Tibetan
པ་ནི། དབུ་མའི་ཆོས་མཆོག་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེའི་བསོད་ནམས་བླ་ན་མེད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ རོ། །བཞི་པོ་དེ་རྣམས་ནི་མཐོང་ཆོས་ལ་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ། མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ལས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བཞི་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་ཡོན་གཅིག་སྟེ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ནི་གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡིན་ནོ། །དབུ་མའི་མཆོག་འདི་དང་བྲལ་བའི་ཉན་ཐོས་དང༌། ཐེག་ཆེན་སེམས་ཙམ་པ་དང༌། རང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་དམ་པའི་ཆོས་བསྐལ་པ་མང་པོར་སྤྱོད་པ་ལས་ཀྱང་གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དུས་ཡུད་ཙམ་ཞིག་སྤྱད་པ་ཡང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ཕུལ་ཆེ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ལ་ཉེ་བས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །ལྔ་པ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཅི་ཞེ་ན། ལུང་དང་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་གོ །དེ་ཡང་ཚད་མའི་ལུང་དེ་མངོན་གྱུར་མངོན་གསུམ་དང་མི་འགལ་བ་དང༌། ལྐོག་གྱུར་རྗེས་དཔག་དང་མི་འགལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་དང་མི་འགལ་བ་སྟེ་དཔྱད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང༌། དེའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང༌། སེམས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་སོགས་ལུང་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ ཞིང༌། མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་སོགས་རིགས་པའི་ཡན་ལག་ཆ་ཚང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་གོ །ཞེས་ལུང་གི་གྲུབ་པ་ལ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ཤིང༌། རིགས་པ་གྲུབ་པ་ལ་ཡང་ལུང་གིས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དང་པོ་མ་ངེས་ཏེ་སྤྱིར་ལུང་གིས་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་རིགས་པས་སྐྱར་ཏེ་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཀྱང༌། ལུང་གི་གྲུབ་ཟིན་པ་དེ་རིགས་ལམ་དང་མཐུན་པར་བྱས་པས་ངེས་ཤེས་ལྷག་པར་སྐྱེས་པ་དགོས་པའོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ངེས་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གི་རིགས་པ་གྲུབ་ཀྱང༌། ལུང་གི་སྒྲུབ་པ་མི་འགལ་ཏེ། དཔེར་ན་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་རིག་པས་གྲུབ་ཀྱང༌། སླར་མདོའི་ལུང་སོགས་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ལུང་གིས་ཀྱང་ངེས་ཤེས་ཆེས་སྐྱེ་ཞིང་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་རིགས་པའི་ཁུང་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལུང་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཤིང་རིགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཆ་ཚང་བས་ཟུང་འཇུག་གི་དབུ་མ། ཐལ་འགྱུར་བ་ལྟར་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམ་གྱི་ཐལ་འགྱུར། བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མཚུངས་པའི་ཐལ་འགྱུར་མ་གྲུབ་པ་སོགས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་འགས་གཞན་གྱིས་གྲུབ་མཐའ་འགོག་ཅིང༌། རང་ཉིད་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་གཡོ་སྒྱུ་ཡིན་པས་བཀག་པ་སྟེ་སྤངས་བར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ཁོ་བོ་ཉིད་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །ཞེས་པ་ཉིད་ཁས་མི་ལེན་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ པས། དམ་བཅའ་མེད་ཅེས་པ་དང༌། གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་པ་གཉིས་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བའོ། །གཞུང་ལ་འཇུག་ཚུལ་དོན་ལྔ་པོ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་དོན་བསྡུ་བ་ནི། གང་ལ་འཇུག་པ་དང་ཞེས་སོགས་ཤོ་ལོ་ཀ་གཅིག་གིས་བསྟན་ཏེ་ཤུགས་ལ་གོའོ། །གཉིས་པ་གཞུང་དངོས་ལ། མདོ་རྒྱས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒོ་ནས། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་བདག་དང་དམ་པའི་བདག་སོགས་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དོན་ཡང་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་གྲུབ་ཅིང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱར་ཡོད་པས་བདག་དང༌། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་སོགས་མིན་པས་དམ་པ་སྟེ་མཆོག་གམ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཆ་མེད་དང༌། ཀུན་འགྲོ་དང་ཁྱབ་པ་པོར་འཇོག་གོ །དེའི་དོན་ཡང་རྟག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་གོ །དེ་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་རྟག་པར་འཇོག་པ་ཡང་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་ནི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་འགག་བྱེད་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ནི་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་གྱི་རྟག་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་བྱ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་འཆར་ཏེ་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཆར་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲའི་རྣམ་པ་སོགས་ སུ་ཡང་འཆར་རོ། །ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པས། ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་ཁྱབ་པ་པོར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་དང་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཆ་ཤས་སོ་སོར་མེད་པར་ཆ་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཕྱིན་ཆ་མེད་དུ་མི་རུང་སྟེ་ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཆ་དང་བཅ
Chinese
因此，依靠中观的殊胜之法，将获得无尽且极其广大的无上殊胜的福德。 这四者将在现世体验果报，而究竟的果报则是从这清净的中观见中获得无上的圆满正等觉果位。如是，暂时的四种利益和究竟的一种利益，这五者是进入他空大中观的利益。远离此中观胜法的声闻乘和，大乘唯识宗和，自空宗等见解相关的圣法，即使修行 বহু 劫，也不如修持他空大中观一瞬间，因为能圆满福德和智慧资粮，非常殊胜，接近成佛。第五，如何进入之理？依靠圣言和理证而进入。其中，量士夫的圣言与现量现证不相违，与隐蔽的推论不相违，与极隐蔽的信赖推论不相违，具有三种观察。在此之上，诸如开示解脱之道的佛陀所说的经藏，以及诸如《心经》等十地菩萨所造的论典，以及诸如无著等大车轨师所造的论典等，都应追随圣言量，并通过现量和推论等理证的完整支分而进入。如果认为圣言所成立的，不需要理证来成立，理证所成立的，也不需要圣言来成立，并非如此。首先，不一定，一般而言，圣言已经成立的，不需要理证再次成立，但是，圣言已经成立的，如果与理路相符，则需要生起更强的定解。第二，也不一定，即使现量和推论的理证成立，与圣言的成立也不相违。例如，有为法是无常的，虽然理证已经成立，但是，再次通过经部的圣言等，有为法是无常的教证，也能生起更强的定解，并且有为法也具有无常的理证之源。因此，应追随圣言量。
English
Therefore, by relying on this supreme Middle Way Dharma, one will obtain inexhaustible and extremely vast, unsurpassed, and excellent merit. These four will experience the result in this very life, and the ultimate result is that even the unsurpassed, perfectly complete enlightenment will be obtained from this pure Middle Way view. Thus, the four temporary benefits and the one ultimate benefit, these five are the benefits of entering the Great Other-Emptiness Middle Way. Even practicing the sacred Dharma associated with the views of the Hearers who are separated from this supreme Middle Way, the Great Vehicle Mind-Only school, and the Self-Emptiness school, etc., for many eons, is not as good as practicing the Great Other-Emptiness Middle Way for a moment, because it can perfect the accumulation of merit and wisdom, is extremely excellent, and is close to becoming a Buddha. Fifth, how to enter? Enter by relying on scripture and reasoning. Among them, the words of a valid person do not contradict what is manifest and directly perceived, do not contradict what is hidden and inferred, and do not contradict what is extremely hidden and believed through inference, possessing three kinds of examination. On top of this, one should follow the scriptures spoken by the Buddha, such as the sutras that show the path of liberation, and the treatises composed by the bodhisattvas of the ten bhumis, such as the Heart Sutra, and the treatises composed by the great chariot masters, such as Asanga, etc., following the valid scriptures, and enter through the complete branches of reasoning such as direct perception and inference. If one thinks that what is established by scripture does not need to be established by reasoning, and what is established by reasoning does not need to be established by scripture, it is not so. First, it is not certain; in general, what is already established by scripture does not need to be established again by reasoning, but if what is already established by scripture is in accordance with the path of reasoning, then it is necessary to generate even stronger certainty. Second, it is also not certain; even if the reasoning of direct perception and inference is established, it does not contradict the establishment of scripture. For example, conditioned phenomena are impermanent, although reasoning has already established this, but again, through the scriptural words of the sutras, etc., the teaching that conditioned phenomena are impermanent can also generate even stronger certainty, and conditioned phenomena also have the source of impermanence in reasoning. Therefore, one should follow the valid scriptures.
