Tibetan
ོ་ཕྱི་མ་དེས། མ་རིག་ པའི་ངོ་བོ་བཤད་པ་མ་ཡིན་གྱིས། དོན་གཞན་བདག་ལྟ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་མ་རིག་པ་བསྟན་ པ་ཙམ་མོ་ཞེ་ན། མདོ་ཕྱི་མ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་གཞན་འཇིག་ལྟ་ཁོ་ན་དངོས་སུ་བསྟན་གྱི་མ་ རིག་པ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ནི་རིགས་པ་མིན་པར་ཐལ། དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད་ པས་སོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་ལྟ་མ་རིག་པ་ཡིན་ན་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་རིག་པ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་མཚུངས་ལྡན་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལུང་དང་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བ་ འདིར་མི་འགལ་བར་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི། འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། རྫས་ཐ་དད་ ཡིན་པའི་མཚུངས་ལྡན་དུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་པ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཅན་ ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་བཤད་པས་སོ། ། སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་ལྟ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཆགས་སྡང་སོགས་ཉེས་པ་ཀུན་ དང་འགལ་བ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལྟ་དང་དངོས་སུ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ་ཆགས་སྡང་སོགས་བདག་ལྟ་དེ་ལས་བྱུང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་སྲོག་ཆགས་ སོགས་སྲོག་ཆགས་ལ་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བུ་རམ་ གྱི་གཟུགས་སོགས་བུ་རམ་ལས་མི་ཟད་པ་བཞིན་ཞེ་ན། ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། བདག་ རྟག་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་མི་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཡི་ཆོས་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། 1-169 བདག་རྟག་པ་མེད་པས་སོ། །རང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུད་ལ་ཁྱོད་ལྡོག་ པ་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཟངས་ཞུ་བ་མེ་དང་བྲལ་ན་སྲ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན། གཉེན་པོ་ལྡོག་པ་ན། ཆགས་སོགས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་རྣམ་པར་འགགས་པའི་དགྲ་ བཅོམ་ཆོས་ཅན། ཟངས་ཞུ་བ་སྲ་བར་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་ལོག་རྗེས་སུ་རང་རྒྱུད་ལ་ ཆགས་སོགས་སླར་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་རྒྱུད་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་འབྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེས་ ན་ཆོས་ཅན། གཉེན་པོ་ལོག་པས་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བ་མ་ངེས་པར་ཐལ། མེ་ལོག་ཀྱང་མེ་ ངེས་བྱས་པའི་ཐལ་བ་ཤིང་དུ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ བདག་འཛིན་གྲོལ་བ་ཡོད་བཞིན་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་ལྔ། བདག་འཛིན་ཡོད་ན་ཉེས་ཀུན་འབྱུང་བས་འཁོར་བས་འཁོར། བདག་ ཆགས་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤངས་པ་མིན། ཡིན་ན་བཟའ་བྱ་མེད་པས་ཟ་པོའི་ བདག་ཉིད་མེད། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་རྩ་བ་འཇིག་ལྟ་སྤངས་པར་གདམས། བདག་འཛིན་ ཡོད་བཞིན་དབང་དཀའ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བ་དགག་པའོ། ། ༈ བདག་འཛིན་ཡོད་ན་ཉེས་ཀུན་འབྱུང་བས་འཁོར་བས་འཁོར། དང་པོ་ནི། རིག་པ་ཅན་ན་རེ། བདག་བསྒོམས་པས་ཐར་པར་འགྱུར་མོད། བདག་མེད་ བསྒོམས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཅན་སོགས་ཀྱིས་ཐར་པ་འདོད་པའི་
Chinese
