Tibetan
བྱང་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཀྱང༌། དམིགས་ཡུལ་གཅིག་པུ་དེ་ཀ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པ་དང༌། མ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དེ་དང་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རང་རྒྱུད་ལྤགས་པ་གྱོང་པོ་དང་འདྲ་བའི་འདི་འདུལ་བར་བྱེད་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཡ་ཡོ་དང་འཁྱག་འཁྱོག་མེད་པར་བྱས་ཏེ། མདའ་དྲངས་པོར་བསྲངས་པ་དང་མཚུངས་པར་རང་རྒྱུད་རྟག་ཆད་ཀྱི་མདའ་ཡ་ཡོ་བསྲངས་ཏེ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་དྲངས་པོར་བྱེད་པ། ལྷག་མཐོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཐུན་མོང་ཡིན་པས་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་གནས་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང། ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་ལས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་ནས་འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང༌། སེམས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དད་སོགས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡང་འཆར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས། ལམ་རྣམས་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་ལས་བྱུང་བས། གཟུང་འཛིན་གཉིས་འཇོམས་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡིག་པ་དང་ཤིང་སྲིན་གྱི་དཔེས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པ་མེད་པ་ལྟར། དགེ་ཆོས་ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བདེན་པར་མེད་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཙམ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང༌། རང་བཞིན་བདེན་དངོས་སུ་ནི་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་རྟོག་ལས་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ཞིང་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བས་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་བག་ཆགས་བཞག་སྟེ་ཕྱིས་ལུས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྣང་བ་འཆར་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་སོགས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་ངོ༌། །དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་རིམ་པས་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་བགྲོད་ཅིང༌། དེ་ལས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་དེས་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ས་བོན་བཅོམ་སྟེ། ཁམས་
Chinese
虽然生起菩提心的所缘不一定是唯一的，但是，如理作意唯一的所缘和不如理作意的差别，就会产生这个和那个（不同的结果）。依靠获得这样的所缘差别，就能调伏自相续如同厚皮般的（烦恼），通过寂止的等持，做到没有摇摆和弯曲，如同箭被笔直地矫正一样，将自相续常断的箭矢矫正，使其正直地进入中道。修习胜观的等持。此外，由于寂止是共同的，因此依靠具有无我之义的寂止，以及胜观不共的、具有心一境性的胜观，次第获得心极度解脱和智慧极度解脱。此外，由于心，也就是阿赖耶识，显现为能取和所取二者，因此产生贪等烦恼和业等，从而进入轮回。由于心显现为能取和所取二者，因此信等道次第也会显现。因此，道都是从能取和所取二者显现中产生的，所以要摧毁能取和所取二者，就像罪恶和木蠹虫的比喻所显示的那样。如同所有遍计烦恼的法没有真实一样，善法道的法也没有真实。心是具有各种各样显现的，而且它也进入各种各样的显现中。因此，所有被遍计烦恼和清净道所包含的法，都只是世俗中因缘聚合的显现，但从自性上来说，并不是真实存在的。第三，总结要义：从能取和所取二者显现以及烦恼的分别念中产生业和痛苦，业和痛苦的显现也在阿赖耶识上留下习气，从而成为未来产生身体和痛苦显现的原因等等，这样持续不断地发生。通过善法的分别念，也就是闻思修的次第，经历资粮道和加行道二者，由此产生见道无分别的智慧，它能摧毁能取和所取二者显现的种子，（从而到达）界。
English
Although the object of focus for generating Bodhicitta is not necessarily singular, the difference between properly focusing on that single object and not doing so leads to the arising of this or that (different results). By relying on obtaining such a distinction in the object of focus, one tames one's own continuum, which is like thick skin, through the Samadhi of Tranquility (Shamatha), making it without wavering or crookedness. Just as an arrow is straightened, one straightens the arrow of eternalism and nihilism in one's own continuum, guiding it straight into the Middle Way. One cultivates the Samadhi of Insight (Vipassana). Furthermore, since Tranquility is common, one relies on Tranquility that possesses the meaning of selflessness, and on Insight that is uncommon and possesses single-pointedness of mind, thereby sequentially attaining the complete liberation