Chinese
那些全部都是，三界轮回的一切烦恼的因。第二，无漏的种子，是安放在阿赖耶识之上的。对此，在《摄类学》中也说：“由听闻而生的种子。”所说的它的体性，不仅仅是布施和戒律等善业或者庸常的习气，而是听闻佛陀的身语意功德的习气安放在阿赖耶上。这里主要指与佛陀的意、法身的因相符，善说之经典，因此会听闻它。依靠它，就会理解和认识佛陀的身语意秘密的形态，这样的种子安放在阿赖耶上，之后这个人会成为获得解脱的因，因此称为无漏的种子。这种无漏的种子不一定存在于一切众生心中。或者可以归纳为生得之因和修习之因两种。第一种是阿赖耶异熟的部分，第二种是种子的部分。例如，前世听闻的种子成熟的力量，导致今生具有自然产生的殊胜智慧，称为生得的智慧。今生多闻，完全安放其种子并加以串习，由此产生的殊胜智慧，称为修习的智慧。第二，观察观待而成立。如果所生之果是从能生之因产生的，那么果就会依赖于因，因此果不是以自己的体性存在的。这是就所生和能生的因果关系而言的。任何以自己的体性成立的法，都必须是不依赖于任何事物而独立成立的。但是，这些内外之事物都依赖于各自的因，因此不是独立成立的。能被安立的事物和安立者也是相互依赖的，一切安立都会因此而瓦解。仅仅凭这一点并不能证明体性是相互依赖的，例如，右边的山和左边的山，体性之间没有任何依赖关系。
English
Those are all the causes of all the afflictions of the three realms of samsara. Secondly, the seed of non-outflow is placed on the Alaya consciousness. Regarding this, it is also said in the Compendium of
Tibetan
་པ་ཡིན་ཏེ། གཡས་ཀྱི་རི་ལ་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཚེ། གཡོན་གྱི་རི་ལ་ཡང་སྐྱཻེ་དགོས་པར་ཐལ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རི་གཉིས་པོ་དེ་ངོ་བོ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཡང་རྣམ་བཞག་ཙམ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཡས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད་གཡོན་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། གཡོན་གྱི༷་འཇོག་བྱེད་གཡས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པས། གཡས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གི་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་པར་སོང་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ ཡང་དེའི་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཙོ་བོ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་རང་སྟོང་པ་རྣམས་བདེན་གྲུབ་བདེན་མེད་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། བདེན་མེད་བདེན་གྲུབ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་བདེན་མེད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གོ་བ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གོ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་མེད་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། དེ་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི། །ལྟ་ངན་དྲ་བ་མཐའ་དག་གཅོད་པར་བྱེད། །ཅེས་ལྟོས་གྲུབ་རིག་པ་ཉིད་བདེན་འཛིན་འགོག་པའི་རིགས་པ་སྔ་ན་མེད་པར་མཛད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་ནི་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡིན་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནུས་པས་ན་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་ཐུབ་པ་ཡིན་ཡང༌། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོད་པའང་མེད་པའི་ཟླས་དྲངས་ཤིང་མེད་པའང་ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་པས། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་ཅེས་མི་བརྗོད་ཅིང༌། །མེད་ཅེས་ཀྱང་ནི་བརྗོད་མི་བྱ། །ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྟོས་སུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཉིད་དོ། །སྤྱིར་བདག་ཅེས་པའི་སྐད་དོད་ལ་ཨདྨ་ཀ་ཞེས་པ་ཡོད་པ་ལས། དེ་སྒྲ་ཡང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། གང་ལ་ཡང་མ་ལྟོས་པར་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གནས་པ་ཞིག་ལ་བདག་ཅེས་འཇོག་ཅིང་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་བདག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང༌། སྒྲ་དོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་ཅིང༌། དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཞེས་པ་ནི་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། དེ་འཇིག་ཅིང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་
Chinese
是，就像右边的山上生长花朵果实等时，左边的山也必须生长一样。这样，两座山虽然本体不相依存，但仅是名言安立上是相依存的，因为右边的安立依赖于左边，左边的安立依赖于右边。因此，右边的名言术语依赖于左边。但本体不是相依存的。 然而，因此，缘起的主要方面必定是生起者和所生起者。因此，那些主张自性空的事物依赖于实有和非实有，非实有依赖于实有的人，也只是非实有的名言理解依赖于实有的名言理解，但这二者本体并非相依存，因为非实有是无实体的。因为对于什么都没有的事物来说，没有互相依赖的理由。 因此，凭借此缘起之理，能断除一切恶见之网。说这种依赖成立的道理是前所未有的断除实执的道理，这也是不合理的。仅仅凭此就能确定一切名言安立的缘起皆为非实有。因为能够如此，所以能够成立一切遍计所执的法皆为非实有。但生起者和所生起的缘起，他起的事物，却不能确定为非实有。 这样，世尊以有来引导无，又以无来引导有。因此说，不应说有，也不应说无。这样说，难道不是说一切法在本体上互相依赖吗？这指的是就名言安立的缘起而说的。 是这样的。一般来说，自我的梵文是阿特曼（梵文：आत्म，IAST：Ātman，汉语：神我，真我），由于语音简化的缘故，将不依赖于任何事物而能独立存在的事物称为自我，这样就成了法我的范畴。如果从词义的角度来看，则指的是以五蕴为对象而执著的“我”为自我，这样就成了人我的范畴。 所谓我见，实际上就是坏聚见，而它是坏灭且无常的自性。
English
