corpse, fragments of connected bones, a network of connected blood vessels, should be contemplated as a dharma nature that cannot be relied upon. Furthermore, as stated in the Mother Sutra: Sharadvatiputra, A Bodhisattva Mahasattva abiding in Prajnaparamita, should cultivate nine kinds of contemplation. Thus, one should cultivate the contemplation of swelling, the contemplation of blisters, the contemplation of darkening, the contemplation of redness, the contemplation of blueness, the contemplation of being eaten, the contemplation of scattering, the contemplation of bones, the contemplation of burning. One should cultivate. Furthermore, being impure and displeasing, ugly and unreliable, being of the nature of decay, and completely without freedom, naturally from a young child to a toddler, from a toddler to youthful vigor, from youthful vigor to aging and becoming displeasing, or due to sudden factors such as leprosy, smallpox, tumors, etc., one will immediately become displeasing, one should know. Homage. To counteract hatred, cultivate loving-kindness. When an enemy appears, one should regard the enemy as a skillful and expedient spiritual friend. When harmed by spirits, the Buddha shows the method of pacification to those who are subdued by pacification, shows the method of force to those who are subdued by force, and for those who cannot be subdued by either pacification or force, transforms into a demon, causing illness in the body, generating the thought of renunciation, and skillfully applying the antidote, connecting the body with the deity of the Yidam, connecting speech with the recitation of secret mantras, connecting the mind with the emptiness of the nature of reality, thus recognizing them as skillful and expedient spiritual friends. Thereupon, cutting off the arising of hatred, cultivate loving-kindness, even if the other person insults me, attacks me, or beats me, it is the truth. They are possessed by the poison of afflictions, their minds are confused, knowing this, cultivate loving-kindness. I, on the other hand, know the cause and effect of karma, the acceptance and rejection of black and white dharmas, have become a vessel to be tamed by the Dharma, know the way to practice the stages of the path, and have generated the mind of enlightenment. It is extremely inappropriate to fight with them, thus one should rebuke oneself. For example, if someone is driven mad by a wind disease, they attack and beat the doctor, but the doctor does not retaliate, but says they are delirious and then heals their illness. Thus, seeing that it is not good for me to generate hatred.
Tibetan
་ཀྱི་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཞེ་སྡང་བཟློག་སྟེ་བྱམས་པ་བསྒོམ། དེ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས། བཟོད་པ་སྒོམས་ཞེས་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་བསྒོམ་མོ། །དེས་ཀྱང་གཉེན་པོ་ ལེན་དུ་མ་འདོད་ན། ཁྱེད་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཟིན། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད། གཞན་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འགལ་བསྐུར་རོ། །གཏི་མུག་ གི་གཉེན་པོར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པ་ནི། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཕྱག་དང་སྐོར་བ་ལ་སོགས་པས་ལུས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། མདོ་འདོན་པ་དང་སྔགས་བཟླ་བ་སོགས་ཀྱིས་ངག་གི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམས་པས་ཡིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་། དཔའ་བར་འགྲོ་བའི ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་གནས་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཇོམས་ཤིང་། ཚུར་ལ་བར་དུ་ གཅོད་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འཚུགས་པའོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ལྡང་འཇུག་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་རི་བོ་ལྟ་བུ་ ཞེས་པའི་དོན་ནི། བསམ་གཏན་དེ་གསུམ་དང་ལྡན་ན། དབུས་ཀྱི་རི་བོ་མཆོག་རབ་ལ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགུལ་ཞིང་མི་གཡོ། བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་ ༄༅། །པར་རྟོག་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགུལ་ཞིང་མི་བསྐྱོད། གཡོ་བར་མི་ནུས་པའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ཚུལ་ནི་སྔར་བཞིན་སྦྱར་རོ། །ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉམས་ སུ་ལེན་ཚུལ་ནི། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པས་འཁོར་བའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་ཤིང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཟིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའོ། །སྒྲུབ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ནི། འདུན་པ་སོགས་གསུམ་ནི་གོ་སྒྲུབ། སྦྱོར་བ་མེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇུག་སྒྲུབ། ཐབས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཟིན་པས་ཚོགས་གསོག་པ་ནི་ཚོགས་སྒྲུབ། རྟོག་པ་བཞི་ལས་རྒྱལ་བ་ཐོབ་པ་ནི་ ངེས་འབྱུང་བསྒྲུབ་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་ནི། ཐོས་པས་ཚིག་ཤེས། བསམས་པས་དོན་གོ །བསྒོམས་པས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད། ཐོས་པས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད། བསམས་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། བསྒོམས་པས་དོན་མངོན་དུ་འགྱུར། ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཤེས། རང་བཞིན
Chinese
心想：「我應該這樣做。」，於是止息瞋恨，修習慈愛。而且你應當將勸勉你「修習忍辱」的善知識視為善知識。如果這樣他還是不願接受對治，那麼你這位善於方便的善知識就抓住他，激發他的菩提心，反問他：「難道不應該做利益他人的事業嗎？」等等，以此來反駁他。對治愚癡的方法是修習個別觀察的智慧：在後得位時，以頂禮、繞塔等方式淨化身體的障礙；以誦經、持咒等方式淨化語言的障礙；修習法性空性的道理，淨化意念的障礙。已經開示了勇猛行三摩地。金剛喻三摩地是：安住於任何三摩地，都能摧毀不順品，並且任何阻礙都不能侵入。如幻三摩地是：在一切起座和入座時，都了知一切法如幻，並修習此三摩地。所謂「如山王般的禪定波羅蜜多」的意思是：如果禪定具備這三種特質，就像中央的山王須彌山，不會被風等任何因素所動搖，也無法移動一樣，任何煩惱和分別念都無法動搖和移動它，也無法使它動搖。依止善知識的方法如前所述。以方便和智慧二門修持的方法是：以不執著三輪的智慧攝持，所以不住於輪迴的邊際；以大悲心攝持，所以不住於涅槃的邊際。以四種修持之門修持的方法是：希求等三者是資糧修持；如火般的精進是趣入修持；以方便和智慧二門攝持，積累資糧是積聚修持；獲得超越四種分別念的勝利是證得解脫修持。修持般若波羅蜜多的方法是：透過聽聞了解詞句，透過思惟了解意義，透過禪修體驗意義。透過聽聞生起定解，透過思惟斷除增益，透過禪修使意義現前。再者，透過智慧了解一切法的自性是空性之義，自性
English
Thinking, "I should do this," one stops anger and cultivates loving-kindness. Moreover, you should regard the virtuous friend who urges you to "cultivate patience" as a virtuous friend. If he still does not want to accept the antidote, then you, the virtuous friend who is skilled in means, seize him, arouse his bodhicitta, and ask him, "Shouldn't you do things that benefit others?" and so on, to refute him. The antidote to delusion is to cultivate the wisdom of individual discrimination: in the post-meditation period, purify the obscurations of the body by prostrations, circumambulations, and so on; purify the obscurations of speech by reciting sutras, mantras, and so on; purify the obscurations of the mind by meditating on the meaning of the emptiness of dharmata. The samadhi of courageous conduct has already been taught. The vajra-like samadhi is: abiding in any samadhi, one can destroy opposing forces, and no obstruction can penetrate. The illusion-like samadhi is: in all rising and entering, one realizes all dharmas as illusion-like, and cultivates this samadhi. The meaning of "the samadhi-paramita like a mountain king" is: if the samadhi possesses these three qualities, just like the central mountain king Sumeru, which cannot be moved or shaken by any factors such as wind, and cannot be moved, no afflictions or conceptual thoughts can move or shake it, nor can they cause it to move. The method of relying on a virtuous friend is as described before. The method of practicing through the two doors of skillful means and wisdom is: being grasped by the wisdom that does not fixate on the three spheres, one does not abide in the extreme of samsara; being grasped by great compassion, one does not abide in the extreme of nirvana. The method of practicing through the four practices is: aspiration and the other three are the accumulation practice; diligence like fire is the entering practice; accumulating merit by being grasped by the two doors of skillful means and wisdom is the accumulation practice; gaining victory over the four conceptual thoughts is the attainment of liberation practice. The method of practicing the Prajnaparamita is: through hearing, one understands the words; through thinking, one understands the meaning; through meditation, one experiences the meaning. Through hearing, one generates certainty; through thinking, one cuts off imputations; through meditation, one makes the meaning manifest. Furthermore, through wisdom, one understands that the nature of all dharmas is the meaning of emptiness, nature.
