Tibetan
ན་ནོ། །དེ་ཡང་འཇུག་ཤེས་བདུན་པོ་དེ་རྣམས་ལ་ཉེར་སྤྱོད་རེ་རེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་ཤེས་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཉེར་སྤྱོད་ནི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཚོགས་དྲུག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་ཡིད་ཀྱི་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱང་ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་སྣང་ཙམ་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ན་འཇུག་ཤེས་བདུན་པོ་དེ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ལོངས་སྤྱོད་དང་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཚོར་ཕུང་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་ཤེས་རྟེན་དང་བཅས་པས་སྔོན་པོ་མཐོང་བས་ན་མིག་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་པོ་སྣང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོར་བའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འདི་ནི་ལེགས་སོ་ཉེས་སོ་སྙམ་པ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དཔྱོད་པ་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་ནས་ཡུལ་སྔོན་པོ་དེ་ལ་ལེགས་སོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཉེ་བར་དྲངས་ཏེ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་དང༌། ཉེས་སོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཉེ་བར་དྲངས་ཏེ། སྤོངས་ཤིང་སྡང་བར་བྱེད་པ་རྣམས་འདུ་བྱེད་དེ། དེས་ནི་ལས་གསོག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འཇུག་བྱེད་ཅེས་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་དེ་རྣམས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་འབྱུང་ལྡོག་གི་ཚུལ་དངོས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་གསུངས་པ་ནི་རང་གི་ཁམས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་ལ་མེད་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་མ་རིག་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་གཞན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་རྣམ་རྟོག་རབ་ཏུ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་བསགས་པས་དེའི་མཐུ་ལས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །མ་རིག་ཉོན་མོངས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞེས། ཉོན་མོངས་གཞན་ལས་མ་རིག་པ་ལོགས་སུ་བཀར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། མ་རིག་པ་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་ཉོན་མོངས་གཞན་ལས་ལྷག་པར་བསྔགས་པ་ཞིག་ཡོད་པས་ན་ལོགས་སུ་སྨོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་དེ་བདེན་པར་མེད་པ་ལ་མེད་པར་མ་རིག་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེའི་མཐུ་ལས་འགའ་ཞིག་ ལ་ཆགས་པ་དང༌། འགའ་ཞིག་ལ་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །རྫས་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡང་ད་ལྟ་སེམས་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་ཕྱི་རོལ་ནས་འཛིན་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གྲུབ་
Chinese
那诺。而且这七种入识都有各自的近用。六种入识的近用是色、声、香、味、触、法，因为它们被六识所体验和享受。染污意的近用也是缘于阿赖耶识而体验显现为我，因此这七种入识是具有近用境的。享受和，是指受蕴。例如，眼识与所依一起看到蓝色，因此眼识的蓝色显现被体验和享受是受。之后，认为这是好是坏，对境的差别进行辨别是想。然后，对于那个蓝色境，以认为是好的想来引导，从而执着和贪恋；以认为是坏的想来引导，从而舍弃和憎恨，这些都是行。因此，它能够积聚业，这就是所说的入行。这样，受、想、行这些都是从心所生起的。关于轮回生灭之理，在《经庄严论》中所说的是，从自己的界——阿赖耶识，在实际上并不存在的情况下，由于习气的力量，产生能取和所取二相的显现。由此产生无明，以及其他烦恼，如贪欲和嗔恨等，并与它们一起进入的分别念大量产生。由此积聚，由于它的力量，导致在三界中轮回转生。无明与烦恼一起，为什么要把无明从其他烦恼中单独分开呢？因为无明在做事方面，比其他烦恼更值得赞叹，所以单独说明。也就是说，无明是对能取和所取二相的显现，实际上并不存在却不认识，以及对能取和所取二相不存在却错误地认为是存在的认识。由于它的力量，对某些事物产生贪恋，对某些事物产生憎恨等等，其他的烦恼也会因此而生起。所谓两种实体完全断除，是指能取和所取二相的显现，也是现在由于心识错乱的缘故，从所取，也就是从外境执取而成立为不同实体的状态。
English
Namo. Moreover, these seven entering consciousnesses each have their respective proximate uses. The proximate uses of the six entering consciousnesses are form, sound, smell, taste, tangible objects, and phenomena, because they are experienced and enjoyed by the six aggregates. The proximate use of the afflicted mind is also experiencing the mere appearance of self by focusing on the basis of all, therefore these seven entering consciousnesses are those that have proximate uses of objects. "Enjoyment and" refers to the feeling aggregate. For example, when eye consciousness, together with its basis, sees blue, the appearance of blue of eye consciousness is experienced and enjoyed as feeling. Afterwards, the thought of "this is good" or "this is bad," discriminating the differences of objects, is perception. Then, for that blue object, being led by the perception of thinking it is good, one becomes attached and clings; being led by the perception of thinking it is bad, one abandons and hates. These are all formations. Therefore, it is able to accumulate karma, which is what is meant by entering formation. Thus, feeling, perception, and formation all arise from the mind. Regarding the principle of the arising and ceasing of samsara, it is said in the Ornament of the Sutras that from one's own realm—the basis of all consciousness—although in reality it does not exist, due to the power of habit, the appearance of the duality of grasper and grasped arises. From this arises ignorance, as well as other afflictions such as desire and hatred, and together with them, conceptual thoughts that enter arise abundantly. By accumulating from this, due to its power, one is caused to be born in samsara in the three realms. "Ignorance together with afflictions," why is ignorance separated from other afflictions? Because ignorance has something more praiseworthy than other afflictions in terms of doing things, so it is explained separately. That is to say, ignorance is the non-recognition that the appearance of the duality of grasper and grasped does not truly exist, and the knowledge that mistakes the non-existence of the duality of grasper and grasped as existence. Due to its power, attachment arises towards some things, and hatred arises towards others, and other afflictions also arise because of this. The so-called complete abandonment of two substances refers to the appearance of the duality of grasper and grasped, which is also now, due to the power of mental confusion, established as a state of different substances from the grasped, that is, from grasping external objects.
