Tibetan
ནི་གསལ་བའི་གྲོགས་ བྱེད༑ གདམས་ངག་དྲན་པས་ནི་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་བྱེད། རྣམ་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བའི་གྲོགས་བྱེད། ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་བཟུང་བ་ནི། རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། རེས་འགའ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད། རེས་འགའ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད། རེས་འགའ་ཡུལ་བར་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཐ་མལ་གྱི་གནས་བཙལ་བ་ནི། ཤེས་པ་བྱིང་ན་རེ་ཤིག་བསྒོམ་ བྱའི་དམིགས་པ་བོར་ནས་སེམས་ཐ་མལ་དུ་བཞག་གོ །འཇུག་པ་དྲན་པ་ནི། སེམས་བྱིང་བའི་དུས་སུ་འཕྲོ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་བྱ་སྟེ། ལུས་འཕྲོ་བ་ཡན་ལག་གི་འདུག་སྟངས་བཅོས། ངག་འཕྲོ་བ་དོན་ཟབ་མོའི་ ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ངག་ཏུ་འདོན། སེམས་འཕྲོ་བ་ནི། དབང་པོའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཕྲོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གནད་བདུན་གྱིས་བྱིང་བ་གཞོམ་པར་བྱའོ། །རྒོད་པ་ཞི་བའི་ཐབས་ལ། རྗེས་བཅད་པ་ དང༌༑ ཡུལ་གྱི་མཐའ་བཙལ་བ་དང་། ལྕག་གིས་བསྐལ་བ་དང་། ལམ་དུ་སློང་བ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དགག་པ་དང་། རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དམིགས་པ་བསྒྱུར་བའོ། །དང་པོ་རྗེས་བཅད་པ་ལ་ གསུམ་སྟེ། གྲངས་ཀྱི་རྗེས་བཅད། ཡུལ་གྱི་རྗེས་བཅད། དུས་ཀྱི་རྗེས་བཅད། དང་པོ་ནི། སེམས་འཕྲོ་བའི་གྲངས་བློ་ཡིས་ངེས་པར་བཟུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་ལ་འཕྲོ་བའི་བློའི་ཡུལ་ངེས་པར་བཟུང་ བའོ༑ །གསུམ་པ་ནི། དུས་གསུམ་དུ་བརྟགས་ནས་དུས་གང་ལ་འཕྲོས་པ་བློ་ཡིས་ངེས་པར་བཟུང་བའོ། །གཉིས་པ་མཐའ་བཙལ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་མཐའ་བཙལ་བ། རྟོག་པའི་མཐའ་བཙལ་བ། ༄༅། །གཉེན་པོའི་མཐའ་བཙལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་མ་བརྙེད་པས། ཡུལ་ཅན་དེ་ལ་འཕྲོ་བ་རང་ཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕྲོ་མཁན་གྱི་རྟོག་པ་ བཙལ་པས་མ་བརྙེད་པས་རྒོད་པ་རང་ཞིའོ། །གཉེན་པོའི་མཐའ་བཙལ་བ་ནི། གཉེན་པོ་རང་ཉིད་ལ་དཔྱད་པས་རྒོད་པ་ཞི་བའོ། །དེ་ལྟར་འཕྲོས་པའི་ཡུལ་དང་། འཕྲོ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་། གཉེན་པོ་ལ་དཔྱོད་ པའི་གཉེན་པོ་མ་བརྙེད་པས་རྒོད་པ་ཞི་བའོ། །ལྕག་གིས་བསྐུལ་བ་ནི། གང་ལ་འཕྲོས་པའི་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མས་བསྐྱོད་དེ་འཕྲོར་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ལྕག་གིས་བསྐལ་བ་དང༌། ངག་གི་ལྕག་གིས་བསྐལ་བ་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ལྕག་གིས་བསྐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྒོད་པའི་ཤུགས་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། །ངག་གི་ལྕག་གིས་བསྐུལ་བ་ནི
Chinese
是明晰的助伴。忆念诀窍是生起对治的助伴。随念诸相是遣除相违品的助伴。以意执持诸相，即是以意作意诸多不同的相。 有时以意作意悦意的相，有时以意作意不悦意的相，有时以意作意中庸的所缘。寻求庸常之住，即是若觉知沉没，则暂时舍弃所修的对境，而将心安住于庸常。忆念投入，即是于心沉没之时，当行三种散乱之法：身散乱，调整肢体的坐姿；语散乱，口诵意义深奥的偈颂；心散乱，即是从根门使心向外散乱。如是则以七要诀能摧伏沉没。 寂静掉举之方便有：随念断除，寻求所缘之边际，以鞭策策励，引入正道，破立作者，认识自性，转变所缘。初者随念断除有三：数之随念断除，所缘之随念断除，时之随念断除。初者，以智慧确定执持心散乱之数。二者，确定执持于何所散乱之心的所缘。三者，于三时中观察，以智慧确定执持于何时散乱。 二者寻求边际有三：寻求所缘之边际，寻求分别之边际，寻求对治之边际。初者，以于各个所缘分别的智慧，由于未寻得所缘，故于有境彼者散乱自息。二者，由于未寻得散乱者之分别，故掉举自息。寻求对治之边际，即是于对治自身观察，而使掉举寂静。如是，由于未寻得所散乱之所缘，以及散乱之分别，以及于对治观察的对治，故掉举寂静。以鞭策策励，即是以先前的觉知策动于何所散乱之所缘，而使投入散乱。彼有三种：以身体之鞭策策励，以语言之鞭策策励，以意之鞭策策励。初者，以策动身体之肢体等，而使掉举之力耗尽。以语言之鞭策策励，即是……
English
is the companion of clarity. Remembering the instructions is the companion of generating antidotes. Recollecting the aspects is the companion of eliminating unfavorable factors. Holding aspects with the mind is to mentally engage with many different aspects. Sometimes one mentally engages with pleasant aspects, sometimes one mentally engages with unpleasant aspects, and sometimes one mentally engages with neutral objects. Seeking the ordinary state is when, if awareness sinks, one temporarily abandons the object of meditation and leaves the mind in an ordinary state. Remembering to engage is when, at the time of mental