Tibetan
ག་བཞིན་པ་ཞིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཞིག་ཟིན་པ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པར་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། ཞིག་པ་དང་གནས་པ་གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཡང་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པར་མི་རུང་སྟེ། གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཚན་ལྔ་པ་ལུང་དང་འགལ་བར་བརྗོད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རང་སྡེ་དེ་དག་གིས་གཞན་ཡང་མདོ་ལས། དགེ་སླཽང་དག་ཁུར་འཁུར་བའི་གང་ཟག་ཡོད་ལ། ཁུར་བོར་བའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་གང་ཟག་བརྒྱད་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ་ལུང་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པའི་ལྔ་པའི་སྐབས་ལས། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཉེས་དམིགས་རྣམ་པ་ལྔ་གསུངས་པས་ཀྱང༌། མདོ་སྡེ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་བདག་རྫས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ་མིན་པར་གསལ་བ་དང༌། དེ་དག་གི་དགོངས་གཞི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚམས་སོ་སོར་གཅོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གསར་དུ་འཇུག་པ་དང༌། ཞུགས་པ་ལ་གནས་པའི་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། ཕུང་པོ་ལྔའི་གནས་སྐབས་ལ་གང་ཟག་ཏུ་ བརྟགས་པས་བརྗོད་བདེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་གང་ཟག་ཏུ་བརྟགས་པ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། འགོག་ལམ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུན་ལ་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་སྐབས་ཞེས། གནས་སྐབས་དེ་གཉིས་སོ་སོར་དཔྱོད་པ་ལ་གང་ཟག་གི་མིང་གིས་བསྟན་ན་བརྗོད་བདེ་ཞིང་རྟོགས་སླ་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་བསྟན་ཞེས་བརྗོད་དགོས་པ་ནི། དོན་ལ་དེའི་གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། ནང་སེལ་གཟུགས་ཕུང་ལ་ཡང༌། མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་སོགས་དུ་མ་ཚོགས་པ་ཞིག་གི་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་གིས་བསྟན་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ན། བརྗོད་མི་བདེ་ཞིང་མི་མཛེས་པར་འགྱུར་བས། གནས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་གང་ཟག་ཏུ་མིང་གིས་བརྟགས་ནས་དེས་ཆོས་བསྟན་ཞེས་བརྗོད་ན། བརྗོད་བདེ་བ
Chinese
如果像那样成为某种行为的原因，那么人我就会变成无常，并且已经坏灭的东西因为不是实有，所以做事情是相违的。如果按照第三种情况，坏灭和存在是二者，那么第三种情况也不能进行观看等行为，因为会陷入两者的过失。不是二者的第三蕴也不行，因为没有那样的事物。第五个论点说与经文相违，是说那些认为人我是实有的自宗，另外经中也说：诸比丘，有承担重担的人，也有放下重担的人。还说了有八种人。所以说人我是实有是不合理的，因为从同一经文引申出的第五品中，也说了五种执着于我的过患。因此，很明显，这些经部的意图不是为了说明我是实有的。它们的意图是，为了区分遍染污的状态和清净的状态，以及新进入因果，和安住于进入的相续的差别，在五蕴的状态上假立为人，用容易表达的方式来阐述。也就是说，在行于痛苦和集谛二者的蕴相续的状态上假立为人，那是遍染污的状态。而安住于灭谛和道谛二者的五蕴相续上假立的人，是清净的状态。为了分别观察这两种状态，用人的名称来表示，是为了容易表达和容易理解。例如，必须说圣者舍利子说法，实际上是他的色蕴、受蕴、想蕴、行蕴、识蕴，也就是五蕴，以及内摄的色蕴，还有眼、耳、鼻、舌等众多聚集在一起说法，但如果必须说那样的事物说法，就会变得难以表达且不美观。因此，在这种状态下，用名为舍利子的人来假立，然后说他说法，就容易表达了。
English
If it is the cause of doing something like that, then the self of the person will become impermanent, and since what has already perished is not real, it is contradictory to do things. According to the third case, if destruction and existence are two, then the third aspect cannot be used for actions such as viewing, because the faults of both will be involved. The third aggregate that is not two is also not possible, because there is no such thing. The fifth point, saying that it contradicts the scriptures, is that those who believe that the self of the person is substantial, also say in the sutras: "Monks, there are people who carry burdens, and there are also people who abandon burdens." And it is also said that there are eight kinds of people. Therefore, it is unreasonable to say that the self of the person is substantial, because in the fifth chapter derived from the same scripture, it also speaks of five kinds of faults of clinging to self. Therefore, it is clear that the intention of these sutras is not to show that the self is substantial. Their intention is to distinguish between the state of complete defilement and the state of complete purification, and the difference between newly entering into cause and effect, and the continuity of abiding in entry. It is explained by assuming a person in the state of the five aggregates, in a way that is easy to express. That is, assuming a person in the state of the continuum of aggregates that acts on the two truths of suffering and origin, that is the state of complete defilement. And the person assumed in the continuum of the five aggregates that abides in the two truths of cessation and path is the state of complete purification. To examine these two states separately, using the name of a person to indicate them is intended to be easy to express and easy to understand. For example, it is necessary to say that the noble Shariputra taught the Dharma, but in reality, it is his form, feeling, perception, formation, and consciousness, that is, the five aggregates, and the form aggregate included within, and the many aggregates such as eyes, ears, nose, and tongue that teach the Dharma. But if it is necessary to say that such a thing teaches, it becomes difficult to express and unsightly. Therefore, in such a state, assuming the name of a person called Shariputra, and then saying that he teaches the Dharma, it is easy to express.
