Tibetan
ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། མཐའ་གཉིས་པོ་དེར་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེས་ན་གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔར་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་བྱ། དེ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་ པ་ལ། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་པ་གསུམ་སྔོན་དུ་སོང་རྗེས་སུ་གདོད་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བདག་མེད་ཐོས་བསམ་ཙམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི། གསུམ་པོ་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་མ་སྐྱེས་ན། བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡང་མཐར་རྒྱ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྐྱེ་བ་དཀའ་བ་ཡིན་ཞིང༌། བདག་མེད་པའི་དོན་རྣལ་འབྱོར་པས་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་མི་རྟག་པ་སོགས་གསུམ་པོ་དེ་ངེས་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ངེས་པ་ཆེན་པོ་མེད་ཀྱང༌། ཕྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཚེ། དེའི་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་པ་རྣམས་རྟོགས་པ་ངེས་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་དུས་ནམ་ཡང་རྟག་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པར་ཡིན་པར་གྲུབ་ཅིང༌། མི་རྟག་པ་དེ་ཡང་རགས་པའི་མི་རྟག་པ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བཞིན་པ་དེ་ཉིད་འགག་བཞིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐད་ཅིག་གིས་ཡང་གནས་པའི་རང་དབང་མེད་པ་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཡང་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་པའི་རང་དབང་མེད་པར་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ། འདུས་བྱས་རྣམས་སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ནས་སྡུག་བསྔལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ སྒྲུབ་པ་དང༌། ནང་གི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ལས་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཕྱིའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རྟག་པ་ལས་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ལས་རྟག་པར་མི་གནས་ཤིང༌། སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་གནས་པའི་ཐ་སྙད་དག་པ་བའི་གནས་ཐབས་ཡིན་ཞིང་ངེས་པར་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་ཡང་གནས་པ་མེད་དེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་དུ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་གནས་པར་ དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་བཞག་ཤས་ཆེར་མི་གསུངས་པར། སྐད་ཅིག་ལས་ལྷག་པར་མི་གནས་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་གཙོ་ཆེར་སྤྲོ་བར་མཛད་པ་ནི། དགོས་པའི་དབང་གི་ཡིན་ནོ། །གཞུང་དོན་ནི། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་མེད་ན། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་འདི་མི་རུང་བ་ལས། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ས་བོན་ལས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ཡང༌། ས་བོན་གྱི་སྐད་ཅིག་རིམ་པས་འགགས་ནས། མྱུ་གུ་སྐད་ཅིག་རིམ་པས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ན་རེ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་ཡང༌། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་སྐྱེ་ནས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འདུས་ བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པར་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་འདུས་བྱས་རྣམས་སྐད་ཅིག་ལས་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་གནས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ། ལུང་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། རིགས་པ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། ལུང་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་མི་བརྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པ་དུས་རེ་ཤིག་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དངོས་པོ་གཅིག་སྐྱེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཕན་ཆད་གནས་པར་འགྱུར་བའི་སྐབས་སྲིད་པ་ནས། ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་དང༌། དུས་རེ་ཤིག་པ་མ་ཡིན་པར་རྟག་པ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་བྱེད་དང་འགལ་བ་ནི། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་དང༌། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ལས་ལྷག་པར་མི་གནས་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་དང་འགལ་བ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཞིག་སྐྱེས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་དེ་རྒྱུ་མེད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནམ། རྒྱུ་ཞིག་གིས་གནས་པར་བྱས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡང་ན་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། ཡང་ན་ཅུང་ཟད་ཡང་མི་གནས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་གང་ལ་ཡང་མ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན། རྒྱུ་དེ་ལ་ཆོས་དེ་གནས་ གཞན་ཞིག་གིས་འཇིག་རྒྱུ་བྱས་ནས་འཇིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་ཙམ་ནས་འཇིག་པ་ཡིན་གྱི། འཇིག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལོག་པ་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་འགག་བཞིན་པ
Chinese
法是相同的。执着于这两种边见的颠倒之心就是这样说的。因此，凡是自性存在的，由于不是不存在，所以是常。过去有而现在没有，这被称为断见。如是说。这样，对于逐渐进入人无我的修行者来说，在无常、痛苦、空这三者先行之后，才开始进入。其原因在于，仅仅通过听闻和思考来确定无我的人，如果对这三者没有产生特殊的定解，那么对于无我的意义，也很难产生最终完全确定的、不颠倒的定解。虽然瑜伽行者在修习无我意义时，不一定需要这三者先行，但之后在现量证悟时，在修习的阶段，必须先证悟无常、痛苦、空性。因此，内外所包含的事物以及非事物的有为法，任何时候都没有恒常存在的机会。因此，可以确定它们是无常的。而这种无常，不仅仅是粗大的无常，即完全的变化，而是生起的同时也在灭去的，刹那也没有自主存在的微细无常。这样确定之后，也会认识到痛苦，因为没有自主存在的能力，必须刹那刹那地坏灭。这是微细的痛苦，行苦。有为法从产生之时起就具有痛苦的性质， 证明内部的一切有为法与常相违背，以及证明外部的一切有为法与常相违背这三者。第一点是：一般来说，一切有为法都不是刹那常住的，仅仅是刹那存在的名言，是清净的安住方式，而且实际上连刹那也不存在，因为远离一切戏论。这样，声闻缘觉等在等持的境界中，一切有为法都只是刹那存在， 不怎么宣说这样的安立，而是说刹那之后就……
