Tibetan
སྔར་མེད་གསར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་ ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འགོག་པ་དེ་དག་དང་པོར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་མཐར་མི་འཇིག་པ་སྲིད་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་རྟག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་པོར་སྐྱེས་པས་ན་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་མཐར་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར། རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་དངོས་མེད་ཡིན་ཡང༌། གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུའི་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ན། རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྙམ་ན་ཆོས་ཅན་གང་ལ་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་དང༌། རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། མཚན་གཞིའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ་ཆོས་ཅན་གང་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུས་མ་བསྐྱེད་པ་རྫས་སུ་མེད་པ། མཚན་གཞིར་མེད་པ་ནི་དངོས་མེད་དོ། །དངོས་མེད་དེ་ལྟོས་ངོར་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡང་སེལ་ངོར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་རྫས་སུ་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་དེ་བརྟགས་ངོར་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་ཡང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདི་མི་སྐྱེའོ། །དེས་ན་རྫས་སུ་སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་པ་ནི། དངོས་པོ་འདུས་བྱས་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་ཞིང༌། དངོས་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་ནི། བློས་བརྟགས་ངོ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་འཇིག་འགྱུར་བ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཀྱང༌། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ངོར་ཡོད་པ་ལྟ་ཞོག །དབང་ཤེས་ལ་ གཞན་དང་གཞན་དག་གི་བསྐྱེད་རྒྱུར་སོང་བ་ཡང་ཡོད་དོ། །འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་བྱེད་རྒྱུ་ཙམ་ལ་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་མེད་ལ། བརྟགས་པའི་ངོར་ནི་དེས་བསྐྱེད་པས། རི་བོང་གི་རྭ་སོགས་བློས་བཏགས་པའི་དོན་ རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་དུ་དངོས་སུ་རྟོགས་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རིགས་པས་ སྒྲུབ་མི་དགོས་ཤིང༌། སྡུག་བསྔལ་དུ་རིགས་པས་སྒྲུབ་དགོས་པ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས། བདེ་བར་འཛིན་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་ཡིན་པས་གནས་པའི་གོ་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ལ། གནས་པའི་རང་དབང་མེད
Chinese
如果认为，虽然是前所未有新产生的，但不是生，那么，这样一来，色等事物之法也应成过失，例如，虽然苗从种子产生，但也应成苗不是从种子生的，因为那个缘故。又如果认为，那些灭法最初是生的，但最终不会坏灭是可能的，那么，这样一来，事物就应成常有，因为它最初是生的，所以是事物，而且最终不坏灭的缘故，应成常有。因此，就自宗而言，虽然是无事物，但新产生的是有的，而且，那也是因所产生的缘故，就成了有因。那样一来，就应成与事物没有差别。如果认为，任何法，由近取因所产生，而且，以实物存在，以及，作为基的事物存在，那些就是事物，而任何法，不是由近取因所产生，以实物不存在，作为基不存在，那就是无事物。那个无事物，就观待而言，是具足有为法的相，因为，由心的种种分别所假立的仅仅，也是在遮遣的方面生，然而，在那之上，以实物而生是没有的，因为仅仅是所观察的方面。同样，仅仅在世俗中生，但此不在世俗谛中生。因此，以实物有生灭的，仅仅是在有为事物之上，而对于有为无事物而言，虽然成立了仅仅由心所观察的方面有生灭变化，但在以理智进行辨析的方面，存在就更不用说了，在根识上，也成了其他和另外一些的生因。仅仅在安立的因和作用因上，没有实物的事物产生，但在所观察的方面，是由它所产生的，因此，兔角等由心所假立的意义，也因为具有辨析能力的一般凡夫也能真实地觉悟为痛苦的缘故。那也不需要以理智来成立，而且，需要以理智来成立为痛苦的，是因为不了解孩童们的痛苦，而执着为安乐的行苦本身。那也是因为一切行刹那刹那生灭，是无常的自性，所以没有丝毫存在的机会，而且，没有存在的自主
English
If it is thought that although it is newly arisen from nothing, it is not born, then, in that case, it would also be fallacious for these phenomena of matter and so on. For example, although a sprout arises from a seed, it would also be fallacious to say that the sprout is not born from the seed, because of that reason. Furthermore, if it is thought that it is possible for those cessations to be born initially but not ultimately perish, then, in that case, things would become permanent, because it is a thing since it is born initially, and because it does not ultimately perish, it would become permanent. Therefore, in our own system, although it is a non-entity, what is newly born is existent, and since that is produced by a cause, it becomes causal. In that