如果后一个《经》（指《入楞伽经》）不是解释无明的自性，而是通过显示执著于我的其他方面来仅仅展示无明，那么，这个后一个《经》的法，实际上只是直接显示了坏聚见（萨迦耶见，藏文：འཇིག་ལྟ་），而不是直接显示无明，这不合逻辑。因为没有这样的正确论证。如果坏聚见是无明，那么与见解相似的具有相同特性的就是无明。如果这样说，就与经中说的‘相似相应’相矛盾。对于这种表面上与经文相矛盾的情况，我们将解释为不矛盾：坏聚见和无明，并非是实体不同的相似相应，而仅仅是因为它们在某一方面相同或具有相同属性，所以才这样说。 以现量见空性的智慧，完全与贪嗔等所有过患相违，因为其直接与我见相违。这是周遍的，因为贪嗔等自性是从我见产生的。如果说众生等不会耗尽众生，因为这是众生的法性，就像糖的形状等不会耗尽糖一样，那么，贪等法，因为是常我的法性，所以不会耗尽，这不合逻辑。因为没有成立这是常我的法性，因为没有常我。因为在与自己对治方的相联系的相续中，也能看到你的倒退。如果说，就像熔化的铜离开火会变硬一样，当对治退失时，贪等就会产生，那么，已经断除所有过患的阿罗汉，就像熔化的铜重新变硬一样，在对治退失后，他的相续中不会再次产生贪等，因为他的相续中对无我的证悟不会分离。因为他的相续已经变成了现量证悟无我的自性。因此，法，对治退失并不一定导致过患再次产生，就像火熄灭后，烧过的灰烬不会再变回木头一样。 驳斥明明有我执却说解脱的观点 第二部分有五个方面：如果存在我执，就会产生所有过患，因此会轮回；如果存在我执，就不会舍弃对我的执著；如果这样，因为没有能被食用的东西，所以没有食用者的自性；因此，劝诫要舍弃痛苦的根源——坏聚见；驳斥明明存在我执，却仅仅因为难以控制就说解脱的观点。 如果存在我执，就会产生所有过患，因此会轮回 第一部分：有宗派的人说，修习我可以获得解脱，修习无我有什么用呢？对于想要获得解脱的宗派等人士
English
If the later sutra (referring to the *Laṅkāvatāra Sūtra*) does not explain the nature of ignorance but merely demonstrates ignorance through showing other aspects of attachment to self, then, the dharma of this later sutra actually only directly shows the view of the perishable aggregate (Sāṃkhya-dṛṣṭi, Tib. འཇིག་ལྟ་), and it is illogical that it does not directly show ignorance. Because there is no such correct argument. If the view of the perishable aggregate is ignorance, then that which has the same characteristics as views is ignorance. If you say so, it contradicts what is said in the sutra, 'similar correspondence.' Regarding this seemingly contradictory situation with the scriptures, we will explain it as not contradictory: the view of the perishable aggregate and ignorance are not similar correspondences of different entities, but merely because they are the same in some aspect or have the same attributes, so it is said that way. The wisdom that directly sees emptiness is completely contrary to all faults such as attachment and aversion, because it is directly contrary to the view of self. This is pervasive, because the nature of attachment and aversion arises from the view of self. If you say that beings, etc., will not exhaust beings because it is the dharma nature of beings, just as the shape of sugar, etc., will not exhaust sugar, then, the dharma of attachment, etc., because it is the dharma nature of a permanent self, will not be exhausted, which is illogical. Because it has not been established that this is the dharma nature of a permanent self, because there is no permanent self. Because in the continuum connected with the opposing side of oneself, one can also see your regression. If you say that just as molten copper becomes hard when it leaves the fire, when the antidote is lost, attachment, etc., will arise, then, an Arhat who has eliminated all faults, just as molten copper becomes hard again, will not have attachment, etc., arise again in his continuum after the antidote is lost, because his realization of no-self in his continuum will not be separated. Because his continuum has become the nature of directly realizing no-self. Therefore, dharma, the loss of the antidote does not necessarily lead to the re-emergence of faults, just as the ashes burned by the fire will not turn back into wood even if the fire is extinguished. Refuting the view that there is liberation while still having self-grasping The second part has five aspects: If there is self-grasping, all faults will arise, therefore one will cycle in samsara; if there is self-grasping, one will not abandon attachment to self; if so, because there is nothing to be eaten, there is no nature of the eater; therefore, it is advised to abandon the root of suffering—the view of the perishable aggregate; refuting the view that there is liberation while still having self-grasping merely because it is difficult to control. If there is self-grasping, all faults will arise, therefore one will cycle in samsara The first part: Some proponents say that practicing self can attain liberation, what is the