Tibetan
ས་པོ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་སྟེ་འདས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལྟར་ཡོད་ན། དེ་སྔར་སྐྱེས་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང༌། འདས་པའི་དངོས་པོ་དེ་སྔར་འགག་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་སླར་ཡང་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མ་འོངས་ པའི་དངོས་པོར་ཡོད་ན་དེ་ནི་རང་རྒྱུ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་གང་རང་རྒྱུ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་འོངས་པ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ཕྱིས་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་སླར་ཡང་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་དང༌། དུས་ད་ལྟ་ན་ཡང༌། མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདས་པ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་མེས་ཚིག་པའི་ས་བོན་ལས་ཀྱང༌། མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ས་བོན་འདས་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་རྒྱུ་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། ད་ལྟར་སྐྱེས་པར་ཐལ་བ་ལས་དེ་དག་མེད་པར་མ་འོངས་པ་ནས་འབྱུང་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ཡང་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་དངོས་པོར་ཡོད་ན་དེ་སྣང་དུ་རུང་ཡང༌། ཚད་མས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་གཟུགས་འདས་པ་ད་ལྟར་བའི་དུས་སུ་དངོས་པོར་ཡོད་ན། གཟུགས་སུ་ཡོད་དམ། གཟུགས་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཏུ་ཡོད། གལ་ཏེ་གཟུགས་སུ་ཡོད་ན། དེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཐོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡོད་དགོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལས་གཟུགས་ཞིག་ཟིན་པ་མི་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདས་པའི་གཟུགས་གཟུགས་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ གཞན་ཞིག་ཏུ་ཡོད་ན། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་རགས་པ་དང་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་དག་དང༌། མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་དང༌། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དུས་གཉིས་རྣམས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པའི་སྤྲོས་པ་དགག་པ་ལ། དོན་དགག་པ་དང༌། རྣམ་པ་དགག་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། སྣང་བ་སེམས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་དོན་འགོག་པ་དང༌། ཕྱི་དོན་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྣང་ཞིང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སེམས་ལས་ལོགས་སུ་གྲུ
Chinese
所谓的过去和未来的事物，并不是以实体的形式存在的。如果过去的事物是那样存在的话，那么它已经产生过了，又会再次产生，这是不合理的。过去的事物已经灭亡过了，又会再次毁灭，这也是不合理的。如果未来的事物存在，那么它就应该是自己的因已经先存在了，这是不合理的。因为任何事物，如果自己的因没有先存在，就不会产生。另外，如果未来存在于事物中，那么以后在未来的时间里，又会再次产生结果。即使在现在，因为未来的事物存在，也会产生结果。另外，如果过去作为因的事物存在，那么即使从被火烧焦的种子中，也会生出苗芽，这是不合理的。因为那是过去的种子，因是作为事物存在的。如果未来的果实作为事物存在，那么现在就会出现，现在就会产生，但事实上并非如此，而是从未来产生，从未来生出。另外，如果未来的果实作为事物存在，那么它应该是可以显现的，但是因为它不是量所能观察到的对象，所以被证实是不存在的。另外，如果过去的色法在现在的时间里作为事物存在，那么它存在于色法中呢？还是存在于非色法的事物中？如果存在于色法中，那么它就必须存在于眼识所见的对境中，但事实上已经确定了看不到已经过去的色法。如果过去的色法存在于另一种非色法的事物中，那么它就不可能是所知对象。第二，总结要点：因为这些原因，总相和粗大的事物以及常有的事物，以及名与义的关系，以及过去和未来的两个时间，都不是以实体的形式存在的，只不过是分别假立而已。第二，破斥周遍的说法，分为：破斥意义，破斥相状，以及共同破斥二者。首先，在第一个部分中，分为：依靠建立显现为心来遮止外境，以及阐述遮止外境的理证。首先，所有被显现和存在所包含的这些法，都只是自己心的显现而已，并不是独立于心而存在。
English
The so-called past and future things do not exist as substances. If the past thing exists in that way, then it has already been produced, and it would be unreasonable for it to be produced again. It would also be unreasonable for the past thing to perish again after it has already perished. If the future thing exists, then it should be that its own cause has already preceded it, which is unreasonable. Because any thing that has not had its own cause precede it will not arise. Furthermore, if the future exists in things, then later in the future time, it will produce results again. Even in the present, because the future thing exists, it will produce results. Furthermore, if the past exists as the cause, then even from a seed that has been burned by fire, a sprout would grow, which is unreasonable. Because that is a past seed, and the cause exists as a thing. If the future fruit exists as a thing, then it would appear now and arise now, but that is not the case, but rather it arises from the future and is born from the future. Furthermore, if the future fruit exists as a thing, then it should be visible, but because it is not an object that can be observed by valid cognition, it is proven to be non-existent. Furthermore, if the past form exists as a thing in the present time, then does it exist as a form or as a non-form thing? If it exists as a form, then it must exist in the object seen by the eye consciousness, but in fact it has been determined that the past form cannot be seen. If the past form exists in another non-form thing, then it cannot be an object of knowledge. Second, summarizing the main points: Because of these reasons, generalities, coarse things, and permanent things, as well as the relationship between name and meaning, and the two times of past and future, do not exist as substances, but are merely conceptual designations. Second, refuting the pervasiveness is divided into: refuting the meaning, refuting the aspects, and jointly refuting the two. First, in the first part, it is divided into: relying on establishing appearance as mind to negate external objects, and explaining the reasoning for negating external objects. First, all these dharmas included in appearance and existence are merely appearances of one's own mind, and do not exist independently of the mind.