Tibetan
་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཆུ་ཟླའི་དཔེས་ཤེས་ པར་བྱ་སྟེ། ཆུ་ཟླ་ལ་བརྡ་ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཆུ་ནང་དུ་ཟླ་བར་སྣང་ཙམ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པ་དང་། ཟླ་བར་སྣང་ཡང་ཟླ་བ་ཡོད་མ་མྱོང་བ་དང་། ཟླ་བར་སྣང་བ་དང་ཟླ་བར་ཡོད་མ་མྱོང་བ་གཉིས་ཐ་དད་མེད་ པ་དང་། ཟླ་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན། ཟླ་བ་རང་སར་གྲོལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཁས་པ་ནས་བྱིས་པའི་བར་གང་གིས་ཀྱང་བསྙོན་དུ་མེད་པར་ཟླ་བར་སྣང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆུ་ནང་དུ་ཟླ་བ་གདོད་མ་ནས་ ཡོད་མ་མྱོང་བའོ། གསུམ་པ་ནི། ཟླ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཟླ་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་མ་མྱོང་བས་དེ་གཉིས་སོ་སོ་ཐ་མི་དད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཟླ་བ་ལ་དཔག་ཚད་ལྔ་བཅུ་དང་། བསིལ་བའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང༌། མུན་ པ་སེལ་བའི་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་ལ། ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བར་སྣང་བ་ལ། མཚན་ཉིད་དེ་གསུམ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར ། ཟླ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཤེས་སོ། །མདོར་ན་ཟླ་བར་སྣང་ཡང་། ཟླ་བའི་ངོ་བོར་ མེད་པས་ཟླ་བའི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞེས་བྱའོ། །མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ལོང་གི་ནང་དུ་བཞིན་སྣང་ཙམ་ཡོད་པར་མ་འགགས་པ་དང་། བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ན་ བཞིན་དུ་ཡོད་མ་མྱོང་བ་དང་། བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་བྱད་བཞིན་གྱི་ངོ་བོར་ཡོད་མ་མྱོང་བས་སྣང་སྟོང་སོ་སོ་མ་ཡིན་པ་དང་། བཞིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་མེ་ལོང་བཞིན་དུ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ པའོ༑ །འཇའ་ཚོན་གྱི་དཔེས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འཇའ་ཚོན་གྱི་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་བཀྲ་བར་སྣང་ཙམ་མ་འགགས་པར་སྣང་བ་དང༌། སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས། གང་ལ་ཤར་བའི་ཡུལ་དེར་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་ ༄༅། །མྱོང་བ་དང་། སྣང་སྟོང་ཐ་དད་མེད་པ་དང་། ཁ་དོག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན་ཁ་དོག་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་སྣང་ཙམ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པ་དང༌། བློ་ལ་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ན་གནས་ཚུལ་ལམ་འདུག་ཚུལ་ལམ། སྡོད་ཚུལ་ལ་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཡིན་གྱི། བློས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ བཤིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོངས་པ་མ་ཡིན་པར་དང་པོ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །གལ་ཏེ་སྔར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། བློས་སྟོང་པར་བསྒོམས་པས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསར་དུ་སོང་བ་ཡིན་ན། སྟོང་པ་ ཉིད་ལ་བློས་གསར་དུ་བཅོས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའི་བློས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་སྐུར་བ་བཏབ
Chinese
