Tibetan
ས། སླར་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ཏུ་དེའི་རྣམ་པ་སེམས་ལ་ཤར་བ་ན། དེ་རི་བོ་པོ་ཏ་ལ་དངོས་མིན་ཀྱང་སྔར་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེས་རི་བོ་པོ་ཏ་ལའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱུད་ནས་མཚོན་ནུས་པ་ཡིན་ལ། སྔར་པོ་ཏ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཞིག་ གིས་པོ་ཏ་ལ་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་ཇི་ལྟར་བརྟགས་ཀྱང་པོ་ཏ་ལ་དངོས་བརྒྱུད་གང་གིས་སྒོ་ནས་ཀྱང་མཚོན་མི་ནུས་པ་ལྟར། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡང༌། སྒྲ་རྟོག་གི་ཇི་ཙམ་དུ་བརྟགས་ཏེ་རྣམ་པར་བཞག་ཀྱང༌། དེའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དངོས་བརྒྱུད་གང་གིས་སྒོ་ནས་ཀྱང་མཚོན་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྟོས་འཇོག་གི་རྟེན་འབྲེལ་འདི་རྣམས་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པས་བརྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་ལྡན་ན། རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་རྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་ན་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་དེ་རྟོགས་པ་འགལ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་ཡང་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པ་དེ་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་མངོན་པར་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པས་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། དེས་སྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡང༌། སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ཡང་རང་དབང་ཅན་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་གཞན་དབང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ། མི་རྟག་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་ནུས་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དེ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་དེ་ནི། ཆོས་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ཅུང་ཟད་དེར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་ཡང༌། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པས་ན། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས། གང་ཟག་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང
Chinese
萨。再次在遥远的地方，它的形象在心中显现时，即使那不是真正的普陀山，但因为以前亲眼见过，所以它可以通过普陀山的特征来象征。以前没有见过普陀山的人，无论如何思考“普陀山是这样的”，也无法通过直接或间接的任何方式来象征。同样，虽然自性光明，但无论如何用语言概念来分析和确定，也无法通过直接或间接的任何方式来象征它的真实特征。这样，这些相对的缘起都是共相，因此表达的语言无法真实地表达，因此对于自相的事物也不适用。更何况自性光明超越了这些境界呢？这样，如果不是胜义谛的缘起，那么依靠修习缘起而证悟胜义谛是否矛盾呢？这也不矛盾，因为一切法都只是缘起。也可以证悟人无我，因为凡是缘起的事物，都是因缘显现生灭的自性，所以是无常的。而且，这些因缘也具有多种多样的自性，它们产生的果也是多种多样的，因此不是单一的。这样产生也不是自主的，而是因缘的依赖所产生的。因此，可以证悟与人我的特征——常、一、自主——相反的无常、多、依赖，从而进入人无我的状态。而且，这些缘起并不像显现为外境那样成立，因为它们只是识。这样，将一切显现都显示为唯识，就是稍微进入了法无我的状态。而且，唯识本身也被显示为不是自性成立的，因此是完全进入法无我的状态。因此，众生依靠蕴的相续，产生了将人误认为我的执着。依靠阿赖耶识，产生了将法执着为能取和所取的二元对立的错觉。这又
English
Sa. Again, when its image appears in the mind at a distant place, even if it is not the real Mount Potala, it can symbolize the characteristics of Mount Potala because it has been seen directly before. A person who has never seen Potala before, no matter how they think about "Potala is like this," cannot symbolize it through any direct or indirect means. Similarly, although self-nature is luminous, no matter how much it is analyzed and determined with linguistic concepts, its true characteristics cannot be symbolized through any direct or indirect means. Thus, these relative interdependent connections are all general characteristics, so the expressing language cannot truly express them, and therefore they do not apply to self-characterized things. What need is there to mention that self-nature luminosity transcends these realms? Thus, if it is not the ultimate truth of interdependence, is it contradictory to realize the ultimate truth by relying on the practice of interdependence? This is not contradictory either, because all phenomena are merely interdependent arising. It is also possible to realize the selflessness of persons, because whatever is interdependent is of the nature of arising and ceasing due to causes and conditions, so it is impermanent. Moreover, these causes and conditions also have various natures, and the fruits they produce are also various, so they are not singular. This arising is also not autonomous, but arises from the dependence of causes and conditions. Therefore, it is possible to realize the impermanent, multiple, and dependent nature that is the opposite of the characteristics of the self of persons—permanent, singular, and autonomous—and thus enter the state of selflessness of persons. Moreover, these interdependent connections are not established as appearing as external objects, because they are merely consciousness. Thus, showing all appearances as only mind is to enter slightly into the state of selflessness of phenomena. Moreover, the only mind itself is also shown as not being established by its own nature, so it is to fully enter the selflessness of phenomena. Therefore, sentient beings rely on the continuum of aggregates and generate the delusion of mistaking persons as self. Relying on the alaya consciousness, the delusion of clinging to phenomena as the duality of grasper and grasped arises. This again