Tibetan
་འགྲོ་བ་གལ་ཆེ་ཞིང་། ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ། ཐོག་མའི་བྱ་བ་ སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་འདི་གལ་ཆེ་སྟེ། འདི་མེད་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་འབད་རྩོལ་ཇི་ཙམ་བྱས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མེད་པས། བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཀྱང་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན། སྡོམ་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན། ལེགས་སྤྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན། དགེ་བ་སྤེལ་བ་དང་སྡིག་པ་སེལ་བ་དང་། ངན་འགྲོ་ལས་སྐྱོབ་པ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་མེད་ཐབས་མེད་པས། དང་ པོར་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། དེ་བྱས་པས་ནང་པའི་གྲལ་དུ་ཚུད། བསླབ་པ་ལེན་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། དེས་སྡོམ་པའི་གཞི་འཛིན། སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡང་ ༄༅། །སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་སྦྱོང༌། དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། དེས་ཐ་མལ་གྱི་རྒྱུད་སྨིན། དགེ་སྦྱོར་ལ་ཞུགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱ། དེས་ལམ་གྱི་བར་ཆད་སེལ་དུས་རྟག་ཏུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་གྲུབ་ཚད་བྱ་དེ་ལ་ཕན་ཡོན་དཔག་ཏུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྐྱབས་འོག་ཏུ་ཚུད་དེ། སྒྲིབ་གཉིས་སངས་ནས་གཉེན་པོའི་ ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པས་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་གི་སྐྱབས་འོག་ཏུ་ཚུང་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་གཟུང་འཛིན་ཞི་བས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གི་སྐྱབས་འོག་ཏུ་ཚུད་དོ། །སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་ཡང་དག་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་ རྣམས་ལ། ཐབས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཕན་འདོགས་ཤིང་དམ་ཆོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འགྱེད་པས་འདྲེན་པ་བླ་མེད་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གི་སྐྱབས་འོག་ཏུ་ཚུད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱབས་འགྲོ་ཉམས་སུ་ལེན་ པའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་བོ། །མ་ཞེན་པ་དང་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལུས་ཀྱི་ ན་ཚ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སོགས་རྒྱུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བྱུང༌། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ནི། ཕུང་པོ་ལ་ཞེན། ཁམས་ལ་ཞེན། ཆགས་སྡང་ལ་ཞེན། དགྲ་གཉེན་ལ་ཞེན། གཉིས་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཞེན་ནོ། །ཆོས་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ནི་ཡུལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཞེན། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ལ་ཞེན། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཞེན། ལྟ་བ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ལ་ཞེན། སྤང་བྱ་རྟོག་པ་ལ་ཞེན། སྤོང་ བྱེད་གཉེན་པོ་ལ་ཞེན། དམིགས་པའི་ལྷ་སྐུ་ལ་ཞེན། རྩ་རླུང་གི་བདེ་
Chinese
众生非常重要，特别是对于进入佛门的人来说，最初的行动就是皈依非常重要。如果没有皈依，那么身语意三方面的努力无论做多少，都没有进入正道的因。因此，一切学处的基础也是皈依。一切律仪的所依也是皈依。一切善行的根本也是皈依。增进善业、消除罪业以及从恶趣中救护，都离不开皈依。所以，最初进入佛门时也要皈依。这样做就进入了佛教徒的行列。在接受学处的时候也要皈依。这样就奠定了律仪的基础。在生起菩提心的时候也要皈依。这样就修习了大乘道。在接受灌顶的时候也要皈依。这样就成熟了凡夫的相续。在进入善行的时候也要皈依。这样就消除了道路上的障碍。无论何时皈依，都能获得不可估量的利益。 就这样做了，就进入了三宝的庇护之下。两种障碍消除，对治的智慧增长，就进入了佛宝的庇护之下。烦恼和能取所取平息，就进入了法宝的庇护之下。由于慈悲心的驱使，对于尚未证悟真实意义的人们，通过多种方法利益他们，并散发正法的光芒，因此进入了引导者无上的僧宝的庇护之下。这些是世俗谛中修习皈依的方式，在胜义谛中要以不执著的证悟智慧来印持。 修习不执著和不懈怠的精进的方式是：总的来说，一切过患，特别是身体的疾病和痛苦以及不适等，都是从执著显现的现象而产生的。而且，世俗凡夫们，执著于五蕴，执著于六界，执著于贪嗔，执著于敌友，执著于二取分别的意识。进入佛门的人们，执著于所依的三宝，执著于本尊，执著于戒律，执著于见解的总相，执著于所断的分别念，执著于能断的对治，执著于所观想的本尊身像，执著于脉气之乐。
English
