Tibetan
ན་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ། །བཟོད་པ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པའོ། །བཟོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་ བསྔལ་དང་བྲལ་བ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པའོ། །བཟོད་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་ནི། བཟོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ། གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ། ཆོས་ལ་ངེས་པར་ རྟོག་པའི་བཟོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་སྦྱང་། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་སྦྱང་། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་སྦྱང་། གཞན་གྱི་ སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་སྦྱང༌། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱུད་ལ་ནད་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བའི་ཚེ། མི་འདོད་པའི་བསམ་པ་མེད་པར་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ། བཟོད་པའི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྡིག་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱགས་ཤིང་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། བྱུང་བ་དགའ་བར་འདོད་པ་དང་། མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་དང་། ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་འདོད་པ་དང་། ཉམས་པ་མེད་པ་དང་། ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མི་འདོད་པ་དང་། བཟོད་པའི་ཡུལ་དུ་ཁྱེར་ནས། སྡུག་བསྔལ་རིས་ནོན་ཀྱང་སྤང་བའི་བློ་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་གཞན་ལ་ཡོད་པའི་ནད་དང་། སྡུག་ བསྔལ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པའི་ཚུལ་དུ་བློ་སྦྱོང་ངོ༌། །གནོད་པ་ལ་ཅི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ནི། ན་ཚ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་ཞུམ་ཞིང་སྐྲག་པ་མེད་པར་ཁྱད་དུ་བསད་ནས། མེ་འབར་བ་ལ་བུད་ ༄༅། །ཤིང་བསྣན་པ་བཞིན་དུ། བཟོད་པ་ལྷག་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ། །ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཕྱོགས་ཆས་སོ་སོར་བློས་ ཕྱེས་ནས། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཐུག་པའི་བར་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིང་། མཐར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་བྱའོ། །སེམས་རྣམས་སྐད་ཅིག་ཆ་ཤས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེས་ནས། དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མའི་མཐར་ཐུག་ པའི་བར་དུ་དཔྱོད་ཅིང་། མཐར་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་བྱས་ནས་མཉམ་བཞག་ཏུ་བཟོད་པའིཡུལ་དང་། བཟོད་པ་སྒོམ་པ་པོ་དང་། བསྒོམ་བྱའི་བཟོད་པ་གང་ཡང་མི་དམིགས་པར་ནམ་མཁའ་ལྟ་ བུར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས། ན་ཚ་ཐར་པའི་ལམ་འདྲེན། ངེས་འབྱུང་བསམ་པའི་སྐུལ་བྱེད། ནད་དད་ པའི་གསལ་འདེབས། ནད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བརྗེད་རྡོ།
Chinese
而且，痛苦的产生是苦谛。忍耐是道谛。依靠忍耐而脱离痛苦是灭谛。修习忍耐的方式是：忍耐有三种，即安受痛苦的忍耐，对损害毫不介意的忍耐，以及对法确信无疑的忍耐。第一种有四种：依靠自己的痛苦来调伏自心，依靠他人的痛苦来调伏自心，依靠自己的痛苦来锻炼智慧的力量，依靠他人的痛苦来锻炼智慧的力量。第一种是：当自身生起疾病等痛苦时，不生起不悦的想法，而是生起出离心的想法，要知道这是圆满忍耐波罗蜜多，是扫除罪障的扫帚，从而乐于接受痛苦的到来，希望痛苦不要离开，希望痛苦长久存在，希望痛苦不会消失，不希望痛苦被克服，并将痛苦作为忍耐的对境，即使痛苦重重压迫，也不生起舍弃之心。第二种是：将其他众生所具有的疾病和一切痛苦，都愿降临到我身上，以这种方式来修习自心。对损害毫不介意的忍耐是：无论生起什么疾病和痛苦，都不沮丧和恐惧，而是轻视它，就像往燃烧的火上添加木柴一样，使忍耐更加增长。对法确信无疑的忍耐是：以个别观察的智慧，将有形之物在理智上分解成各个部分，一直分析到极微之尘，最终连极微之尘也无法确定。将心识以刹那的部分来分解，一直分析到时间尽头的最终刹那，最终连时间尽头的刹那也无法确定，然后在等持中，对忍耐的对境、修习忍耐者以及所修习的忍耐，都不作意，像虚空一样安住。后得位修习的方式是：生起痛苦时，将其视为佛陀的事业；疾病是引导解脱的道路；疾病是策发出离心的动力；疾病是启发信心的明灯；疾病是通往菩提的垫脚石。
English
