Tibetan
་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པ་འོག་མ་ལས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པས་བསམ་ གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་སྒོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ཐོབ་པ་དེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པའི་དོན་མཐོང་ཡང༌། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་གསར་བ་བསོག་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་འགྱུར་གྱི་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དེས་འཕེན་བྱེད་བྱས་ནས། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས། གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡེ་མི་སྲིད་དམ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡོད་སྲིད་དེ། དེ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ལ་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་ན་ཡོད་པ་ཞིག་རྐྱེན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དེས་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བྱས་ནས་གནས་དེར་སྐྱེ་བ་བླངས་པ་ཡིན་གྱི། དེས་འཕེན་བྱེད་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་ཡང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལམ་དེས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་འགྱུར་བ་ཙམ་འགོག་ནུས་ཀྱི། ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤོངས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདོད་ཉོན་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འོང་དང༌། དགུ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་གཉིས་ཐོབ་པ་ལ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དེའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བ་མེད་དོ། །རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གིས་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་གིས་འདོད་པའི་སྲེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཀྱང༌། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ཤིང༌། དགྲ་བཅོམ་པས་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྲེད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པས་ན། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བ་མེད་ཅེས་བསྟན་པའོ། །དེས་ན་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་ནི་སྲེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་གཙོ་བོར་ཡང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེས་བླངས་པའི་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། སྡུག་ཀུན་སྤོངས་པའི་གཉེན་པོའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང༌། འགོག་བདེན་ནི་ཐར་བ
Chinese
已经断除了。在《俱舍论》的下文中说：入流者依靠修习具有寂静和粗猛相的世间道，如初禅的等持，可以获得不还果。如果说这样获得不还果的人会转生到梵天世界，那是不合理的。因为这样一来，即使见到了真谛，也会导致积累新的能引业。因为转生到梵天世界的业，是由具有寂静和粗猛相的初禅等持所引发的，所以入流者也会在来世被抛到梵天世界。如果这样，那么入流者依靠具有寂静和粗猛相的道，根本不可能转生到色界吗？并非如此，那样转生也是有可能的。这是因为入流者在阿赖耶识上具有转生到色界的习气，世间道只是作为促成其实现的助缘，从而在那一处受生，而不是由它来引发的。总的来说，依靠具有寂静和粗猛相的道，获得一来果和不还果也是不合理的。因为那样的道只能压制烦恼的现行，而不能从根本上断除种子。因此，获得断除了欲界第六品烦恼的一来果，以及断除了第九品烦恼的不还果，必须依靠具有真谛相的超世间道，才能从根本上断除相应的烦恼及其种子。对于已经远离贪欲的人来说，就不会有生。入流者和一来果者没有断除贪欲，不还果者虽然完全断除了欲界的贪欲，但没有断除上二界的贪欲，而阿罗汉则完全断除了三界的贪欲，因此，不会再因业和烦恼的力量而受生，这就是所要阐述的。因此，受生的原因是贪欲，因为这也被称为集谛的主要内容。由贪欲所取的生被称为苦谛的主要内容。断除一切痛苦的主要对治是八正道，灭谛即是解脱。
English
has been abandoned. The following is stated in the lower Abhidharma: By relying on the cultivation of worldly paths with aspects of tranquility and coarseness, such as the samadhi of the first dhyana, a stream-enterer will attain the non-returner. It is unreasonable to say that one who has attained it in this way will be born in the world of Brahma. If that were the case, even though the meaning of truth has been seen, it would follow that new karma that propels rebirth is being accumulated. Because the karma that causes birth in the world of Brahma is propelled by the samadhi of the first dhyana, which has aspects of tranquility and coarseness, the stream-enterer is also thrown into the world of Brahma in the next life. If that is the case, is it not possible for a stream-enterer to be born in the form realm by relying on a path with aspects of tranquility and coarseness? It is possible to be born in that way. This is because the stream-enterer has a predisposition to be born in the form realm on the basis of the alaya consciousness, and that worldly path serves as a cause for accomplishing it, and thus takes birth in that place, but it is not propelled by it. In general, it is also unreasonable to attain the once-returner and the non-returner by relying on a path with aspects of tranquility and coarseness. Because that path can only prevent the manifestation of afflictions, but cannot eliminate the seeds from the root. Therefore, in order to attain the once-returner who has abandoned the sixth affliction of desire, and the non-returner who has abandoned the ninth, it is necessary to have a supramundane path with aspects of truth that completely abandons the afflictions and their seeds from the root. For those who are free from craving, there is no birth. The stream-enterer and the once-returner have not abandoned craving, and although the non-returner has completely abandoned the craving of desire, they have not abandoned the craving of the two upper realms, and the arhat has completely abandoned all the craving of the three realms, so it is taught that birth does not occur due to the power of karma and afflictions. Therefore, the cause of taking birth is craving, because it is also said to be the main content of the truth of origination. The birth taken by it is said to be the main content of the truth of suffering. The main antidote for abandoning all suffering is the eightfold noble path, and the truth of cessation is liberation.