Beings are very important, especially for those who enter the Dharma gate. The initial action of taking refuge is very important. Without it, no matter how much effort is put into body, speech, and mind, there is no cause to enter the correct path. Therefore, the basis of all trainings is also taking refuge. The support of all vows is also taking refuge. The foundation of all virtuous conduct is also taking refuge. Increasing merit, eliminating sins, and protecting from the lower realms are impossible without taking refuge. Therefore, one should take refuge when first entering the Dharma gate. By doing so, one enters the ranks of Buddhists. One should also take refuge when receiving training. This lays the foundation for vows. One should also take refuge when generating Bodhicitta. This trains the Mahayana path. One should also take refuge when receiving empowerment. This ripens the ordinary continuum. One should also take refuge when engaging in virtuous activities. This removes obstacles on the path. Taking refuge at any time brings immeasurable benefits. By doing so, one enters the protection of the Three Jewels. The two obscurations are cleared, and the wisdom of the antidote increases, thus entering the protection of the Buddha Jewel. With the pacification of afflictions and grasping, one enters the protection of the Dharma Jewel. Driven by compassion, one benefits those who have not realized the true meaning through various methods and radiates the light of the true Dharma, thus entering the protection of the guide, the unsurpassed Sangha Jewel. These are the ways to practice taking refuge in the relative truth, and in the ultimate truth, it should be sealed with the wisdom of realizing non-attachment. The way to practice non-attachment and tireless diligence is: In general, all faults, especially physical illnesses and sufferings, and discomfort, etc., arise from attachment to manifest phenomena. Moreover, ordinary worldly people are attached to the five aggregates, attached to the six elements, attached to desire and hatred, attached to enemies and friends, and attached to the consciousness of dualistic perception. Those who enter the Dharma are attached to the object of refuge, the Three Jewels, attached to the Yidam deity, attached to moral discipline, attached to the general aspect of views, attached to the thoughts to be abandoned, attached to the antidote to be abandoned, attached to the visualized image of the deity, attached to the bliss of channels and winds.
Tibetan
བ་ལ་ཞེན། ཕན་སེམས་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ལ་ཞེན། སྙན་བརྒྱུད་ཀྱི་གདམས་པ་ལ་ཞེན། རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞེན། ཐོས་པའི་ན་ཡམ་ལ་ཞེན་ ནོ༑ །དེ་ལྟར་ཞེན་པས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་ངལ་བ་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་ལུས་ཀྱི་ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེན་པའི་རྒྱུ་ལས་ལུས་ངལ་ཏེ། ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་མི་ བཏུབ༑ ངགངལ ཏེ་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱེད། ཡིད་ངལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབའ་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤྱོད་པ་མི་ལེགས་པ་ སྟོན༑ ངག་གི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཁ་སྨྲས་དང་གླེང་གཞི་ལ་ཤོར། །ཡིད་ཀྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་སོང་། །ནད་ལ་ཕན་པའི་གཉེན་པོ་མ་ཤེས། སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཤོར། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁ་ ན་མ་ཐོ་བ་ཕན་ཚུན་འཐབ་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས། འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ཆོས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས། སེམས་ཅན་ལ་གནོད་འཚེ་བྱེད། དགེ་འདུན་གྱི་བསླབ་བྱ་ལས་ ༄༅། །ཉམས༑ ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གྲོགས་དང་འགྲོགས། དེ་ལྟར་གྱུར་པས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མིས་འཕྱར་འོང་། ཆོས་པ་རང་ཡང་སྲོག་ལ་བབས་ཙ་ན། མོ་འདེབས་པ་དང་སྨན་ལ་ རེ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པས་མི་ནག་པ་དང་ཁྱད་པར་མི་འདུག་ཟེར་ནས་སྐུར་བ་འདེབས་སུ་འོང། ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུད་ལས་ཆགས་སྡང་གི་རྟོག་པ་མ་ཆོད་པས་སླར་ཆོས་པའི་ གཟུགས་བྱས་ནས་ཚེ་འདི་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར། སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཆོས་གཙོ་བོ་བྱས་ནས་ཤགས་ངན་འདེབས། སྒོམ་ཆེན་པ་ཀུན་གྱིས་དམག་དཔོན་བྱེད། མི་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བྱས་ནས་ནམ་ཕུགས་ཀྱི་གྲོས་ བྱེད༑ དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་པ་དེ་ལ་མི་ཆོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེ་ཁྲེལ། ངོར་མི་སྨྲ་ཡང་ལྐོག་ཏུ་སྨྲ། མཆོད་གནས་ཀྱང་གཞན་ནས་འཚོལ། མཐར་བོང་བའི་རྦབ་བཞིན་དུ། ཇེ་ཆུང་ཇེ་ཆུང་ལ་འགྲོ། མཁས་པའི་ སྐྱེ་བོས་སྨད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །གནས་སྐབས་སུ་ནད་བྱུང་བའི་ཚེ། ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ངོ་མ་ཤེས་པས་ང་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ནད་བྱུང་བས་ཆོས་མི་བདེན་ཟེར་ནས་ཆོས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཙ་ན་བདུད་ལས་མི་ཐར་ རོ༑ །ཡང་ཆོས་པ་འགའ་ཞིག་གཞན་ངོར་ཆོས་པ་བཟང་པོ་ལྟར་སྣང་སྟེ། བཙུན་བཙུན་གྲོལ་གྲོལ་ལྟར་བྱས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་འདི་ཀུན་མི་དད། མ་དད་ན་བསྙེན་བཀུར་དང་འབུལ་བ་སོགས་མི་ཡོང་སྙམ་པས་ ཐོས་བསམ་སོགས་བྱེད་པ་
Chinese
执着于孩子，执着于慈悲的善心，执着于口耳相传的诀窍，执着于自己的宗派，执着于听闻的微小部分。 由于如此执着，导致身语意三者的过失和疲惫产生，由此产生身体的疾病和痛苦等。由于执着的缘故，身体疲惫，身体的行为不能用于善事。语言疲惫，因此不进行皈依等。心意疲惫，因此仅仅追随颠倒的念头。依靠这些，产生三种不可告人的行为：身体的不可告人之处在于展示不好的行为；语言的不可告人之处在于陷入闲聊和话题；心意的不可告人之处在于被烦恼所控制。不知道对疾病有益的对治方法，丧失了皈依的教导。世间的不可告人之处在于互相争斗，脱离了佛陀的教导。崇拜世间的神灵，脱离了佛法的教导。对众生造成伤害，脱离了僧伽的教导。 脱离，与颠倒的朋友交往。如此一来，世间的不可告人之处会被人揭发。修行人自己也到了生死关头，不得不求助于占卜和药物。如此一来，会被人诽谤说和黑人没什么区别。此外，正如前面所说，由于执着的相续没有断除贪嗔的分别念，再次以修行人的形象，仅仅为了今生的利益而努力。导师们以世俗的道德为重，进行恶劣的争论。所有的修行人都当军官。以世俗的道德为重，进行长远的计划。这样的修行人，连世俗的人都感到羞耻。当面不说，背后却议论。供养处也从别处寻找。最终像磨盘一样，越来越小。成为智者所贬低的对象。暂时生病的时候，因为不知道疾病的真正原因，会说我得了这样的病，佛法不真实，因此会舍弃佛法。到了那个时候，就无法从魔的控制中解脱了。还有一些修行人，在别人面前装作是好的修行人，装作是持戒清净的样子。心想如果不这样做，这些人就不会信任我，不信任我就不会有供养和侍奉等等，因此进行闻思。
English
Attachment to children, attachment to compassionate kindness, attachment to whispered instructions, attachment to one's own sect, attachment to small portions of what is heard. Due to such attachments, faults and fatigue of body, speech, and mind arise, from which physical illnesses and sufferings, etc., arise. Due to the cause of attachment, the body becomes weary, and the actions of the body cannot be used for virtuous deeds. Speech becomes weary, so one does not take refuge, etc. The mind becomes weary, so one only follows inverted thoughts. Relying on these, three kinds of misconduct arise: the misconduct of the body is to show bad behavior; the misconduct of speech is to fall into gossip and topics of conversation; the misconduct of the mind is to be controlled by afflictions. One does not know the remedies that are beneficial for illness, and loses the teachings of refuge. The worldly misconduct is to fight each other, and to deviate from the Buddha's teachings. One worships worldly deities, and deviates from the Dharma's teachings. One harms sentient beings, and deviates from the Sangha's teachings. Deviates, associates with inverted friends. Having become like that, worldly misconduct will be exposed by others. When the practitioner himself is on the verge of life and death, he has to rely on divination and medicine. Having become like that, he will be slandered as being no different from a black person. Furthermore, as mentioned before, because the continuum of attachment has not severed the thoughts of desire and hatred, he again takes the form of a practitioner, striving only for the benefit of this life. The teachers emphasize worldly morality and engage in malicious debates. All the meditators become military officers. Emphasizing worldly morality, they make long-term plans. Even worldly people are ashamed of such practitioners. They do not speak to their faces, but they gossip behind their backs. They seek offerings from elsewhere. In the end, like a millstone, they become smaller and smaller. They become objects of contempt for the wise. When illness occurs temporarily, because they do not know the true cause of the illness, they will say that I have this kind of illness, so the Dharma is not true, and therefore they will abandon the Dharma. At that time, they will not be able to escape from the control of the demon. Also, some practitioners appear to be good practitioners in front of others, pretending to be disciplined and liberated. Thinking that if they do not do so, these people will not trust me, and if they do not trust me, there will be no offerings and services, etc., therefore they engage in hearing and thinking.