Tibetan
གང་གི་ཕྱིར་ན་རང་གི་རིགས་མཐུན་སྔ་མའི་ས་བོན་ཉེར་ལེན་ལས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ ཡོན་ཏན་རྒྱུན་ཆགས་ཡིན་པས་སོ། ། ༈ མཆོངས་པ་རང་རིགས་ལས་མིན་ལུས་ལ་ལྟོས་པ། གསུམ་པ་ནི། ཐ་མལ་གྱི་མཆོངས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བརྩེ་སོགས་ཉེར་ལེན་རང་རིག་སྔ་ མ་ལས་འཕེལ་བ་ལྟར་དུ་ཁྱོད་མཆོངས་པ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་ཉེར་ ལེན་རྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་མལ་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། 1-143 ཁྱོད་ཀྱི་མཆོངས་པ་དེ་ཚད་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ལུས་ཀྱི་ སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་དག་གཉེར་ལེན་ཅན་ཚད་སྐྱེས་པའི་ནུས་པ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སླར་ཡང་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་ལ་ཀླན་ཀ་སྤང་བ། བཞི་པ་ནི། མཆོངས་པ་ཉེར་ལེན་ལུས་ལས་སྐྱེ་ན། ཉི་མ་དང་པོ་ནས་ཕྱིས་བྱང་བའི་ཚད་ དུ་མཆོངས་ནུས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། མཆོངས་པ་སྦྱོང་བའི་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། དང་པོ་ཕྱི་ བཞིན་དུ་མཆོངས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དང་པོ་ལུས་མི་མཐུན་པ་བད་ཀན་སོགས་ཀྱིས་ལྕི་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར། ལུས་བསྐྱོད་པའི་ རྩོལ་བས་རིམ་གྱི་མི་མཐུན་པ་བསལ་ན་ཡང་། ཐ་མལ་པའི་མཆོངས་པ་ཆོས་ཅན། མཐའ་ མེད་དུ་མི་འཕེལ་ཏེ། རྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚད་ཇི་ཙམ་པ་དེ་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། གལ་ ཏེ་མཆོངས་པ་བཞིན་དུ་བརྩེ་སོགས་ཀྱང་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་མིན་ཞེ་ན། ཐ་མལ་སེམས་ཅན་ཆོས་ཅན། བརྩེ་བ་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ས་བོན་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཞེ་སྡང་སོགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་འཕེལ་བ་ལས་གནོད་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ། གེགས་མེད་ན་འཕེལ་སྟེ་བརྩེ་སོགས་སྙིང་རྗེ་གོམས་པ་བརྟན་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ ཅན། སེམས་ལ་དེ་དག་ཉིད་དུ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ངང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེ་སྡང་སོགས་ ཀྱིས་བརྩེ་བ་འཕེལ་བ་ལས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་མཐུན་རྐྱེན་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་དུ་གོམས་པས་སོ། ། ཅི་ཡི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར། བརྩེ་སོགས་གོམས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་བརྩེ་བ་དང་ ཆགས་བྲལ་གྱི་སེམས་དང་བློ། ཤེས་རབ་སོགས་གཞན་ཕྱི་མ་དག་གིས་གསལ་བ་སྟེ། འཕེལ་ བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡི་ཕན་བྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་སོ། ། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ཆོས་ཅན། བརྩེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དེ་མཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། 1-144 སྙིང་རྗེ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་འཕགས་པ་ཡིན་པས་ལས་སོ། །དཔེར་ན་ཆགས་བྲལ་ ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་བློ་དང་། ཆགས་ལྡན་ལ་ཆགས་པའི་བློ་དང་། མི་སྡུག་པ་གོམས་པ་ལ་ཡིད་ ལོག་གི་བློ་དང་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ སྟོན་པ་བཤད་པ། བཞི་པ་སྟོན
Chinese
增长，因为具有从先前同类种子中获取并增长的恒常功德。 第三，跳跃依赖于身体而非自性： 寻常的跳跃，是所知。如同慈爱等从先前的自明中增长一样，你并非从先前的跳跃中产生，因为你自己的近取因依赖于身体的力量和努力。因此，寻常之人，是所知。 你的跳跃具有确定的限度，因为你的近取因，身体的力量和努力，具有产生确定限度的能力。 第四，再次消除对例子和意义的责难： 如果跳跃是从身体产生的近取因，那么应该能从第一天就跳到后来训练的程度。答：训练跳跃的寻常人，是所知。你不可能像最初那样跳跃，因为最初身体不协调，被粘液等沉重所累。即使通过身体运动的努力逐渐消除不协调，寻常人的跳跃也不会无限增长，因为作为原因的身体力量决定了其限度。 如果像跳跃一样，慈爱等也应该如此，为什么不是呢？ 寻常众生，是所知。即使慈爱是从自己的种子中产生，你的心也并非安住于大悲之中，因为你的种子受到不如理作意的因，以及与不友善的嗔恨等相反因素的损害，从而妨碍了你的慈爱增长。如果不存在障碍，慈爱等就会增长，对于慈爱等大悲串习稳固之人，慈爱等会自然而然地进入心中，因为没有嗔恨等妨碍慈爱的增长，并且友善的因，慈爱，会持续串习。为什么会这样呢？ 如此，先前的慈爱等串习，能使心之法，慈爱、离贪之心和智慧等其他后来的法更加清晰，是增长的根本，是其助益的主要因素。菩萨圣者，是所知。是大悲的自性，令人喜悦，因为是极度串习慈爱的圣者。例如，对于离贪者，自然而然地生起离贪之心；对于贪欲者，自然而然地生起贪欲之心；对于串习不净观者，自然而然地生起厌离之心。 第四，宣说导师。
English