Chinese
追随并且具备完整的理式变化，是双运的中观。如同他宗破一样，陈述矛盾的驳论。理由相同的均势驳论。所立和能立相同的未成驳论等，以一些相似的理由遮止他人的宗派，自己没有立宗，所以什么也不承认，这是一种狡诈，应该遮止，即应该舍弃。这与自己前后所说的话也相矛盾，因为“我什么也不承认”，这句话本身就是立誓不承认，所以“没有立宗”和“什么也不承认”这两句话，前后自相矛盾。前面所说的进入经论的五种方式，现在将这些意义归纳起来，就是用“进入什么”等一个偈颂来表示，需要领会其中的隐含意义。第二，关于正文，分为经和释两部分。第一部分是：胜义谛的界，即实相的法性，通过名称的不同方式，用如来藏、我和清净我等名称来表示，而它的意义也如法性那样安住，而不是其他，所以是如来藏。法界本身在事物的实相上成立，并且是圣者们各自所能证知的，所以是我。法界本身不是人我或法我等，所以是清净的，即是殊胜或卓越的我。胜义谛的界是无分、周遍和遍布的。它的意义是，恒常一切法就是法界的体性。而法界被认为是恒常，也只是常有的恒常而已。如果说是这样，那就不是了，因为常有是刹那前后生灭的，而法界是远离生灭的，所以只是自性的恒常。它显现为一切所知，显现为自性的色相，同样也显现为声音等相。如此确定了法界的体性，也就变成了无分、周遍和遍布，因为是恒常的，超越了时间和空间，没有各个部分，所以变成无分。凡是不恒常的，就不能是无分，因为有时间和空间的各部分。
English
Following and possessing the complete logical variations is the union of two truths in Madhyamaka. Like the Prasangikas, it is a refutation that states contradictions. A balanced refutation with the same reason. An unestablished refutation where the thesis and the reason are the same, etc. Using some seemingly valid reasons, one refutes the tenets of others, and since one has no own tenet, one does not accept anything. This is deceitful and should be rejected, i.e., abandoned. This also contradicts one's own previous and subsequent statements, because "I do not accept anything" is itself a vow not to accept. Therefore, "no tenet" and "not accepting anything" are two statements that contradict each other. The five ways of entering the scriptures mentioned above are now summarized in one verse, "Entering what," etc., which should be understood implicitly. Second, regarding the main text, it is divided into sutra and commentary. The first part is: The realm of ultimate truth, the nature of reality, is expressed through different names, such as Tathagatagarbha, Self, and Pure Self, and its meaning abides as the nature of reality, and is not other than that, so it is Tathagatagarbha. The Dharmadhatu itself is established in the reality of things and is knowable by each of the noble ones, so it is Self. The Dharmadhatu itself is not the self of a person or the self of phenomena, so it is pure, i.e., a superior or excellent self. The realm of ultimate truth is indivisible, all-pervasive, and all-encompassing. Its meaning is that constant all things is the nature of Dharmadhatu. And the Dharmadhatu is considered constant, but only as a constant that is always there. If it is said to be so, then it is not, because the constant is momentary arising and ceasing, while the Dharmadhatu is free from arising and ceasing, so it is only the constant of its own nature. It appears as all knowable things, appearing as the form of its own nature, and also appearing as sounds, etc. Having thus determined the nature of the Dharmadhatu, it also becomes indivisible, all-pervasive, and all-encompassing, because it is constant, transcends time and space, and has no separate parts, so it becomes indivisible. Whatever is impermanent cannot be indivisible, because it has parts of time and space.