Tibetan
་ཡིན་པར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་འདི་སྡུག་བསྔལ་སྲེད་པ་ཞེས་བགྱི་བ། །དེ་ནི་དེའི་ཀུན་འབྱུང་རྒྱ་ཆེ་སྟེ། །དེ་འགོག་པ་ཡི་ཐར་པ་ལགས་ཏེ་ལམ། །དེ་ཐོབ་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཅེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་མདོར་བསྡུས་ཙམ་དུ་ཤེས་ན། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་ བྱེད་པ་ནི། བྱེད་པ་པོའི་བློའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡོ་བས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྟག་ཅིང་བརྟན་པ་ལ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་སྐྱེ་འགག་མི་རུང་བས། མི་རྟག་པའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་ཞིང་འགག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ས་བོན་མཐུ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་དུ་རུང་བའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་འགགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པ་ལ། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ནང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྣང་ཞིང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་འཁོར་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་བྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་མི་རྟག་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་ཕྲ་བའི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྐྱེས་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་འཇིག་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེ་བཞིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བར་དུ་གནས་པའི་གོ་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ནི། སྐྱེ་བཞིན་པ་དང་འཇིག་བཞིན་པ་མུ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དུ་གྲུབ་སྟེ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་གནས་པའི་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གང་ལ་ ཡང་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མ་ལས། འབྲས་བུ་ཡང་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། བདག་དང་བྱེད་པ་པོ་ནི་ནམ་ཡང་མེད་པས་ན། སྟོང་པ་ཡིན་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ནི་ཆོས་འདི་རྣམས་བྱེད་པ་པོ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གི་བློའི་འདོད་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་
Chinese
正如怙主龙树所说：此生名为痛苦与贪爱，那是其广大的集起，灭除它就是解脱道，获得它就是八支圣道。如是说。总摄缘起之义：如果对其中的因和缘的安立稍作了解，就能确定缘起的意义。为什么呢？因为诸法的生灭，不是作者的心识分别的造作，对于常恒的事物，因缘的生灭是不可能的。所以，无常的诸法是生灭的自性。诸法是具有威力的种子，是从各自能产生果的因中产生的。因此，以具足三种特征的方式，诸法才会有生灭。第三，开示缘起的真如，分为无我之真如、内之真如和无自性之真如三种。第一种是：总的来说，由显现和存在所包括的轮回，以及世俗的道和果的一切法，都是由因和缘显现聚合的缘起法而已。而且，这些都是无常、痛苦、空性和无我的。首先，无常是指诸法刹那生灭的微细无常。而且，这不是指已生之后才坏灭，而是指正在生起的同时也在坏灭。因为没有丝毫的间隙，所以生起和坏灭是相续不断的。痛苦是因为无常，所以成立为因的痛苦。因为没有一刹那的自主存在。无论内外之物，都是从各自的因缘无常的自性所生的种种事物中，产生种种无常自性的果，除此之外，我和作者是永远不存在的，所以是空性。无我，是指这些法不是由一个真实存在的作者的心意所造作的。
English
As the Protector Nagarjuna said: This birth is called suffering and craving, that is its vast origin, eliminating it is the path of liberation, obtaining it is the eightfold noble path. So it is said. Summarizing the meaning of dependent origination: If one understands the establishment of cause and condition in a concise manner, one will be certain of the meaning of dependent origination. Why? Because the arising and ceasing of things is not done by the fabrication of the mind's discrimination of the doer, and for permanent and stable things, the arising and ceasing of cause and condition is impossible. Therefore, impermanent phenomena are of the nature of arising and ceasing. Things are seeds endowed with power, arising from causes that can produce their respective fruits. Thus, it is because things arise and cease in a manner that possesses three characteristics. Third, showing the suchness of dependent origination, divided into three: the suchness of selflessness, the suchness of the inner, and the suchness of no self-nature. The first is: In general, all of samsara encompassed by appearance and existence, and all the phenomena of conventional path and fruit, are merely dependent origination arising from the manifestation and aggregation of causes and conditions. Moreover, these are impermanent, suffering, empty, and selfless. First, impermanence refers to the subtle impermanence of phenomena arising and ceasing in an instant. Moreover, this does not mean that it is destroyed after it has arisen, but that it is ceasing at the same time as it is arising. Because there is not the slightest gap in between, arising and ceasing are continuous. Suffering is suffering because it is impermanent, so it is established as the suffering of cause. Because there is no autonomy of existence even for a moment. Whether internal or external things, from the various things born of their respective causes and conditions of impermanent nature, various fruits of impermanent nature arise, but I and the doer never exist, so it is emptiness. Selflessness means that these phenomena are not made by the mind of a truly existing author.