use of practicing no-self? For those proponents, etc., who desire liberation --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ ཆོས་ཅན། དེ་ལ་ང་ཞེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ། དངོས་རྒྱུ་བདག་མཐོང་སྟེ་བདག་ འཛིན་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །འདོད་ན། བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བདག་ཏུ་ཞེན་པས་ སོ། །བདག་གི་བའི་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་འཛིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་ སྲེད་པས་སོ། །འདོད་ན། ང་ཡི་ཞེས་བདག་གི་བདེ་བ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ལེན་པར་ཐལ། བདག་ གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་ཡོངས་སུ་སྲེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཐར་པ་ཡིན་པར་ འགལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་འཁོར་བར་འཁོར་བར་འགྱུར་བ་སྟེ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ 1-170 ཆགས་པས་སོ། །དེ་སྲིད་དུ་དེས་ཁྱབ་པོ། །དེ་ཆོས་ཅན་བདག་ཏུ་བཟུང་བྱ་མིན་པ་རྣམས་ལ་ གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་པར་ཐལ། བདག་འཛིན་མངོན་འགྱུར་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གཞན་ཆ་ལ་འཛིན་དང་སྡང་བ་སྐྱེ་བར་ཐལ། བདག་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེར་སྣ་སོགས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ ཆགས་སྡང་འདི་དག་དང་རབ་ཏུ་འབྲེལ་བས་སོ། ། ༈ བདག་ཆགས་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤངས་པ་མིན་པ། གཉིས་པ་ལ་མདོར་བསྟན་རྒྱས་པར་བཤད། མཇུག་བསྡུ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ངེད་ཀྱི་ཐར་སྐྱེས་མི་འཁོར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་པ་ སོགས་ཀྱི་ཐར་པ་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཉེས་མེད་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ཞེན་པས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་མེད་ཡིན་ཡང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་པས་ སྔ་མ་དེ་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་དྲིས་པས་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་སྤོང་བར་ འགྱུར་ཞེ་ན། ཁྱེད་ཀྱི་ཐར་འདོད་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ཆགས་དེ་སྤོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ པར་ཐལ། བདག་ཆགས་དེ་ཡི་ཡུལ་བདག་དེ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་སུན་དབྱུང་བ་མེད་པར་ ཞེན་པས་སོ། །བྱེ་བྲག་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་འདོད་པ་བདག་ཆགས་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཞེན་པ་ སུན་མ་བཏོན་པར་ཕྱི་རོལ་ཚེར་མ་འདོན་པའི་ཚུལ་དག་གིས་ཁྱོད་སྤོང་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ ཐལ། ཁྱོད་སྤོང་བ་ནི་ཡུལ་བདག་ལ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་མཐོང་བ་སྟེ། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ ཞེན་པ་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་སྤོང་དགོས་པས་སོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ ཞེན་པའི་བློ་དང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འབྲེལ་བས་སོ། །བདག་ཆགས་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་ཞེ་སྡང་ཆོས་ ཅན། བདག་ཆགས་དེ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཞེན་པ་དེ་སུན་མ་སྟོན་པར་ཁྱོད་སྤོང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། 1-171 དེ་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་སྤངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཞེན་པའི་ བློ་དང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་རྗེས་སུ
Chinese
