Tibetan
བྱེད་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཟད་ནས་སྲིད་པ་གཞན་དུ་མཚམས་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། དག་པ་ས་ཡི་ བྱང་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕུང་པོ་སྐྱོན་མེད་བསྐྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་དེ་ལས་ཀྱི་ནུས་ པ་ཟད་པས་འཁོར་བར་གནས་ནའང་འཁོར་བ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནས་ན་འང་ཉེས་པ་སྡིག་པ་ མེད་པ་ཡིན་པས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་སྙིང་རྗེ་གནས་ན། འཁོར་བའི་མུར་ཐུག་པར་ཅི་སྟེ་མི་གནས་ཞེ་ན། 1-163 ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་གནས་པའི་ འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད་དེ། གནས་པའི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་སྙིང་རྗེ་སྨན་ པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་གང་དག་ཆོས་ཅན་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་ངོར་ནི་ འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ཕྱིན་པའི་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཕྱིར་འོང་ཕྱིར་མི་འོང་ཆོས་ ཅན། ལམ་དང་པོ། མཐོང་ལམ་དུ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཐལ། དེར་འཇིག་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་དང་ བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཞེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་དབང་རྟུལ་ཆོས་ཅན། འཇིག་ལྟ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྤངས་ན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ག་ལ་ཡོད་དེ། མེད་པར་ཐལ། མ་སྤངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཅན་ལ་བདག་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པར་ཐལ། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་ཅན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ཅན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེས་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་ པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངའོ་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་མེད་པར་ནི་འགའ་ཡང་ བདག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་སོ། །འདོད་ན། ཆོས་ཅན། རང་བདེ་བར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་ སྲིད་པར་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་གི་ཕྱིར་རོ། ། བཞི་པ་ནི། བཅིངས་ཐར་གྱི་བདག་ཡོད་དེ་སྔར་བཅིངས་ཞིང་ཕྱིས་གྲོལ་བ་ཡོད་པའི་ ཕྱིར་ཅེ་ན། བདག་ཆོས་ཅན། འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་དུ་རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དེ་གང་ལས་(ཡིན་)ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ ཏེ་རྟག་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ཁྱབ་སྟེ། འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ན། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་ 1-164 སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་དགོས་པས་སོ། །ཡང་བདག་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ ཐལ། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ། བཟློག་པའི་རྒྱུ་གང་ལས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཐར་བྱེད་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་དགོས་པས་སོ། །གནས་མ་བུ་ པ་དག་ན་རེ། རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མེད་ཀྱི་རྟག་མི་རྟག་
Chinese
由于先前行为的业力耗尽，因此不会在另一个存在中重新连接。具有清净地的菩萨，具有无瑕之蕴的造作，即使因业力耗尽而停留在轮回中，也不是轮回者，因为即使停留也没有过错或罪恶。 如果离欲的慈悲存在，为什么不一直停留在轮回的尽头呢？声闻阿罗汉，没有为了众生的利益而停留在轮回中的巨大努力，因为没有停留的业力，而且因为只有慈悲的药。诸佛，为了其他众生的缘故，会一直停留在轮回中，因为具有圆满的伟大之爱。 第三个问题：如果坏的见解是轮回的原因，那么入流者、一来者、不来者，在第一道，见道中没有贪欲，因为在那里已经脱离了对坏聚之见的执着。如果这样说，那么入流者中的钝根者，并没有断除所有的坏的见解，因为没有断除与生俱来的我见。如果断除了我见，那么还会因此而生于轮回吗？不会，因为没有断除的原因是，他们仍然认为众生有与生俱来的我见，因为他们仍然有‘我’的想法，希望自己快乐，不希望自己痛苦。第四个问题：如果他们断除了与生俱来的我见，那么他们就不再执着于自我，因为他们不再认为有‘我’。这是普遍的，因为如果没有我见，就不会有人执着于自我。如果承认这一点，那么他们就不会因为希望自己快乐而显现于轮回中，因为他们没有对自我的贪恋。 第四个问题：是否存在束缚和解脱的自我，因为先前被束缚，后来获得解脱？自我，不会成为轮回的束缚，因为是常恒的。也不会产生自身的结果——痛苦，因为是常恒的。如果先前是普遍的，那么成为轮回的束缚，就必须是产生自身结果——痛苦的原因。同样，自我，不会成为从轮回中解脱的原因，因为不会产生痛苦，因为不是阻止痛苦的原因，因为是常恒的。如果是普遍的，那么成为解脱的原因，就必须是阻止痛苦的原因。住于部派有部和经量部的论师说：常恒的事物没有束缚和解脱，因为常恒和无常...