English
The Dharma is the same. The inverted mind that clings to these two extremes is said to be like that. Therefore, whatever exists by its own nature, since it is not non-existent, is permanent. To say that it existed in the past but does not exist now is called nihilistic view. It is said as such. Thus, for those who gradually enter into the selflessness of the person, after the three of impermanence, suffering, and emptiness have preceded, one then enters into it. The reason for this is that for those who establish selflessness merely through hearing and thinking, if they have not generated a special ascertainment of these three, then it is difficult to generate a final, completely certain, and non-inverted ascertainment of the meaning of selflessness. Although it is not absolutely necessary for the three of impermanence, etc., to precede when a yogi meditates on the meaning of selflessness, later, at the time of direct realization, it is necessary to realize impermanence, suffering, and emptiness in the stage of practice. Therefore, since all compounded phenomena, including internal and external objects and non-objects, never have the opportunity to be permanent, it is established that they are impermanent. And this impermanence is not merely gross impermanence, which is complete change, but subtle impermanence, which is characterized by arising and ceasing simultaneously, without the freedom to remain even for an instant. When it is established in this way, it is also realized as suffering, because there is no freedom to remain and it must perish moment by moment. This is subtle suffering, the suffering of conditioned existence. Conditioned things are characterized by suffering from the moment they arise, Proving that all internal conditioned things are contrary to permanence, and proving that all external conditioned things are contrary to permanence, these are the three. The first point is: In general, all conditioned dharmas do not remain permanent for even a moment, and the mere expression of existing for a moment is a pure way of abiding, and in reality, they do not exist even for a moment, because they are free from all elaboration. Thus, in the state of equipoise of Hearers and Solitary Realizers, all conditioned dharmas exist only for a moment, Such an establishment is not often spoken of, but rather that after a moment...
Chinese
特别是着重阐述不住的理性的各种论点，这是出于需要的缘故。正文的要点是：如果一切有为法不是刹那刹那生灭，那么从因产生果的道理就行不通。正因为如此产生，所以一切有为法都被证实是刹那的。也就是说，从因，即种子，产生果，即幼苗，也是种子的刹那次第灭去，幼苗的刹那次第生起。对此，前派说：从因产生果并不矛盾，但不是刹那刹那生灭，因为一个事物产生后会持续很长时间。对此，有为法的各个法，因为从前一个刹那的因产生后一个刹那的果，所以也证实是刹那无常的。此外，有为法没有比刹那更长久的住留。如果承认这样住留，就与圣言量、作意和理证三者相违背。圣言量是，世尊说：比丘们，一切有为法都是无常的、不稳定的、不能长久住留的、瞬间消逝的。如果一个事物产生后能住留两个刹那以上，那么就会变成长久住留，而不是瞬间消逝，而是变成常法。与作意相违背是，如前所述，声闻缘觉们的等持中，以及菩萨圣者的后得位中，都现量了知有为法没有比刹那更长久的住留。与理证相违背是，一个有为法产生后能持续很长时间，那是无因而住留，还是由某个因而使其住留？如果是前者，那么要么会变成恒常住留，要么会变成丝毫也不住留，因为无因就不依赖于任何事物。如果是后者，认为那个法由那个因而住留，然后由另一个毁灭的因而毁灭，也不是这样，因为产生的同时就在毁灭，而毁灭的因从来没有改变。此外，一切有为法都是刹那刹那生灭的，比如瓶子正在坏灭
English
In particular, the main purpose is to elaborate on the various points of reasoning for non-abiding. The main point of the text is: if all conditioned dharmas did not arise and cease moment by moment, then the principle of a result arising from a cause would not work. Because they arise in this way, all conditioned things are proven to be momentary. That is, from the cause, the seed, the result, the sprout, arises, and the moments of the seed gradually cease, and the moments of the sprout gradually arise. To this, the former party says: it is not contradictory for a result to arise from a cause, but it is not that they arise and cease moment by moment, because one thing arises and lasts for a long time. To this, the various dharmas of conditioned things, because the result of the later moment arises from the cause of the earlier moment, it is also proven to be momentary impermanence. Furthermore, there is never any conditioned thing that lasts longer than a moment. If one admits that it stays like that, it contradicts the three: scripture, attention, and reasoning. The scripture is that the Blessed One said: Monks, all conditioned things are impermanent, unstable, do not last long, and are momentary. If a thing arises and can last for more than two moments, then it will become long-lasting, not momentary, but permanent. Contradicting attention is that, as mentioned above, in the equipoise of the Hearers and Solitary Realizers, and in the subsequent attainment of the Bodhisattva Saints, it is directly known that conditioned things do not last longer than a moment. Contradicting reasoning is, if a conditioned thing arises and lasts for a long time, does it stay without a cause, or is it made to stay by a cause? If it is the former, then it will either become permanently abiding, or it will not abide at all, because without a cause it does not depend on anything. If it is the latter, thinking that that dharma stays by that cause, and then is destroyed by another cause of destruction, that is not the case either, because it is destroyed as soon as it arises, and the cause of destruction never changes. Furthermore, all conditioned things arise and cease moment by moment, like a pot being destroyed.