It increases because it has the constant quality of growing from taking the previous seed of its own kind. Third, jumping depends on the body rather than one's own nature: The ordinary jump, is the subject. Just as love and so on grow from the previous self-awareness taken as the cause, you are not born from the previous jump itself, because your own immediate cause depends on the strength and effort of the body. Therefore, an ordinary person, is the subject. Your jump has a definite limit, because your immediate cause, the strength and effort of the body, has the ability to produce a definite limit. Fourth, again refuting the objections to both the example and the meaning: If jumping arises from the body as the immediate cause, then it should be possible to jump to the extent of later training from the first day. Answer: An ordinary person who trains in jumping, is the subject. It is not possible to jump as in the beginning, because at first the body is uncoordinated and weighed down by phlegm and so on. Even if the incoordination is gradually eliminated by the effort of moving the body, the ordinary person's jump will not increase infinitely, because the strength of the body as the cause determines its limit. If, like jumping, love and so on should also be so, why not? Ordinary sentient beings, are the subject. Even though love arises from its own seed, your mind does not abide in great compassion, because your seed is harmed by the cause of improper attention and by opposing factors such as unfriendly hatred, thereby hindering the growth of your love. If there is no obstacle, love and so on will increase, and for a person who has firmly cultivated compassion such as love, love and so on will naturally enter the mind, because there is no hatred and so on hindering the growth of love, and the friendly cause, compassion, is constantly cultivated. Why does it happen that way? In this way, previous cultivation of love and so on makes the mind's qualities, love, the mind free from attachment, and wisdom and other later qualities clearer, and is the root of growth, being the main factor in its benefit. A noble Bodhisattva, is the subject. Is the nature of great compassion, is pleasing, because he is a noble one who has cultivated love extremely. For example, for one free from attachment, a mind free from attachment naturally arises; for one with desire, a mind of desire naturally arises; and for one who cultivates ugliness, a mind of aversion naturally arises. Fourth, explaining the teacher. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པ་ལ་གསུམ། ཕན་པར་བཞེད་ལས་ཐབས་ལ་སྦྱོར། ཐབས་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་ བའི་ཚུལ། སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་བསྟན་པའོ། ། ༈ ཕན་པར་བཞེད་ལས་ཐབས་ལ་སྦྱོར་བ། དང་པོ་ནི། བརྩེ་ལྡན་བྱང་སེམས་སྦྱོར་ ལམ་པ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད་ པར་རིགས་ཏེ། རང་འཁོར་བ་ལས་མ་ཐར་བཞིན་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་འཁོར་བའི་ སྡུག་བསྔལ་སྒྲོལ་བར་བཞེད་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ཐར་པ་དང་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཐར་ལམ་དག་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ནས་མི་ཤེས་ན་དེ་དག་ གདུལ་བྱ་ལ་ལེགས་པར་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན་པས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྦྱོར་ཚུལ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན། ལུང་དང་རིགས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་བློས་ སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་། དེ་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྟོག་པར་མཛད་པར་ རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་གནས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པ་ མེད་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡང་རྟག་ པར་མཛད་རིགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེའི་རྒྱུ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པས་སོ། །གཉེན་པོ་ གང་ལས་ཤེས་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉེན་པོ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ལོག་སྲེད་སོགས་དེ་ཡི་ངོ་བའམ་དམིགས་རྣམ་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ ཕྱིར། འདུས་བྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཆགས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་བདག་དང་བདག་གིར་ཆགས་པ་ ནི་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཕན་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །ཆགས་ པ་དེ་རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་ན། དེ་འདྲའི་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ 1-145 བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཕན་ནས་རྗེས་སུ་བྱེད་པས་སོ། །བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། བདག་དང་བདག་གིར་ཆགས་པ་དེའི་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། བདག་ འཛིན་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་བདག་འཛིན་སུན་འབྱིན་ནུས་ཡིན་པས་སོ། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ཆོས་ཅན། བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་དེ་ཡི་སྤང་བྱ་དེ་ ལ་རིམ་བཞིན་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དག་གི་བྱེ་བྲག་ལ་ཐུགས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་མང་བོའི་སྒོ་ནས་ཡུན་རིང་དུས་སུ་བདག་མེད་མཐོང་བ་ གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་མ་ ལུས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ་ནའོ། །གཞན་དོན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ ཅན། བསེ་རུ་ལ་སོགས་པ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། བླང་དོར་ ལ་ཐུགས་གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་རྩད་ནས་ སྤངས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་
Chinese
有三（种）：利益众生而运用方便，以及如何运用方便之理，即是显示运用本身。 利益众生而运用方便： 第一，慈悲的菩萨行者，为了摧毁痛苦，理应显明地运用各种方便。因为即使自己尚未从轮回中解脱，也是想要救度其他众生脱离轮回痛苦的勇士。这是普遍适用的。如果对寂灭痛苦的方便——解脱及其因——解脱道不了解，那么向所化众生圆满开示这些就非常困难。 第二，如何运用呢？行者，理应以经论和理性的智慧，去思索痛苦的因，以及其常与无常等自性。因为如此才能如实见到痛苦的因、处所、果，以及断除痛苦的方法。行者，也理应恒常思索痛苦之因的相违品，因为要努力摧毁痛苦之因。从何得知对治品呢？痛苦之因的相违品必定是对治品，因为要如实了知痛苦之因——贪爱等的体性或所缘行相。有为法是行境，对蕴聚生起我与我所的执著，是轮回剧烈痛苦之因，因为它是有益的。 这种执著从何而来呢？这种执著，是由我与我所的执著所产生的，因为它能带来利益并随之而行。现量见到无我的眼识，是我与我所执著的损害者，因为它能通过与我执的所缘行相相违的方式，来驳斥我执。 因此，佛陀世尊，对于无我的证悟，以及所应断除之法，都能清楚地了解其功德与过患的差别，因为通过多种成为一切智之因的方式，长期串习无我见而达到究竟。因为这个原因，已经断除了所有痛苦之因的习气。唯以利他为事业的伟大丈夫，远胜于声闻缘觉阿罗汉，因为他是通过对取舍明智达到究竟，从而从根断除烦恼习气的圣者。
English
There are three: benefiting beings by employing skillful means, and the manner of employing skillful means, which is to show the employment itself. Employing skillful means to benefit beings: First, a compassionate Bodhisattva practitioner, should manifestly employ various skillful means in order to destroy suffering. For even though they have not yet liberated themselves from samsara, they are heroes who wish to deliver other sentient beings from the suffering of samsara. This is universally applicable. If one does not understand liberation, which is the means of pacifying suffering, and its cause, the path to liberation, then it is very difficult to perfectly explain these to those to be tamed. Second, how to employ them? The practitioner should contemplate the cause of suffering, and its nature such as permanence and impermanence, with the intellect of scripture and reasoning. Because in this way, one sees the cause, place, and result of suffering, as well as the method of averting suffering, as they are. The practitioner should also constantly contemplate the opposite of the cause of suffering, because they strive to destroy the cause of suffering. How is the antidote known? The opposite of the cause of suffering will definitely be the antidote, because one thoroughly understands the nature or object and aspect of the cause of suffering, such as craving. Conditioned phenomena are objects of experience, and attachment to the aggregates as self and what belongs to self is the cause of intense suffering in samsara, because it is beneficial. From what does this attachment arise? Such attachment arises from grasping at self and what belongs to self, because it benefits and follows after it. The eye consciousness that directly sees selflessness is the destroyer of attachment to self and what belongs to self, because it can refute self-grasping through being contradictory to the object and aspect of self-grasping. Therefore, the Buddha, the Bhagavan, clearly understands the difference between the qualities and faults of the realization of selflessness and what is to be abandoned, because they have perfected the habituation of seeing selflessness for a long time through many means that become the cause of omniscience. For this reason, they have abandoned all the imprints of the cause of suffering. The great sage who only engages in the welfare of others is far superior to the Shravaka and Pratyekabuddha Arhats, because they are a being who has completely abandoned the imprints of afflictions from the root by perfecting the wisdom of what to accept and reject. --------------------------------------------------------------------------------