English
Because the power of previous actions is exhausted, it does not connect to another existence. Bodhisattvas who possess pure lands, those whose actions create flawless aggregates, even if they remain in samsara due to the exhaustion of karmic power, are not beings of samsara, because even if they remain, there is no fault or sin. If compassion without attachment exists, why does it not remain at the end of samsara? Shravaka Arhats do not have great effort to remain in samsara for the benefit of sentient beings, because there is no karmic power to remain, and also because it is only the medicine of compassion. Buddhas, for the sake of other sentient beings, remain in samsara as long as it exists, because they possess perfect great love. Third: If the view of the perishable is the cause of samsara, then Stream-enterers, Once-returners, and Non-returners, on the first path, the path of seeing, do not have craving, because there they are free from the view of the collection of perishables. If so, then Stream-enterers with dull faculties have not abandoned all views of the perishable, because they have not abandoned the co-emergent view of self. If that is abandoned, then how could there be rebirth in samsara for that reason? There is not, because the reason for not abandoning it is that they have not abandoned the co-emergent view of self for sentient beings, because they have the thought of 'I', wishing themselves to be happy and not to suffer. Fourth: If they have abandoned the co-emergent, then they are not attached to self, because they do not see 'I'. This is pervasive, because without that, no one is attached to self. If you accept that, then they do not manifestly run to existence through desiring their own happiness, because they also do not have craving for self. Fourth: Is there a self of bondage and liberation, because there was previous bondage and later liberation? The self does not bind in samsara, because it is permanent. Nor does it produce its own result, suffering, because it is permanent. If the former is pervasive, then if it binds in samsara, it must be the cause of producing its own result, suffering. Also, the self does not liberate from samsara, because it does not produce suffering, because it is not the cause of averting suffering, because it is permanent. If it is pervasive, then if it liberates, it must be the cause of averting suffering. The Sthavira and Sautrantika schools say: There is no bondage and liberation for the permanent, because permanent and impermanent... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཏུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ བཅིངས་མཐར་ཡོད་དོ། །ཞེ་ན། དེ་སྐད་ཅིག་མའམ་དེ་མིན། དང་པོ་ལྟར་ན། མི་རྟག་པར་ བརྗོད་དུ་མེད་པ་འགལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། བདག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་འགའི་ཡང་ རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཆོས་ཅན། བཅིངས་ ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཐར་ཏེ་བདེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཇི་ལྟ་བུར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ ཐལ། འབྲས་བུ་འགའི་རྒྱུར་བརྗོད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་མེད་ཅེ་ ན། ཆོས་ཅན་རྟག་པར་ཐལ། རང་བཞིན་འཇིག་མེད་དུ་གནས་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པས་སོ། །དེས་ན་ངོ་ཚ་བའི་ ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག ༈ ལམ་བདེན། བཞི་པ་ལམ་བདེན་ལ་གསུམ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྟན། བདག་འཛིན་ གྲོལ་བ་ཡོད་བཞིན་དགག ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གྲོལ་ལམ་དགག་པའོ། ། ༈ བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྟན་པ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། ། ༈ དངོས་ཀྱི་དོན། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ གོམས་པ་ལས། །སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་གྱིས་ མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། ལམ་བདེན་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་གནས་ གྱུར་མཐར་ཐུག་ཐོབ་པའི་སློབ་པའི་ཟག་མེད་ཡིད་ཤེས་ཡིན་པས་སོ། ། ༈ རྩོད་པ་སྤང་བ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གཉེན་པོས་འཇོམས་བཞིན་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག འདོད་ ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ཕན་ཚུན་འཇོམས་པ་སྤང་། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་བྱམས་སོགས་སྤོང་ 1-165 གཉེན་མིན་པའོ། ། ༈ གཉེན་པོས་འཇོམས་བཞིན་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག་པ། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སེམས་རྒྱུད་གནས་གྱུར་ཀྱང་སྐྱོན་ཆགས་སོགས་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་ བར་འགྱུར་ཏེ། ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་ཉེས་མེད་འབྱུང་བ་བཞིན། ཞེ་ན། གནས་གྱུར་རྫོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཆགས་སོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཡུལ་འཛིན་པ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་ཆོས་ཏེ་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ དུ་རྟོགས་རིགས་པས་རང་གི་བཟུང་ཡུལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྒོ་ ལྔའི་དབང་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་འཛིན་རྣམ་དོན་མཐུན་ཡིན་པས་སོ། །གཟུགས་ སོགས་ཀྱང་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ལྟར་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རང་འཛིན་མ་འཁྲུལ་བའི་བཟུང་དོན་ཡིན་པས་སོ། ། དེས་ན་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ ཡི་འཛིན་
Chinese
于彼亦不可言说之我， 束缚之边际存在。若问：彼为刹那或非刹那？若如初者，则不可言说为无常相违。若如第二者，则彼我为法，不应成为任何果之因，以不可言说为无常之故。若许，则法，束缚而生痛苦，解脱而生快乐，如何存在亦不应理，以不可言说为任何果之因故，以彼非恒常故。若谓无过失，则法应为恒常，以自性不坏灭而住故。遍：何者之自性不坏灭，彼为智者所说之恒常。是故舍弃此羞耻之见，而说彼我为恒常。 正道（梵文：Ārya-satya，Aryasatya，圣谛） 第四正道有三：示现证悟无我为道，遮止有我执，遮止舍弃业身之解脱道。 证悟无我示现为道 第一者有二：真实义，遣除诤论。 真实义 第一者是： 已说之道， 串习之后。先前于示现之时所说之现见无我之道，法，是正道，以汝串习究竟，从转依获得究竟之学无漏意识故。 遣除诤论 第二者有三：遮止以对治摧毁而舍弃，遮止贪嗔相互摧毁，舍弃缘众生之慈等非对治。 遮止以对治摧毁而舍弃 第一者是：若心相续转依，然烦恼等仍复生起，如具过失之心生起无过失之道。若问：则转依圆满之士夫，贪等不应于相续中生起，以彼无生起之能力故。是故于说义者之宗派，取境者是识之法，以自性故，有境者亦应如实了知彼境如何存在，故如实了知自之所取境如何存在者，法，是五根之根识自性，以彼之取相与义相符故。色等亦，如实存在之自性般，生起自之所取识，彼是汝之自性，以自之所取不欺惑故。是故如实了知境如何存在者，法，是有境之自性，以彼之取
English
The self, which is also unspeakable, Exists at the edge of bondage. If asked: Is it momentary or not? If it is the former, then it is contradictory to say that the unspeakable is impermanent. If it is the latter, then that self, as a phenomenon, should not be the cause of any result, because it is unspeakable as impermanent. If you accept this, then the phenomenon, bound and causing suffering, liberated and causing happiness, should not exist in any way, because it is unspeakable as the cause of any result, because it is not constant. If you say there is no fault, then the phenomenon should be constant, because its nature remains indestructible. It is pervasive: Whatever has an indestructible nature, the wise call it constant. Therefore, abandon this shameful view and say that the self is constant. The Path of Truth (Sanskrit: Ārya-satya, Aryasatya, Noble Truth) The fourth Path of Truth has three aspects: showing the realization of selflessness as the path, refuting the clinging to self, and refuting the path of liberation by abandoning the karmic body. Showing the Realization of Selflessness as the Path The first has two aspects: the actual meaning and refuting disputes. The Actual Meaning The first is: The path that has been explained, After practice. The path of directly seeing selflessness, which was explained earlier during the demonstration, is the Path of Truth, because it is the undefiled mind consciousness of a learner who has perfected practice and obtained the ultimate transformation of the basis. Refuting Disputes The second has three aspects: refuting the abandonment by overcoming with antidotes, refuting the mutual destruction of attachment and anger, and abandoning non-antidotes such as love towards sentient beings. Refuting Abandonment by Overcoming with Antidotes The first is: If the mind stream transforms, but afflictions such as attachment still arise again, just as a flawless path arises in a mind with faults. If asked: Then a person who has completed the transformation should not have attachment, etc., arise in their mind stream, because they have no ability to arise. Therefore, in the system of those who speak of meaning, the object-taker is the nature of consciousness, because it is its nature, and the subject should also understand how that object exists, so understanding how one's own object of grasping exists is the nature of the five sense consciousnesses, because its grasping aspect is in accordance with the meaning. Forms, etc., also, like their own nature as they truly exist, cause the arising of their own grasping consciousness, that is your nature, because your grasping object is not deceptive. Therefore, understanding how the object exists is the nature of the subject, because its grasping --------------------------------------------------------------------------------