It is, just as when flowers, fruits, etc., grow on the right mountain, the left mountain must also grow. In this way, although the two mountains do not depend on each other in essence, they only depend on each other in terms of designation. Because the establishment of the right depends on the left, and the establishment of the left depends on the right. Therefore, the terminology of the right depends on the left. But the essence is not interdependent. However, therefore, the main aspect of dependent origination must be the producer and the produced. Therefore, those who claim that self-empty things depend on the real and the unreal, and the unreal depends on the real, are only saying that the nominal understanding of the unreal depends on the nominal understanding of the real, but these two are not interdependent in essence, because the unreal is insubstantial. Because for things that have nothing, there is no reason to depend on each other. Therefore, by this reasoning of dependent origination, it can cut off all nets of evil views. To say that this reason for dependent establishment is an unprecedented reason for cutting off the clinging to reality is also unreasonable. Only by this can it be determined that all dependent origination of nominal establishment is unreal. Because it can be so, it can be established that all imputed dharmas are unreal. But the dependent origination of the producer and the produced, the other-powered things, cannot be determined to be unreal. In this way, the Bhagavan led the non-existent with the existent, and led the existent with the non-existent. Therefore, it is said that one should not say existent, nor should one say non-existent. In this way, isn't it said that all dharmas depend on each other in essence? This refers to the dependent origination of nominal establishment. It is so. In general, the Sanskrit word for self is Atman (梵文：आत्म，IAST：Ātman，汉语：神我，真我). Due to the simplification of the sound, things that can exist independently without depending on anything are called self, and this becomes the category of the dharma-self. If viewed from the perspective of the meaning of the word, it refers to the "I" that is clung to with the five aggregates as the object, and this becomes the category of the person-self. The so-called view of self is actually the view of the collection of fears, and it is the nature of destruction and impermanence.
Tibetan
ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་མ་རིག་པ་དང་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲེལ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་བདེན་བཞི་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདི་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་སྤངས་པ་ན་འདི་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་རིག་པས་རྒྱུ་བྱས་ནས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉིད་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་ལ་ང་བདག་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པའི་སེམས་རྨོངས་པ་བརྟེན་ནས་དེ་ལ་ང་བདག་ཏུ་ཡོད་པར་འཁྲུལ་བའི་འཇིག་ལྟ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་རིག་པ་ནི་གང་ཡང་ཆ་མ་ཕྱེ་བའི་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རྣམ་པ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལས་མ་རིག་པ་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་ཡང༌། འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོམས་པའི་ས་བོན་གྱི་མཐུ་ལས་མ་རིག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་གསུམ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། མི་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་དེ་ནི་སྒྲིབ་ལ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔའི་སྟེང་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡེ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་མཚན་ཉིད་པ་མི་སྲིད་ཀྱང་བློ་ འཁྲུལ་བས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་ཆ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་དང་དེ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཅེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་ནི་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་པ་མི་སྲིད་པས་དུས་རྟག་ཏུ་གནས་པར་འཛིན་པ་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང༌། དེར་མ་ཟད་བདག་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རྟག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས། གློ་བུར་དུ་བར་སྐབས་འདིར་ཙམ་ནས་བྱུང་ཞིང་དེ་ནས་ཕྱི་མའི་མཐའ་མུ་མེད་པར་རྟག་པར་གནས་ཞེས་འཛིན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་གཉིས་དང༌། གསུམ་དང་ལོ་དང་ཟླ་བ་ཞག་དང༌། མདོར་ན་དུས་རེ་ཤིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཕན་ཆད་དུ་མི་འཇིག་ཅིང་གནས་པར་འཛིན་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལ་ལྟོས་པའི་རྟག་ལྟ་དང༌། སྔར་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་བདག་ཞིག་ཡོད་པར་བློས་བཟུང་ནས། དེ་ཕྱི་མའི་དུས་གཞན་ཞིག་ཏུ་ཞིག་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པར་འཛིན་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལ་ལྟོས་པའི་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་འཛིན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ནི། མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྟག་ཆད་གཉིས་སུ་ལྷུང་བར་བྱེད་པ་གཡས་གཡོན་གྱི་གཡང་ས་དང་
Chinese
以蕴的集合为对境而执著我为我，这实际上就是无明以及对它的进一步阐释。只要存在对四谛愚昧的无明，它（我执）也就存在；当无明被断除时，它也就会被断除。因此，无明是产生观视坏聚见的原因。由于对蕴的集合没有完全理解为无我，依靠这种愚昧的心，错误地认为其中存在我，从而产生坏聚见。这是因为坏聚见具有非常清晰的显现方式。而无明是无法区分任何部分的、显现不清晰的状态，因此两者在显现方式和执著方式上是矛盾的。虽然无明本身不是直接从坏聚见中产生的，但由于长期习惯于颠倒的知见，坏聚见的力量会产生无明。因此，坏聚见有三种，即属于三界的划分。由欲界所包含的坏聚见仅仅是不善的，而由上两界所包含的坏聚见是有覆无记的。因此，在五蕴之上，根本不存在所谓的“人我”。虽然如此执著的对境在本质上是不存在的，但由于心的迷惑，执著于我的执著方式的所执分，以及执著于它的分别念，被称为人我执。这样的人我是不可能在任何时候被毁灭的，因此执著于它恒常存在，这就是常见。不仅如此，我并非从无始以来就恒常存在，而是突然从这个中间阶段产生，并从那以后无限期地恒常存在，这种执著，以及同样地，对于两世、三世、年、月、日，简而言之，执著于一段时间，甚至第二个刹那都不会消失，这就是依赖于人我执的常见。如果认为先前存在一个真实成立的我，并在心中认为它在未来的某个时刻会消失并断灭，这就是依赖于人我执的断见。这两种执著被称为边执见，它们使人堕入常断二边的悬崖。
English
Clinging to the aggregates of the skandhas, holding "I" as self, is indeed ignorance and a further explanation of it. As long as there is ignorance that is ignorant of the Four Noble Truths, it (self-grasping) also exists; when ignorance is abandoned, it is also abandoned. Thus, ignorance is the cause of the arising of the view of the perishable collection. Because of the mind's delusion that does not fully understand the aggregates of the skandhas as being without self, relying on this deluded mind, the view of the perishable collection arises, mistakenly believing that there is a self in them. This is because the view of the perishable collection has a very clear appearance. Ignorance, on the other hand, is an unclear appearance that does not distinguish any parts, so the two are contradictory in appearance and mode of grasping. Although ignorance itself does not directly arise from the view of the perishable collection, ignorance arises from the power of the seeds of long-standing inverted views. Therefore, there are three divisions of the view of the perishable collection, namely, the three realms. The view of the perishable collection included in the desire realm is only unwholesome, while that included in the upper two realms is obscured and unspecified. Therefore, there is no such thing as a "person-self" on top of the five skandhas. Although the object of such grasping does not exist in reality, due to the mind's delusion, the grasped aspect of the mode of grasping of the self, and the conceptual thought that grasps it, are called the grasping of the person-self. Such a person-self cannot be destroyed at any time, so grasping it as permanent is the view of permanence. Moreover, since the self is not permanent from beginningless time, but suddenly arises from this intermediate stage and remains permanent indefinitely thereafter, this grasping, as well as the grasping that two lives, three lives, years, months, days, and in short, a period of time, even the second moment, will not disappear, is the view of permanence dependent on the grasping of the person-self. If one assumes that there was a previously truly established self, and believes that it will disappear and be cut off at some other time in the future, this is the view of annihilation dependent on the grasping of the person-self. These two kinds of grasping are called extreme views, which cause one to fall into the precipices of permanence and annihilation.