Moreover, the arising of suffering is the truth of suffering. Patience is the truth of the path. Liberation from suffering through patience is the truth of cessation. The way to practice patience is: there are three types of patience, namely, patience in accepting suffering, patience in not caring about harm, and patience in being certain about the Dharma. The first has four aspects: relying on one's own suffering to tame the mind, relying on the suffering of others to tame the mind, relying on one's own suffering to cultivate the power of wisdom, and relying on the suffering of others to cultivate the power of wisdom. The first is: when suffering such as illness arises in one's own mindstream, one should not give rise to unpleasant thoughts, but rather generate thoughts of renunciation. One should know that this is the perfection of patience, the broom that sweeps away sins and obscurations, and thus be happy to accept the arrival of suffering, hoping that the suffering will not leave, hoping that the suffering will last long, hoping that the suffering will not disappear, not wanting the suffering to be overcome, and taking the suffering as the object of patience, even if the suffering is heavily oppressed, one will not give rise to the mind of abandoning it. The second is: training the mind in such a way that all the diseases and sufferings that other beings have, may they all come upon me. Patience in not caring about harm is: no matter what illness and suffering arise, one should not be discouraged or afraid, but rather despise it, just like adding firewood to a burning fire, making patience even more grow. Patience in being certain about the Dharma is: with the wisdom of individual observation, one should intellectually decompose tangible things into various parts, analyzing all the way to the finest dust, and ultimately even the finest dust cannot be determined. Decompose the mind into momentary parts, analyzing all the way to the final moment at the end of time, and ultimately even the final moment at the end of time cannot be determined, and then in meditative equipoise, do not focus on the object of patience, the practitioner of patience, or the patience to be practiced, and abide equally like space. The way to practice in the post-meditation state is: when suffering arises, regard it as the activity of the Buddha; illness is the path that guides to liberation; illness is the motivation that stimulates renunciation; illness is the lamp that illuminates faith; illness is the stepping stone to enlightenment.
Tibetan
དགེ་བའི་བསྐུལ་ཤིང༌། ནད་སྡིག་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱགས་ཤིང་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་བཟོད་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ། ཆུའི་ཡ་མཐའ་བསྐོར་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་། མ་མཐའ་བསྐོར་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་། ཆུ་དེ་ཉིད་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ཏེ། གྲུའམ། རྒྱལ་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་། བ་གསུམ་ལས། གཞན་གཉིས་ལམ་རིང་ཞིང་། ཕ་རོལ་ཏུ་མྱུར་དུ་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མཐའ་མ་ནི་སླ་ཞིང་མྱུར་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དགྲ་འདྲེ་གཉིས་ ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པའི་དུས་སུ། །སྡིག་མི་གསོག་ཟེར་ནས་དགྲ་ལ་བྱོལ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ་པ་དང་། དགྲ་དེ་ཉིད་མཐུའམ་ནུས་པས་བཏུལ་ནས་ད་བཟོད་ཆོས་བྱེད་པར་འདོད་པ་དང༌། དགྲ་ཉིད་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ནས་ བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་དང་ལུགས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་གཉིས་ལམ་ཡུན་རིང་འགོར་བས་ཐབས་མཁས་པ་མ་ཡིན་ལ། གསུམ་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེ་ཞིང་མྱུར་དུ་ཚོགས་རྫོགས་ནས་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱའོ། །དེ་ ཡང་འདས་པ་ལ་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ནི། བྱི་ལ་ཤོར་ནས་སྐར་ཁུང་འགེབས་པ་དང་འདྲ་བས་མི་ཕན། མ་འོངས་པ་ལ་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ནི། ཡུལ་མེད་པའི་སར་དོན་གཉེར་བ་དང་འདྲ་བས་ནོར། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་བྱ་ སྙམ་ན། དགྲ་འདྲེ་གཉིས་ཀྱིས་གནོད་པ་ནམ་བྱས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་བཟོད་པ་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་བྱུང་དུས་སུ་འདུལ། གཉེན་བྱུང་དུས་སུ་བསྐྱང་། རྟོག་པ་བྱུང་དུས་སུ་བཅད། ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་ དུས་སུ་གཞོམ་བྱ་བ་ཡིན། ཇི་སྐད་དུ། ཉོན་མོངས་སྐྱེས་དུས་གཉེན་པོས་མ་བསླེབས་ན། །ཆོས་ཀྱི་དགོས་པ་སྟོར་རོ་དིང་རི་བ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བཟོད་པ་བསྒོམ་པའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི། དཔེར་ན་ལྷ་ ༄༅། །སྦྱིན་ལྟ་བུ་གཅིག་གིས་གནོད་པ་བྱས་པའི་དུས་སུ། ལྷ་སྦྱིན་ལྟ་བུ་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་བསྒོམ་གྱི། གནོད་པ་མ་བྱས་པ་ལ་མི་སྒོམ་མོ། །ནད་དང་གདོན་དང་སྡུག་བསྔལ་གང་བྱུང་བ་ལ་ བསྒོམ་གྱི། མ་བྱུང་བ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལ། འཕགས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དྲིན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ ནོ༑ །འོན་ཀྱང་དེའི་ཞལ་དངོས་སུ་མི་མཐོང་། གསུང་དངོས་སུ་མི་ཐོས་པས། དེས་གསུངས་པའི་བཀའ་ལུང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བླ་མ་ལ་
Chinese
善行的鞭策。应知疾病、罪恶、障碍是扫帚，从而修习忍辱。又修习忍辱之理有三种： 譬如要到水的彼岸，有绕水的上边而到彼岸，有绕水的下边而到彼岸，有把水本身当作道路，依靠船或筏而到彼岸。 这三种中，其他两种路途遥远，不能迅速到达彼岸。最后一种容易且迅速到达彼岸。同样，当修习忍辱时，如果怨敌恶魔二者 加害的时候，说“我不造罪”，而逃避怨敌修习忍辱，或者用威力或能力降伏怨敌，然后才想修行佛法，或者把怨敌本身当作道路， 修习忍辱，有这三种方式。前两种路途漫长，不是善巧方便。第三种福德大，迅速圆满资粮，从而迅速成佛。那 么，对已过去的事情修习忍辱，就像猫跑掉后才去堵老鼠洞一样，没有用处。对未来之事修习忍辱，就像在没有人的地方寻求事物一样，是错误的。那么应该怎么做 呢？当怨敌恶魔二者加害的时候，就在那个时候修习忍辱。怨敌出现时降伏，亲友出现时关爱，念头出现时断除，烦恼生起 时摧毁。如是说：烦恼生起之时，对治法若未至，佛法之要义，定为丁日巴所失。如是。那么，修习忍辱所缘的因是，譬如拉 杰（天授）之类的人加害的时候，对拉杰（天授）之类的人加害之事修习，不对未加害之事修习。对疾病、邪魔和痛苦等任何出现之事 修习，不对未出现之事修习。依止善知识之理，殊胜的善知识是圆满的佛陀，因为对一切众生的恩德极大。 然而不能亲眼见到他的面容，不能亲耳听到他的声音，所以必须 অনুসরণ（跟随）他所说的教言。其中，作为个体的善知识喇嘛
English
The spur of virtue. Knowing that disease, sin, and obscurations are brooms, one should cultivate patience. Furthermore, there are three ways to practice patience: For example, when crossing to the other side of a river, there is going to the other side by going around the upper edge of the river, going to the other side by going around the lower edge of the river, and making the river itself the path, relying on a boat or raft to go to the other side. Of these three, the other two are long roads and will not quickly reach the other side. The last is easy and quickly reaches the other side. Similarly, when cultivating patience, when the two enemies, demons, cause harm, saying "I will not accumulate sin," and escaping from the enemy to cultivate patience, or subduing the enemy with power or ability and then wanting to practice Dharma, or making the enemy itself the path, There are three ways to cultivate patience. The first two are long and time-consuming, so they are not skillful means. The third is great merit and quickly completes the accumulation, so one quickly becomes a Buddha. That is, cultivating patience for the past is like covering the mouse hole after the cat has run away, which is useless. Cultivating patience for the future is like seeking things in a place where there is no one, which is wrong. So what should be done ? When the two enemies, demons, cause harm, one must cultivate patience at that very moment. When an enemy appears, subdue them. When a friend appears, cherish them. When a thought arises, cut it off. When afflictions arise, destroy them. As it is said: When afflictions arise, if the antidote does not arrive, the essence of the Dharma will surely be lost by Dingriwa. So it is. So, the object of cultivating patience is, for example, when Lha Jyin (Devadatta) or someone like that causes harm, cultivate it for the harm caused by Lha Jyin (Devadatta) or someone like that, and do not cultivate it for what has not caused harm. Whatever disease, evil spirit, or suffering arises, cultivate it, not what has not arisen. Regarding the way to rely on a virtuous friend, the noble virtuous friend is the perfect Buddha, because his kindness to all sentient beings is extremely great. However, one cannot see his face directly, nor can one hear his voice directly, so one must follow the instructions he has spoken. Among them, the personal virtuous friend is the Lama.