Tibetan
བ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ཙམ་ན་སྣང་བ་གསལ་བའི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གང་སེམས་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་སྣང་བ་གསལ་བོར་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ་སེམས་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་སྣང་བ་གསལ་བོར་འབྱུང་བ་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང༌། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་སྐྱེས་བུའི་སེམས་ལ་གསལ་བར་འཆར་གྱི། ས་རྡོ་སོགས་ལ་དེ་དག་གསལ་བར་མི་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་དེ་རྣམས་བློ་མིག་ཤེས་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནར་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཁོ་ན་གཏན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གང་ཟག་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་སྲིད་ཀྱང༌། དཔེར་ན། རི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཞིག་རྟག་ཏུ་བློ་ཁོ་ན་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མིའི་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་གི་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་མི་མཐོང་བའི་སྐབས་དག་ཏུ་དེ་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གང་གིས་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། སྙམ་ན། དེ་ལ་ནི་འགྲོ་བ་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གང་ཅི་ཡང་རུང་བའི་གཟུགས་ཡིན་ཕྱིན། འགྲོ་བ་ཐ་དད་གཞན་དང་གཞན་དག་གིས་མིག་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐབས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིད་ཞེས་བསྟན་པ་ཡང༌། སེམས་ཡིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་གྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་སེམས་ཁོ་ན་མ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པ་སྤྱི་ལ་སེམས་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྣང་བ་སེམས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པར་གསུངས་པ་ནི། དཔེར་ན། མཚོ་ རིགས་རིགས་སུ་དམྱལ་བ་རྣམས་ལ་ཁྲོ་ཆུར་སྣང་བ་སོགས། སྣང་གཞིའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་སྣང་མཁན་གྱི་ཡིད་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་དངོས་པོ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་གསལ་སྣང་དུ་ཤར་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དེ་དང་དེའི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་དོན་དང་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སུ་གྲུབ་ན། རྣལ་འབྱོར་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ། ཕྱི་དོན་གྱི་སྣང་བ་རིམ་པས་ཡོངས་སུ་འགགས་པའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ
Chinese
一点点也不存在，因为无论何时，都是显现光明的自性心。例如，与梦和幻术等相同。也就是说，凡是心，就会显现光明，不是心，就不会显现光明。在世间俗语中也是如此，色、声、香、味、触等显现，会在人的心中清晰显现，但在土石等上，这些不会清晰显现。此外，这些显现和声音的法，仅仅是心的显现。 的原因。也就是说，色、声、香、味、触等显现，仅仅与智、眼识等一同缘取，仅仅作为有境的显现是绝对不可能的。也就是说，对于某一个人来说，可能是这样，例如，像山一样的物体，也并非总是仅仅与智一同缘取，例如，当像人一样的众生的眼识看不到那个境时，它就不是与智一同的，因为任何智都不缘取它。如果有人认为：对于它来说，其他的众生会依靠它而生起眼的识。那么，无论是什么样的色，不同的其他众生都会不断地与眼识一同缘取。此处，所说的所有显现都是心和意，并不是指心、意、识三种的区分的心，而是指总体的识被称为心。此外，圣者无著在《大乘集论》中所说的成立显现为心的理路是：例如，海 对于不同种类的地狱众生来说，显现为脓血等。即使显现的基础事物是同一个，但由于显现者的意乐不同，不仅会显现出各种不同的事物，而且还会显现出它们各自的作用，因此，认为外境是不成立的。此外，如果外境在意义和事物实相上成立，那么，对于瑜伽行者来说，在忆念禅定的差别时，外境的显现逐渐完全止息的无分别智是不可能生起的。
English
There is not even a little bit, because whenever it is, it is the nature of the mind that manifests clearly. For example, it is the same as dreams and illusions, etc. That is to say, whatever is mind, will manifest clearly, and whatever is not mind, will not manifest clearly. Even in worldly terms, the appearances of form, sound, smell, taste, touch, etc., will appear clearly in the mind of a person, but on earth, stones, etc., these will not appear clearly. Furthermore, these phenomena of appearance and sound are merely appearances of the mind. because of. That is, the appearances of form, sound, smell, taste, touch, etc., are only apprehended together with intelligence, eye consciousness, etc., and it is absolutely impossible for them to be only appearances of objects. That is, it may be so in relation to one person, for example, an object like a mountain is not always apprehended only together with intelligence. For example, when the eye consciousness of a being like a human does not see that object, it is not together with intelligence, because no intelligence apprehends it. If one thinks: For it, other beings will have the consciousness of the eye arise depending on it. Then, whatever the form is, different other beings will constantly apprehend it together with eye consciousness. Here, the statement that all appearances are mind and intellect is not just the mind divided by the three: mind, intellect, and consciousness, but the general consciousness is called mind. Furthermore, the reasoning for establishing appearance as mind, as stated by the noble Asanga in the Compendium of the Great Vehicle, is: For example, the ocean appears as pus and blood to different kinds of hell beings, etc. Even though the basis of appearance is the same, due to the different intentions of the appearers, not only will various different things appear, but also their respective functions will appear, therefore, it is considered that external objects are not established. Furthermore, if external objects are established in meaning and the reality of things, then, for yogis, when recollecting the distinctions of samadhi, it is impossible for non-conceptual wisdom to arise in which the appearances of external objects gradually and completely cease.