Tibetan
་ལ་དགོངས་སོ། །གཞན་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་རྫས་ཡོད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི། སྐྱོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་ཐར་བ་ཐོབ་པར་ཐལ་བ་དང༌། ཡང་ན་ཐར་བ་ཐོབ་མི་སྲིད་ པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གཉིས་འཇུག་གོ །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་རྫས་ཡོད་དེ་འདྲ་བ་གནས་ལུགས་སུ་གྲུབ་པ་བདེན་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་དེ་ལ་རེག་པས་ཐར་བ་འབད་མེད་དུ་ཐོབ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ནི་བཅས་ལ། དེ་རྫས་ཡོད་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ན། དེར་འཛིན་པ་སྤོང་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་རྣམས་ཐར་བ་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པའི་གཞུང་ཚན་གསུམ་པ་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཚུལ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུངས་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་དང༌། དེས་དངོས་པོ་གཞན་དང་གཞན་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་ལྟ་བ་དང༌། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཟབ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། བྱེད་པ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། ཡུལ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་པོར་ལྟ་བ་དང༌། བདག་པོའི་དོན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། རྟག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་གནས་ཏེ་རྟེན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། གྲོལ་བ་དང༌། མ་གྲོལ་བར་ལྟ་བ་སྟེ། བཅུ་པོ་འདི་དག་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་མཁས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོའི་གཉེན་པོར་ཕུང་པོ་ལ་མཁས་པ་སྟེ། དེ་ནི་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་འདུས་པའི་རང་ བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ཁམས་ལ་མཁས་པ་ནི་གཉིས་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ལ་མཁས་པ་ནི་བདག་རྒྱུར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་མཆེད་ལ་མཁས་པ་ནི་གསུམ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས། ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་ལ་མཁས་པ་ནི་བཞི་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་ལྔ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་
Chinese
请思维这些。此外，如果有人主张人我的自性存在且真实成立，那么也会有两种过失：所有众生都会毫不费力地获得解脱，或者不可能获得解脱。第一种情况是，如果人我的自性存在，并且像那样在实相中成立，那么所有众生都仅仅是对人我的执着非常熟悉，因此，接触到那个实相就必须毫不费力地获得解脱。第二种情况是，众生执着于人我，并且它真实成立，那么就不可能放弃对它的执着，因此，众生不可能获得解脱。弥勒菩萨的论著《辨中边论》中，讲述了十三种我执的方式：执着人我是唯一的，视其为产生其他事物的因，视其为享受对境的深奥者，视其为作者，视其为支配对境者，视其为所有者的意义，视其为常恒的，视其为一切烦恼和清净的处所，即作为所依，视其为瑜伽士，视其为解脱和未解脱。这十种都是对人我的执着。为了对治这些，宣说了十种智慧。也就是，第一种的对治是精通蕴，因为它具有多种多样的自性，因此成为对治执着为一的对治。精通界是对治第二种，因为界是因的意思，所以精通十八界是对治执着我为因的对治。精通处是对治第三种，因为没有享受对境的我，而是通过十二处的缘起，才能接近享受对境。精通缘起是对治第四种，因为不是我所作，而是仅仅从因缘缘起的显现中产生的。精通处与非处是对治第五种，因为这个事物
English
Please contemplate these. Furthermore, if someone asserts that the self of a person exists and is truly established, then there will also be two faults: all sentient beings will effortlessly attain liberation, or it will be impossible to attain liberation. The first case is that if the self of a person exists and is established as such in reality, then all sentient beings are merely very familiar with clinging to the self of a person, therefore, touching that reality must effortlessly attain liberation. The second case is that sentient beings cling to the self of a person, and it is truly established, then it is impossible to abandon clinging to it, therefore, it will be impossible for sentient beings to attain liberation. In Maitreya Bodhisattva's treatise "Distinguishing the Middle from the Extremes," thirteen ways of clinging to the self are taught: clinging to the self of a person as being singular, regarding it as the cause of producing other things, regarding it as the profound enjoyer of objects, regarding it as the agent, regarding it as the controller of objects, regarding it as the meaning of the owner, regarding it as permanent, regarding it as the place of all afflictions and purification, that is, as the basis, regarding it as a yogi, regarding it as liberated and not liberated. These ten are all clinging to the self of a person. To counteract these, ten kinds of wisdom are taught. That is, the antidote to the first is being skilled in the aggregates, because it has the nature of being many and diverse, therefore it becomes the antidote to clinging to one. Being skilled in the elements is the antidote to the second, because element means cause, so being skilled in the eighteen elements is the antidote to clinging to the self as the cause. Being skilled in the sources is the antidote to the third, because there is no self that enjoys objects, but through the dependent arising of the twelve sources, one can approach enjoying objects. Being skilled in dependent arising is the antidote to the fourth, because it is not done by the self, but arises merely from the appearance of causes and conditions of dependent arising. Being skilled in what is and is not the place is the antidote to the fifth, because this thing