way, it would become no different from a thing. If it is thought that whatever phenomenon is produced by a proximate cause, and exists as a substance, and the object of designation exists, those are things, and whatever phenomenon is not produced by a proximate cause, does not exist as a substance, and does not exist as an object of designation, that is a non-entity. That non-entity, in relation to dependence, is characterized by conditioned phenomena, because even what is merely imputed by mental discrimination arises in the aspect of negation, but there is no substantial arising in that, because it is merely in the aspect of investigation. Similarly, although it arises merely in conventionality, it does not arise in conventional truth. Therefore, having substantial arising and ceasing is only in conditioned things, and for conditioned non-entities, although it is established that there is arising and ceasing transformation merely in the aspect of mental investigation, let alone existing in the aspect of rational analysis, it also becomes the cause of arising for others and others in sense consciousness. There is no substantial thing arising merely from the cause of establishment and the acting cause, but in the aspect of investigation, it is produced by that, therefore, the meaning imputed by the mind, such as a rabbit's horn, is also because even ordinary individuals with discriminating ability can actually realize it as suffering. That also does not need to be established by reason, and what needs to be established as suffering by reason is because the suffering of children is not understood, and the suffering of conditioning that is grasped as happiness itself. That is also because all conditioning arises and ceases moment by moment, is of the nature of impermanence, so there is not even the slightest opportunity to remain, and there is no autonomy of remaining.
Tibetan
་པར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་ཞིག་པར་མི་འདོད་བཞིན་དུ་རང་དབང་མེད་པར་ཞིག་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་ལྟ་ཞོག་ཞིག་པར་འདོད་པ་དང༌། འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་བར་མ་གཅིག་ཞིག་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་དེ་ཡང་རང་དབང་མེད་པར་དབང་མེད་དུ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་བཞིའི་ནང་ནས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གཞི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་འབྱུང་རྒྱུ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྲས་བུར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཞན་ཞིག་གིས་སྲོག་གཅོད་པའི་ལས་བྱས་ན། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་དེ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་དམྱལ་བའི་ཕུང་པོ་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང༌། སྤྱིར་ན་སྡུག་ཀུན་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་འགྲོ་བ་ཡོད་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཀུན་འབྱུང་རྒྱུ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་འབྲས་བུར་མ་ངེས་སོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྡུག་ཀུན་སྤོངས་པའི་གཉེན་པོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཡང༌། སྡུག་ཀུན་གྱི་རིགས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་ཡང་སྐྱེས་བུའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ ཕུང་པོ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་གནས་པའི་རང་དབང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་དང་འབྱོར་པ་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྔར་ཡོད་པ་ཕྱིས་འཇིག་པ་ལྟ་བུ་འདོད་པ་དང༌། བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར། དུས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་ཁྲིད་དེ་མི་རྟག་པ་ལས། མཐའ་དེ་དག་ཞིག་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཡང་མི་སྲུན་པ་དང་ཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ཡང༌། སྔར་སྡུག་བསྔལ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་དེ་ཡང་དུས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་ཁྲིད་དེ། མི་བསྲུན་པ་དང་ཇེ་ཉེར་གྱུར་པ་ལས། མི་འདོད་པ་དང་འཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་གནས་སྐབས་དེ་ལ་མི་གནས་པར། དེ་ལས་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། མཐར་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བའི་གནས་དེ་དཔེར་ན། རྒྱུ་ས་བོན་ལས་ཆུ་ལུད་དྲོད་གཤེར་སོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བ་ལས། ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་དེ་ལ་མི་གནས་པར་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཞིག་སྟེ་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་འཛིན་པ་དང༌། དེ་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་དེ་ཡོངས་སུ་ཞིག་སྟེ། འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ད
Chinese
因为不想要坏灭却坏灭的缘故，本身就是痛苦。如果是不想要坏灭却不由自主地坏灭，那当然是痛苦，即使是想要坏灭，以及既不想要坏灭也不是不想要坏灭的中间状态坏灭，也是痛苦的，因为那个坏灭也是不由自主、无能为力地坏灭的缘故。四圣谛中，痛苦和集谛从一个基础上观察，集谛是因，痛苦是果。例如，被烦恼嗔恨所驱使，某个有情做了杀生的行为，从因集谛产生了果痛苦谛，就像地狱的蕴聚形成一样。但总的来说，苦和集两者之间存在着相互作为因果的关系，因此在任何情况下，集谛不一定是因，痛苦也不一定是果。道谛如果通过理智进行分析，虽然是断除痛苦和集谛的无上对治法，但也属于痛苦和集谛的范畴，因为修行者相续中的道，也与修行者的近取蕴相关联，并且是刹那刹那处于无常状态、不具有自主性的自性。一切痛苦都是由因无常的力量所产生的，例如，财富和兴盛等圆满的事物，先前存在后来坏灭，就像与所爱分离的痛苦一样，如前所述，时间刹那刹那地流逝，从无常中，那些终结坏灭的痛苦就会产生。此外，与不悦意的事物相遇的痛苦产生，对于先前没有痛苦的人来说，那也是时间刹那刹那地流逝，从与不悦意的事物越来越接近，就会产生与不想要的事物相遇的痛苦。此外，事物不住留在各自的状态，而是从那个状态转变为其他的状态，最终坏灭，这也是痛苦和令人厌恶之处，例如，从因种子开始，通过水、肥料、温度、湿度等完全促进，不住留在种子的状态，那个种子也完全坏灭，从而进入苗芽的状态，并且不住留在那个状态，那个苗芽也完全坏灭，从而完全进入果实的状态。
English
Suffering itself is due to the fact that one does not want to be destroyed but is destroyed. If one does not want to be destroyed but is destroyed involuntarily, then of course it is suffering. Even if one wants to be destroyed, and even if one is in an intermediate state of neither wanting to be destroyed nor not wanting to be destroyed, it is still suffering, because that destruction is also involuntary and helplessly destroyed. In the Four Noble Truths, suffering and the origin are observed from the same basis, with the origin being the cause and suffering being the result. For example, driven by the affliction of hatred, if a sentient being commits the act of killing, from the cause of origin arises the result of the truth of suffering, just as the aggregates of hell are formed. But in general, there is a relationship of mutual cause and effect between suffering and origin, so in all cases, the origin is not necessarily the cause, nor is suffering necessarily the result. The truth of the path, if analyzed through reason, although it is the supreme antidote to abandoning suffering and origin, it is also included in the category of suffering and origin, because the path in the continuum of the practitioner is also related to the aggregates of the practitioner's appropriation, and is of a nature that is momentary, impermanent, and without autonomy. All suffering arises from the power of the cause of impermanence. For example, wealth and prosperity, which were previously abundant, later perish, just like the suffering of separation from loved ones. As mentioned earlier, time passes moment by moment, and from impermanence, the suffering of those endings perishing will arise. Furthermore, the suffering of encountering unpleasant things also arises. For those who previously did not have suffering, that is also because time passes moment by moment, and from getting closer and closer to unpleasant things, the suffering of encountering unwanted things arises. Furthermore, things do not remain in their respective states, but change from that state to other states, and eventually perish, which is also a place of suffering and aversion. For example, starting from the cause of the seed, through the complete promotion of water, fertilizer, temperature, humidity, etc., it does not remain in the state of the seed, but that seed is completely destroyed, thereby entering the state of the sprout, and it does not remain in that state, but that sprout is completely destroyed, thereby completely entering the state of the fruit.