任何众生， 有法性者：因此，执着于‘我’的观念会生起，因为他们视物质为‘我’，并持有‘我’的执着。如果承认，那么对快乐的渴望将会生起，因为他们执着于‘我’。执着于‘我’的过失会被掩盖，反而被认为是优点，因为他们渴望‘我’的快乐。如果承认，那么他们会接受作为‘我’的快乐的成就之因，因为他们视‘我’的优点，并完全地渴望它。如果承认，那么这将与解脱相违背。因此，他们将会在轮回中流转，因为他们明显地执着于‘我’。只要有这种执着，就会有这种流转。因此，他们会将非‘我’的事物视为‘他者’，因为他们心中有明显的‘我’执。如果承认，那么对‘我’和‘他者’的执着和憎恨将会生起，因为他们是执着于‘我’和‘他者’的众生。如果承认，那么所有的过失，如吝啬等，都会在心中生起，因为他们的心与这些贪恋和憎恨紧密相连。 如果执着于‘我’，那么就不是放弃了对‘我所’的执着。 第二部分包括简要陈述、详细解释和总结。首先： 如果因为不执着于‘我所’，我们就不会再轮回，那么，声闻乘等宗派渴望解脱的众生，有法性者：他们并没有不执着于‘我所’，因为他们执着于‘我’。有法性者，他们也没有不执着于‘我’的原因，因为他们执着于‘我’是无过失且具有功德的。 第二部分：如果‘我’是无过失的，但执着于‘我’是有过失的，所以之前的论断并不普遍适用。如果问这会导致什么结果，回答是：因为视其为过失，所以会放弃它。如果这样回答，那么你渴望解脱的众生，有法性者：你无法放弃对‘我’的执着，因为你执着于‘我’的真实性，而没有驳斥这种执着。声闻乘心中对‘我’的执着，有法性者：你无法通过像拔除外在荆棘那样的方式来放弃它，因为放弃它是通过看到‘我’的功德来实现的，即通过放弃对‘我’具有功德的执着来实现的。理由成立，因为执着于‘我’具有功德的心识与因果相关联。对‘我’执生起厌恶的嗔恨心，有法性者：你无法在没有驳斥视‘我’执为过失的观念的情况下放弃它，因为放弃它是通过放弃视‘我’执为过失的观念来实现的，即执着于‘我’的过失的心识与因果相关联。
English
Any being, having the property of dharma: Therefore, the notion of clinging to 'I' will arise, because they see matter as 'I' and hold onto the clinging of 'I'. If admitted, then the desire for happiness will arise, because they cling to 'I'. The faults of clinging to 'mine' will be obscured and instead be regarded as virtues, because they desire 'my' happiness. If admitted, then they will accept the means of achieving 'my' happiness, because they see the virtues of 'mine' and are completely desirous of it. If admitted, then this will contradict liberation. Therefore, they will wander in samsara, because they are manifestly attached to 'I'. As long as there is this attachment, there will be this wandering. Therefore, they will perceive things that are not 'I' as 'other', because they have a manifest clinging to 'I' in their minds. If admitted, then clinging and hatred towards 'I' and 'other' will arise, because they are beings clinging to 'I' and 'other'. If admitted, then all faults, such as miserliness, will arise in their minds, because their minds are closely connected with these attachments and hatreds. If there is attachment to 'I', then it is not abandoning attachment to 'mine'. The second part includes a brief statement, a detailed explanation, and a conclusion. First: If because of not clinging to 'mine', we will no longer wander in samsara, then, the beings who desire liberation in the Shravaka vehicle and other schools, having the property of dharma: they are not without clinging to 'mine', because they cling to 'I'. Having the property of dharma, they also do not have the cause of not clinging to 'I', because they cling to 'I' as being without fault and possessing virtues. Second part: If 'I' is without fault, but clinging to 'I' is faulty, so the previous assertion is not universally applicable. If asked what will result from this, the answer is: because it is seen as a fault, it will be abandoned. If answered in this way, then you who desire liberation, having the property of dharma: you are not able to abandon the clinging to 'I', because you cling to the truth of 'I', the object of that clinging, without refuting that clinging. The clinging to 'I' in the minds of the Shravakas, having the property of dharma: you are not able to abandon it by means of methods like removing external thorns, because abandoning it is achieved by seeing the virtues of 'I', that is, by abandoning the clinging to 'I' as possessing virtues. The reason is established, because the mind that clings to 'I' as possessing virtues is related as cause and effect. The hatred that arises from aversion to clinging to 'I', having the property of dharma: you are not able to abandon it without refuting the notion of seeing clinging to 'I' as faulty, because abandoning it is achieved by abandoning the notion of seeing clinging to 'I' as faulty, that is, the mind that clings to the faults of 'I' is related as cause and effect. --------------------------------------------------------------------------------