什么是空性呢？这要用水中月亮的例子来理解。水中月亮有四种象征意义：在水中显现月亮，但并非真实存在；虽然显现为月亮，但月亮从未存在过；显现为月亮和月亮从未存在过，二者没有差别；如果了解月亮的特征，月亮自然解脱。第一，从智者到孩童，谁也不会否认月亮显现。第二，水中月亮从一开始就不存在。第三，显现为月亮本身，从未以月亮的本质存在过，所以二者没有分别。第四，月亮具有五十由旬的尺度，散发清凉的光芒，消除黑暗这三种特点。但水中显现的月亮，不具备这三种特征。因此，要知道月亮在自己的本质上是空性的。总之，虽然显现为月亮，但不是月亮的本质，所以称为以月亮的本质为空性。也可以通过镜子中的影像来理解。镜子中显现面容，但并非真实存在；在显现面容的时候，面容从未存在过；显现为面容本身，从未以面容的本质存在过，所以显现和空性不是分离的；了解面容的自性特征，就能像镜子一样了悟其不存在。也可以通过彩虹的例子来理解。彩虹的各种颜色鲜艳地显现，但并非真实存在；从显现的时候开始，在它显现的地方，彩虹就从未存在过；显现和空性没有差别；如果了解颜色的自性特征，就能明白颜色并非真实存在。同样，从色法到一切种智之间的所有法，在心中显现，但并非真实存在；在心中显现的时候，其状态、存在方式或驻留方式，从一开始就不存在。不是通过心来摧毁先前存在的自性而变为空性，而是从一开始就自性本空。如果先前自性存在，通过心来修习空性，使之新变成空性，那么空性就变成了由心新创造的东西，修习空性的心就变成了对事物自性的否定。
English
What is emptiness? This is to be understood through the example of the moon in water. The moon in water has four symbolic meanings: the moon appears in the water, but it is not truly there; although it appears as the moon, the moon has never existed; the appearance of the moon and the non-existence of the moon are not different; if you understand the characteristics of the moon, the moon is naturally liberated. First, from the wise to the child, no one can deny that the moon appears. Second, the moon in the water has never existed from the beginning. Third, the appearance of the moon itself has never existed as the essence of the moon, so the two are not separate. Fourth, the moon has a measure of fifty yojanas, emits cool rays, and has three characteristics of eliminating darkness. But the moon that appears in the water does not have these three characteristics. Therefore, know that the moon is empty in its own essence. In short, although it appears as the moon, it is not the essence of the moon, so it is called emptiness in the essence of the moon. It can also be understood through the image in the mirror. The face appears in the mirror, but it is not truly there; at the time of the appearance of the face, the face has never existed; the appearance of the face itself has never existed as the essence of the face, so appearance and emptiness are not separate; understanding the nature of the face, one can realize its non-existence like a mirror. It can also be understood through the example of the rainbow. The various colors of the rainbow appear vividly, but they are not truly there; from the time of appearance, in the place where it appears, the rainbow has never existed; appearance and emptiness are not different; if you understand the nature of color, you can understand that color is not truly there. Similarly, all dharmas from form to omniscience appear in the mind, but they are not truly there; at the time of appearance in the mind, their state, mode of existence, or mode of abiding has never existed from the beginning. It is not that emptiness is transformed by destroying the previously existing nature by the mind, but it is naturally empty from the beginning. If the self-nature previously existed, and one cultivates emptiness through the mind, making it newly become emptiness, then emptiness becomes something newly created by the mind, and the mind that cultivates emptiness becomes a denial of the self-nature of things.