Tibetan
ཅིག་ཏུ་བདེན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། དུས་ལ་བརྟགས་ཏེ་དགག་པ་དང༌། བྱ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ཏེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་ནཱ་གརྫུ་ན་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གསུངས་པ། དེ་ཡང་ནཱ་ག་ནི་ཀླུ་དང༌། ཨརྫུ་ནི་སྲིད་སྒྲུབ་སྟེ་དོན་ལ་ཀླུ་སྲིད་སྒྲུབ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བསྡུས་ཏེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཅེས་པའོ། །དེས་གཏམ་དུ་བྱ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་འཕྲེང་བར་གསུངས་པ་ནི། དེ་ཡང་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དེར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་དེ་དག་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལོ་ཟླ་སོགས་རྒྱུན་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ད་ལྟར་བ་ཞིག་བདེན་པར་གྲུབ་བོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་དགག་པ་ནི། ཤེས་པ་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ཆ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མཐའ་ཡི་སྐད་ཅིག་མ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཐོག་མའི་ཆ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དབུས་ཀྱི་ཆ་སྟེ། ཆ་གསུམ་ བརྟགས་དགོས་པའི་ཆ་གསུམ་དུ་སོང་བ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཐོག་མ་ལ་ཡང་དེའི་ཆ་ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་ཐ་མ་གསུམ་དང་དབྱེ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དབུས་མ་དང་ཐ་མ་ཡང་ཕྱེ་བས་ཆ་དགུར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་རྣམས་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱཻ་བས། ཆ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་ཆ་ཤས་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དུས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་སྐད་ཅིག་གསུམ་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་ཐ་མའི་ཆར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་གཞན་དང་དེ་གཉིས་ཀ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པ་མངོན་གསུམ་གྱི་རིགས་པས་གསལ་བར་སྟོན་པ་ནི། དཔེར་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གླིང་བཞི་ལ་རླུང་འགྲོས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་ཡིན་པས། དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གི་ཡུན་ཚོད་ལ་ཡང༌། སྤྱིར་དཔག་ཚད་ཙམ་དུ་འགྲོ་བ་ཡོད་ཀྱང༌། དཔེར་ན། དེའི་ཡུན་ཚོད་ལ་རི་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་མཐའ་རུ་འགྲོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རི་དེ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ཞི
Chinese
如果这样，真实性就会丧失，因为一和多是相互矛盾的。第三，从时间上进行驳斥和从作用与能作用上进行驳斥两种。第一种是，圣者龙树（Nāgārjuna），即怙主龙树所说。其中，“那伽(nāga)”是龙，“阿珠(arjuna)”是成办利益，所以字面意思是龙成办利益，然而中间的词语不明显地省略了，所以称为龙树。他所说的话，在《宝鬘论》中说：也就是唯识宗的虚假显现者们的观点，外境事物的各种显现，也是由于习气的影响而显现的，因此，不是真实成立的，并且与那些相关的识，与年月等延续无关，所以，一个无分刹那的现在是真实成立的。这样说。对此进行驳斥：识，即使是时间尽头的刹那，也不是无分的，也就是，尽头的刹那，以及同样的最初的片段，以及这两者之间的中间的片段，成了必须考察的三个部分。这样，对于最初的刹那，也有它的最初的片段、中间和最后的三个区分，同样地，中间和最后也进行区分，就变成了九个部分，并且对于那些也分成三个三个，就变成了二十七个部分等等，会变成无穷无尽的部分。这样，所有这些世界，在极其微小的时间里，存在于一个刹那是不可能的，因为如上所示，最初、中间和最后，被分成三个刹那进行考察，所以成立为有部分的。成为最初、中间和最后的片段的那些识，是不产生的，因为不是从自、他以及两者中产生的。用现量推理清楚地显示一个时间尽头的刹那有多个部分，例如，太阳的轮子以风的速度运行四大部洲是非常快的，即使在一个时间尽头的刹那的持续时间内，通常也有一逾缮那的行程，例如，假设在那段时间内绕着一座大山的边缘运行，那么那座山就有无数的微尘。
English
If so, truthfulness will be lost, because one and many are mutually contradictory. Third, there are two types of refutation: refutation based on time and refutation based on action and agent. The first is what the noble Nāgārjuna, i.e., the protector Nāgārjuna, said. Among them, "nāga" is dragon, and "arjuna" is accomplishing benefit, so the literal meaning is dragon accomplishing benefit, however, the intermediate words are implicitly omitted, so it is called Nāgārjuna. What he said, in the Ratnāvalī, is: that is, according to the proponents of mere appearance of mind-only, the various appearances of external objects are also due to the influence of habit, therefore, they are not truly established, and the consciousnesses related to them are not related to the continuity of years and months, etc., therefore, a partless moment of the present is truly established. So they say. The refutation of that is: consciousness, even the moment at the end of time, is not partless, that is, the moment at the end, and similarly the initial part, and the middle part between the two, become three parts that must be examined. Thus, for the initial moment, there are also three distinctions of its initial part, middle, and final, and similarly, the middle and final are also distinguished, so it becomes nine parts, and for those also divided into three each, it becomes twenty-seven parts, etc., it will become infinitely many parts. Thus, it is impossible for all these worlds to exist in a single moment in an extremely small time, because as shown above, the initial, middle, and final are divided into three moments for examination, so it is established as having parts. Those consciousnesses that have become the initial, middle, and final parts are not produced, because they are not produced from self, other, or both. To clearly show with direct perception reasoning that a single moment at the end of time has multiple parts, for example, the sun's wheel traveling around the four continents with the speed of wind is very fast, even in the duration of a single moment at the end of time, there is usually a yojana of travel, for example, if we assume that it runs around the edge of a large mountain in that time, then that mountain has countless dust particles.