of mind and the complete liberation of wisdom. Moreover, since the mind, which is the Alaya-vijnana (store consciousness), appears as the duality of grasper and grasped, afflictions such as attachment and actions (karma) arise, leading to involvement in Samsara. Since the mind appears as the duality of grasper and grasped, the stages of the path, such as faith, also arise. Therefore, since all paths arise from the appearance of the duality of grasper and grasped, one must destroy the duality of grasper and grasped, as illustrated by the examples of sin and woodworm. Just as all the completely afflicted phenomena are without truth, so too are the phenomena of virtuous Dharma paths without truth. The mind is that which possesses various appearances, and it also enters into various appearances. Thus, all phenomena encompassed by complete affliction and complete purification through the path are merely appearances of assembled causes and conditions in conventional truth, but they are not truly existent in their own nature. Third, the summary of the meaning: From the appearance of the duality of grasper and grasped and from the conceptual thoughts of afflictions, actions (karma) and suffering arise, and the appearance of actions and suffering also leaves imprints on the Alaya-vijnana, thus becoming the cause for the future arising of the appearance of body and suffering, and so on, occurring continuously. Through the conceptual thoughts of virtuous Dharma, that is, the sequence of hearing, contemplating, and meditating, one traverses the two paths of accumulation and preparation, and from this arises the non-conceptual wisdom of the path of seeing, which destroys the seeds of the appearance of the duality of grasper and grasped, (thereby reaching) the realm.
Tibetan
གསུམ་འཁོར་བར་བསྡུ་བའི་མ་རིག་པ་དང་ལས་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ས་བཅུ་པོ་རིམ་གྱི་བགྲོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རྣམ་བྱང་གིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་ཀུན་ཕྲ་མོ་ཡང་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ ནོ། །དེའི་རྗེས་སུ་ཞོར་བྱུང་གི་ཚུལ་གྱི་ཐེག་དམན་ལམ་གྱིས་འཁོར་བ་བཟློག་ཚུལ་ནི། དམན་པའི་ལམ་བསྒོམས་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ས་བོན་སྲབ་པར་བྱས་ཏེ། མ་རིག་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྤངས་པའི་མཐུས་ལས་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ནི་ཡིན་ལ། ཚེ་གསུམ་དང་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཡུན་ཐུང་ངུར་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་དག་གི་སྣང་བ་གཏན་ནས་འགག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་འཇུག་པ་དང་བཟློག་པའི་ཚུལ་ནི། ད་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་བསྟན་པ་འདིས་ནི། ངེས་འབྱུང་མཐར་ཐུག་པ་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ཡང་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཚེ་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཡིད་འབྱུང་བ་ཙམ་ནི་ངེས་འབྱུང་ཡང་མ་ཡིན་དེར་མ་ཟད་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་ཡང་ངེས་འབྱུང་གི་ཆ་ཤས་ཙམ་ཡིན་ལ། འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལ་བློ་ལོག་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་ཐུན་མོང་གི་ངེས་འབྱུང་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་སྟེང་དུ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་འདིའི་རང་བཞིན་གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་འཁོར་བ་འདི་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ངེས་འབྱུང་མཐར་ཐུག་དང༌། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་རྣམས་སྐད་ཅིག་མི་རྟག་ཅིང་མི་ བདེན་པར་ཤེས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་སྒོ་ཡང་འགྱུར་ཞིང་ཀུན་གཞི་དང་འཇུག་ཤེས་བདུན་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་འདི་འབྱུང་བར་ཤེས་པ་ན། འདི་རྣམ་ཤེས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་སྒོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་སྒྲུབ་པ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། རབ་བྱེད་ལྔ་པ་ནི། ཐོག་མར་མཚན་ཉིད་གང་ལ་འཇུག་པའི་གཞི་ཆོས་ལྔ་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ལས་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་བཤད་པ་དང༌། གཞན་དབང་ལས་འཕྲོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་བཤད་པ་དང༌། དེ་ལས་འཕྲོས་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་བཞག་བསྟན་པ་དང་བཞི་ལས།དང་པོ་ལ་ཆོས་ལྔའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དང་མིང་ད
Chinese
能将三有轮回收摄的无明和业，以及烦恼等遮止，然后依靠十地次第的行进，以净相所摄的细微诸苦也完全断除，获得不住涅槃。其后，以顺带方式的小乘道遮止轮回的方式是：修习下劣道使能取所取二现的种子变得稀薄，从而遮止无明。断除无明之力，仅仅是远离业和痛苦的能作所作，只是在三世和百劫等短暂的时间里对道有所区别而已，所以那些显现也并非完全止息。轮回进入和遮止的方式是现在需要了解的。显现八识聚的这个教法，也是开启生起究竟出离之门，也就是仅仅对今生的痛苦感到厌倦还不是出离，不仅如此，对三恶道的痛苦感到厌倦也只是出离的一部分，对一切轮回都感到厌倦是小乘和大乘共同的出离。在此之上，三界轮回的自性从本以来就是无有，是远离戏论的，却认为一定要从此虚假的因缘显现的轮回中出离，这是大乘的究竟出离。并且，如果了知这八识的显现是刹那无常且不真实的，那么也会成为人无我的门径，并且了知阿赖耶识和七转识以互为因果的缘故而生起各种各样的显现，那么就会完全了知这些只是唯识缘起的显现，因此也是法无我的门径。如是，关于抉择八识聚的建立的第四品释说完毕。第五品是：首先宣说了所诠的五法，然后宣说了从中所诠的三相，以及从依他起性中所引申的缘起，以及从缘起中所引申的因缘的安立，共四部分。第一部分是确定五法的体性，即理由和名称。
English
Ignorance, karma, and afflictions, which gather the three realms of samsara, will be averted. Then, relying on the gradual progression of the ten bhumis, even the subtle sufferings gathered by pure appearance will be completely abandoned, and the non-abiding nirvana will be attained. After that, the way to avert samsara by the Hinayana path in an incidental way is: by meditating on the inferior path, the seeds of the dualistic appearance of grasping and being grasped become thin, thereby averting ignorance. By the power of abandoning it, it is only the separation from the agent and object of karma and suffering. It is only that the path is distinguished in a short period of time such as three lifetimes and hundreds of kalpas. Therefore, the appearance of those is not completely stopped. The way of entering and averting samsara is what needs to be understood now. This teaching of the eight consciousnesses also opens the door to the ultimate renunciation. That is, merely being disgusted with the suffering of this life is not renunciation. Moreover, being disgusted with the suffering of the three lower realms is only a part of renunciation. Turning away from all samsara is the common renunciation of the Hinayana and Mahayana. On top of that, the nature of this three-realm samsara is primordially non-existent and free from elaboration. However, wanting to definitely emerge from this samsara, which is merely an appearance of conventional causes and conditions, is the ultimate renunciation of the Mahayana. And, if one knows that these appearances of the eight consciousnesses are momentary, impermanent, and untrue, then it will also become the gateway to the selflessness of the person. And knowing that the alaya consciousness and the seven active consciousnesses arise from the cause and effect of each other, then one will fully know that these are merely the appearances of dependent origination of consciousness, therefore it is also the gateway to the selflessness of phenomena. Thus, the explanation of the fourth chapter on establishing the proof of the eight consciousnesses is finished. The fifth chapter is: First, the five dharmas, which are the basis of what is to be expressed, are taught. Then, the three characteristics of what is to be expressed from them are explained. And the dependent origination derived from other-powered nature is explained. And the establishment of the causes and conditions derived from dependent origination, in four parts. The first part is to identify the nature of the five dharmas, namely reason and name.