Tibetan
དང༌། རྡུལ་མིན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་ཆ་མཉམ་པར་གྱུར་པའི་གཙོ་བོ་རྟག་པ་ལྟ་བུས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མུ་སྟེགས་ཅན་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟར་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བ་སོགས་དུས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡང་འགའ་ཞིག་ནི། དབྱངས་དང་ཡི་གེའི་སོགས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་སྨྲ་བ་སོགས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བས་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མང་པོ་དག་རབ་ཏུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ། དོན་ཚན་རྣམ་གྲགས་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྣམ་བཞག་དེ་རྣམས་ལ་ཡང༌། བྱེད་པ་པོའི་བློའི་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཙོ་བོ་རྟག་པ་སོགས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་དུས་སོགས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར། རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམ་པ་སྣ་ བཅོམ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང༌། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡང་རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་པ་འཇིམ་པའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པའི་ཕུང་པོ་དང༌། ཆུ་དང་སྲད་བུ་དང༌། འཁོར་ལོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་དང་སྐྱེས་བུའི་ལག་པས་རྩོལ་བས་འདུ་བྱེད་པ་སོགས་བྱེད་པ་པོའི་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཁ་གཡེལ་བ། མཆུ་འཆིང་བ། ལྟོ་ལྡྀར་བ་སོགས་དབྱིབས་ཀྱི་བཀོད་པ་དང༌། ཁ་དོག་གི་ཁྱད་པར་སོགས་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པ་དང༌། དེའི་བྱེད་ལས་ཆུ་ལེན་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཁོ་ནའི་རང་དབང་ཅན་དུ་ལེན་ནུས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་བུའི་ལག་པའི་རྩོལ་བ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའི་རྐྱེན་དང་བཅས་ཏེ་བྱེད་ལས་ གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང༌། གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པ་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གནས་པའི་སྲ་བ་བརྟན་པ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་གསར་དུ་བྱུང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ནི། སྣང་བ་ལྟར་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ནང་ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་རྒྱུ་མེ་ལས་འབྲས་བུ་དུ་བ་འབྱུང་བར་སྣང་བ་ཡང་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པའི་མེའི་རྡུལ་རྫས་ལ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྲུབ་པའི་དུ་བའི་རྡུལ་རྫས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ནི། སྣང་བ་ལྟར་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པར་ནི་འབྲས་བུ་དུ་བའི་རྣམ་རིག་སྟེ། རྒྱུ་མེར་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ལས་དེ་དངོས་སུ་
Chinese
并且，不是像微尘、非微尘、心识三种力量平等而成的常恒自在之主所造作，也不是像某些外道所说，过去、未来、现在等时间是世间一切的因，由这样的因所产生，又有一些人说，声音和文字等产生世间一切，因为舍弃了从各种不同的因产生果，所以，佛陀善说了多种因、缘和果的差别，以及多种缘起的差别。第二，关于内在的真如，有五种著名的要点，第一点是：像这样，对于那些缘起的安立，也不是造作者的心识所造作，也不是从常恒自在之主等产生，也不是从时间等不相同的因产生，而是各种因缘。