Tibetan
ང༌། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྡེབས་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེའི་གོ་ས་གནོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་དགོས་པ། རྡུལ་ཕྲན་གྱི་གྲངས་ ར་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མེད་པའི་ཤེས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕྲད་ཙམ་གྱི་དུས་སུ་ཡུལ་མི་རིག་ཅིང༌། འཕྲད་རྗེས་སུ་ཡུལ་རིག་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་འཕྲད་པའི་དུས་སུ། ཡུལ་རིག་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། ཡུལ་རིག་པའི་དུས་སུ། ཡུལ་དང་འཕྲད་པའི་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་འགགས་པས། ཆ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ། འདི་ལ་ཡང་ཡུལ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འཇུག་པའི་ཆ་གཅིག་དང༌། ཞུགས་ཟིན་པའི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན། ཆ་བཅས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཞུགས་ཟིན་པ་མེད་ན་ཡུལ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པར་ཞུགས་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡན་ནི་རྣམ་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་རྣམ་འཛིན་རྣམ་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་རིགས་པ་དང་པོ་གཉིས་ སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཤེས་པ་བྱེ་བྲག་པ་འགའ་ཞིག་བདེན་པར་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའང་ཡིན་ལ་རིགས་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པའི་སྤྱིའི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དོན་དང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པའི་རིགས་པ་བཤད་པ་ལ། བདག་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི། ངོ་བོ་འགོག་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་དང་ཁྱབ་པར་འགོག་པ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གཉིས་སུ་མཐོང་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་གྱྀ། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་གཉིས་ནི་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་གྱི། བདག་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་གཙོ་བོ་མིན་པས། དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་དོན་ལ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དང་པོ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་ལ་རྩ་སྦྱོར་འགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་དང༌། སྒྲུབ་ངག་བཀོད་དེ། ཚུལ་གསུམ་དྲན་ལམ་དུ་འཕེན་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པའི་ལོག་ལྟ་ཅན་གྱི་དོར་སྔར་རྒོལ་གྱིས་གཏན་ཚིགས་འདི་ལྟར་བཀོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ
Chinese
啊，那些的组合必须以压制太阳坛城每个微尘位置的方式进行。微尘的数量是相违背的，因为没有对境的识是不可能的。在相遇的瞬间不认识对境，相遇之后才认识对境，因此识与对境相遇之时，不生起认识对境的识，在认识对境之时，与对境相遇之时的识已灭，所以就变成了有分。对此，如果认为识进入与对境本体相同，所以不会变成有分，那么，对此也存在进入与对境本体相同的部分，以及进入完成的状态两种情况，因此，就变成了有分。如果不存在进入完成的状态，那么进入与对境本体相同就是相违背的。以上是遮止相的理路，相就是识，因为不存在未包含所取相和能取相二者的识。此处的最初两个理路是遮止唯识宗认为相是真实的理路，也是遮止某些特殊识是真实的理路，而后面的两个理路是对所有认为识是真实成立者，共同适用的总的理路。第三，在讲述共同遮止对境和相二者的理路时，确立无我的主要理由是：遮止本体的一异离和遮止周遍的四边生灭二者，认为这是两种主要的理由。四边生灭和缘起的理路二者，如同将在下面讲述的那样，仅仅是名相而已，不是确立无我的主要理由。因此，说中观的主要理由是四种，在意义上是不合理的。其中的第一个一异离的理路，有立宗、立宗法、立周遍、立能立语，从而将三种方式引入思绪这四点。第一点是：对于外道，即对于执着显现声名的法是真实成立的邪见者，先由论敌这样来安立论式：这些内外的事物，是所立，自己的本体成立
English
Ah, the combination of those must proceed in a way that suppresses the position of each atom of the solar mandala. The number of atoms is contradictory, because there is no consciousness without an object. At the moment of encounter, the object is not recognized, and after the encounter, the object is recognized. Therefore, when consciousness encounters the object, the consciousness that recognizes the object does not arise, and when recognizing the object, the consciousness at the time of encountering the object has ceased, so it becomes partitive. To this, if it is thought that consciousness enters into identity with the object, so it will not become partitive, then, to this also, there are two situations: one part that enters into identity with the object, and the state of having already entered. Therefore, it becomes partitive. If there is no state of having already entered, then entering into identity with the object is contradictory. The above is the reasoning that prevents aspects, and aspects are consciousness, because there is no consciousness that does not include the two aspects of apprehended and apprehender. The first two reasonings here are the reasoning that prevents the Mind-Only school from thinking that aspects are true, and it is also the reasoning that prevents some specific consciousnesses from being true, while the latter two reasonings are the general reasoning that applies to all those who think that consciousness is truly established. Third, in explaining the reasoning that commonly refutes both object and aspect, the main reason for establishing selflessness is: refuting the identity or difference of the entity and refuting the four extremes of arising and ceasing, considering these as two main reasons. The four extremes of arising and ceasing and the reasoning of dependent origination are merely terms, as will be explained below, and are not the main reason for establishing selflessness. Therefore, it is unreasonable in meaning to say that the main reason for the Middle Way is four types. The first of these, the reasoning of one or many, has four points: establishing the proposition, establishing the property of the subject, establishing the pervasion, and establishing the proof statement, thereby bringing the three modes into thought. The first point is: for the outsider, that is, for the heretic who clings to the appearance of phenomena as truly established, the opponent should first establish the argument as follows: these internal and external things are the subject, their own entity is established.