sinking, one should perform three types of distraction: physical distraction, adjusting the posture of the limbs; verbal distraction, reciting verses of profound meaning; mental distraction, directing the mind outward through the sense gates. In this way, the seven key points can subdue sinking. The methods for pacifying agitation are: subsequent cutting, seeking the limit of the object, urging with a whip, leading onto the path, refuting the agent, recognizing the nature, and transforming the object. The first, subsequent cutting, has three: subsequent cutting of number, subsequent cutting of object, and subsequent cutting of time. The first is to ascertain the number of mental distractions with the mind. The second is to ascertain the object of the mind to which one is distracted. The third is to examine the three times and ascertain with the mind to which time one is distracted. The second, seeking the limit, has three: seeking the limit of the object, seeking the limit of thought, and seeking the limit of the antidote. The first is that since the wisdom that distinguishes individual objects does not find the object, the distraction to that object-possessor is naturally pacified. The second is that since the thought of the one who is distracted is not found, agitation is naturally pacified. Seeking the limit of the antidote is to examine the antidote itself, thereby pacifying agitation. Thus, since the object to which one is distracted, the thought that distracts, and the antidote that examines the antidote are not found, agitation is pacified. Urging with a whip is to move the object to which one is distracted with the earlier awareness, causing it to engage in distraction. There are three types: urging with a physical whip, urging with a verbal whip, and urging with a mental whip. The first is to exhaust the force of agitation by moving the limbs of the body, etc. Urging with a verbal whip is...
Tibetan
། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་རྒོད་པའི་ཤུགས་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ལྕག་གིས་བསྐུལ་བ་ནི། གང་ལ་འཕྲོས་པའི་ཡུལ་ལས་དམིགས་པ་གཞན་དུ་འཕྲོ་བར་ བྱེད་པས་རྒོད་པའི་ཤུགས་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། །ལམ་དུ་བླང་བ་ནི། རྒོད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པས་ལམ་དུ་བླང་། རྟོག་པ་རང་ག་བ་ ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པས་ལམ་དུ་བླང་། གཉེན་པོའི་ངོ་བོ་ལ་བརྟགས་པས་ལམ་དུ་བླང༌། བྱེད་པ་པོ་དགག་པ་ནི། གཉེན་པོའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་སེམས་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་དགག །ཡུལ་ཅན་བློའི་སྟེང་དུ་དགག །གཉིས་ཀའི་སྟེང་དུ་དགག་པའོ། །རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བ་ནི། གང་འཕྲོ་བའི་བློའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བའི་ངོ་བོ་ མི་རྟག་པར་བསྟན་པ་དང༌། དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྤྲོས་མེད་དུ་བསྟན་པ་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་བློ་འཇུག་པ་བསྟན་པའོ། །དམིགས་པ་བསྒྱུར་བ་ནི། སྔར་གང་འཕྲོས་པའི་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་སྟེང་དུ་ བའོ༑ །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། མི་གསལ་ན། ཕྱིའི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྱུར། གསལ་ན་ནང་གི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྱུར། སེམས་གནས་ན་ཐུནཾ་ཚང་ལས་མི་འདའ་བར་བསྒྱུར་རོ། །མཉམ་བཞག་དངོས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་བསྒོམ་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་སོ་སོའི་བསྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པ་དང་། སྟོང་པ་རང་བཞིནཾ་དག་པར་བསྒོམ་པ་དང་། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ ཏུ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ ༄༅། །གནས་པ་མེད་དེ། མ་དཔྱད་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང་། རྟེན་ཆོས་ཅན་མེད་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ གཉིས་ཀ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་རོ་གཅིག་པར་བསྒོམ་པའོ། །གཉིས་པ་གང་ཟག་སོ་སོའི་སྒོམ་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་པོ་ཐ་མའི་སྒོམ་ཚུལ་དང༌། དབང་པོ་འབྲིང་གི་སྒོམ་ཚུལ་དང་། དབང་པོ་རྣོན་ པོའི་སྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོག་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང༌། ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་སློབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་ནས་ཡུལ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣམ་པ་སྣང་བ
Chinese
如是， 以如来所说之偈颂等语，使掉举之力耗尽。以心之鞭策励者：于所散乱之境，令心识散乱于其他所缘，以此使掉举之力耗尽。取为道用者：是将掉举转为三摩地之相续。彼有三：以入于极明清晰之所缘而取为道用；以于自生之分别念个别观察而取为道用；以观察对治之体性而取为道用。遮止作者：是以对治之后识遮止令心散乱之分别念。彼有三： 于显现之境上遮止；于有境之识上遮止；于二者之上遮止。认识自性者：是显示所散乱之识之自性。彼有三：显示显现之体性为无常，显示意义之体性为无戏论，以及显示习气之识生起。转变所缘者：是将先前所散乱之所缘转于其他之上。 彼有三：若不清晰，则转于外物；若清晰，则转于内物；若心安住，则转为不超出完整一座。安住真实之抉择分二：共同之修法与各别补特伽罗之修法。初者有三：观想显现如幻，观想空性自性清净，以及观想显空双运。 初者：是观想缘起显现而无自性；二者：是观想空性亦自性空，空性非唯一而住，若不观察则显现为多种，若无所依之有法，则依彼之空性亦不成立。三者：是观想显现与空性二者亦自性空而味一。二者各别补特伽罗之修法有三：下根器之修法，中根器之修法，以及上根器之修法。初者有二：认识分别念与于境上修学之方式。初者：是分别念生起后，任何所缘之相显现。
English
Thus, By reciting verses spoken by the Tathagata, etc., the force of agitation is exhausted. Urging with the whip of the mind: By causing the mind to wander from the object to which it has wandered to another object, the force of agitation is exhausted. Taking it as the path: It is transforming agitation into a continuum of samadhi. There are three types: Taking it as the path by entering into a very clear object; Taking it as the path by individually examining self-arising thoughts; Taking it as the path by examining the nature of the antidote. Negating the agent: It is negating the thoughts that cause the mind to wander with the subsequent knowledge of the antidote. There are three types: Negating on the object of appearance; Negating on the mind that possesses the object; Negating on both. Identifying the nature: It is showing the nature of the mind that wanders. There are three types: Showing the nature of appearance as impermanent, showing the nature of meaning as non-elaborate, and showing the arising of the mind of habit. Transforming the object: It is transforming the object to which it has previously wandered onto another. There are three types: If it is not clear, then transform it onto an external object; If it is clear, then transform it onto an internal object; If the mind abides, then transform it so that it does not exceed a complete session. Establishing the reality of equipoise has two aspects: the general way of meditation and the way of meditation for each individual. The first has three aspects: meditating on appearance as illusion-like, meditating on emptiness as naturally pure, and meditating on the union of appearance and emptiness. The first is: meditating on dependent arising as appearing but without inherent existence; the second is: meditating on emptiness itself as being empty of inherent existence, emptiness does not abide in one extreme, if not examined it appears as various, if there is no basis of phenomena, then the emptiness that depends on it will not exist either. The third is: meditating on both appearance and emptiness as being of one taste, empty of inherent existence. The second, the way of meditation for each individual, has three aspects: the way of meditation for those with dull faculties, the way of meditation for those with medium faculties, and the way of meditation for those with sharp faculties. The first has two aspects: identifying thoughts and the way of learning on the object. The first is: after a thought arises, the appearance of any object appears.