Tibetan
པ་དང་འཛིན་པ་ཡང་གཟུང་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཡང༌། དོན་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་རྣམ་ཤེས་དག་པ་བ་གསལ་རིག་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་ཡང་སྣང༌། ཡུལ་ཅན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཡང་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། རྫས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་ཤེས་པ་གཅིག་གཉིས་སུ་སྣང་བས་སོ། །འཁོར་བ་ལྡོག་པའི་ཚུལ་ནི་ཐོག་མར་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གོམས་པར་བྱས་པས། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པར་རང་གི་དབྱིངས་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཞིབ་ཏུ་བཤད་ན་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆོས་དང་ནང་དང་ནི། །ཕྱི་དང་གཉིས་ནི་ཡོད་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ཇི་འདྲ་ཞིག་ཉམས་སུ་ལེན་ན། ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཅི་རིགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་ཀྱང༌། ཕྱི་བའི་དེ་བསྒོམ་པའི་ཐར་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་ཞིང༌། ནང་བའི་དེ་བསྒོམས་པས་ཐར་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་ལ་དམིགས་མ་དམིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་གསུང་རབ་ནི་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྤར་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒོམ་པ་ན། སྤར་དེ་རང་རྒྱུད་ལ་ཐེབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིན་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་དམིགས་པ་ནི་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་དང༌། ཕྱིའི་དམིགས་པ་ནི་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང༌། གཉིས་ཀའི་དམིགས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཕྱི་ནང་གཉིས་པོ་དེ་ལམ་བསྒོམ་པའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་བུད་མེད་གཟུགས་མཛེས་པར་གྱུར་པ་ཞིག་སྣང་བར་གྱུར་པ་ན། དེ་ཉིད་ཡིད་དུ་འོང་བར་འཛིན་པའི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་ན། དེ་ལ་སྲེད་པའི་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཡུལ་དེ་ཉིད་མི་གཙང་བ་དང༌། མི་རྟག་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་སྐྱེས་པ་ན། མི་སྡུག་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས། ཡུལ་དེ་ལ་མ་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པ་ཡང་སོང་བ་ཡིན། དེས་ ན་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་
Chinese
能取和所取也，虽然显现为从所取以实物各异的方式存在于内，但实际上，对于真实的瑜伽士来说，在名言中只有清净的明觉，而这明觉本身也显现为所取境的形象，也显现为能取者的形象。实际上并不存在实物上的差异，因为一个智慧显现为二。断轮回的方式是，首先依赖于获得所缘的差别，通过修习奢摩他和毗钵舍那，能取和所取不再显现，而是进入自己本来的状态。如果更详细地解释，所缘的差别有四种，如《现观庄严论》中所说：“所缘法与内，外与二者许为有。”那么，应该修持什么样的法呢？也应该缘于佛陀的圣教——神圣的佛法经藏进行禅修。例如，死亡无常和法无我等，虽然在外内两者中普遍存在，但外道修习这些并不能成为获得解脱的原因，而内道修习这些则能成为解脱的原因，其理由在于是否缘于佛陀的圣教的差别。其理由还在于，圣教是法身的同类因，因此佛陀的心就像法身的模具一样，缘于它进行禅修时，就像模具印在自己身上一样，因此能成为佛陀之因。内在的所缘是能取的心，外在的所缘是所取的境，两者的所缘是遍及两者的离戏智慧。内外二者成为修道所缘的方式是，例如，当一个美丽的女子显现时，如果生起不如理作意的分别念，认为她是令人愉悦的，那么就会生起强烈的贪欲。如果生起如理作意，知道那个境是不净的、无常的等等，那么就会生起厌恶的自性。因此，对于那个境，也已经去了不生的所缘。因此，境本身就是一切烦恼和
English
The grasper and the grasped also appear as if they exist within in a manner distinct in substance from the grasped. However, in reality, for a true yogi, in conventional truth, there is only a clear and pure consciousness, and that very consciousness appears as the aspect of the object grasped, and also appears as the aspect of the grasper. There is no difference in substance, as one consciousness appears as two. The way to reverse samsara is to first rely on obtaining the distinction of the object of focus. By familiarizing oneself with shamatha and vipashyana, the grasper and the grasped no longer appear, but one enters into the state of one's own essence. If explained in more detail, the distinctions of the object of focus are fourfold, as stated in the Ornament for Clear Realization: "The object of focus, dharma, and inner, outer, and both are considered to exist." So, what kind of dharma should one practice? One should also meditate by focusing on the sacred teachings of the Buddha, the holy Dharma scriptures. For example, death and impermanence, and the selflessness of phenomena, although both are common to both inner and outer, the practice of these by outsiders does not become a cause for attaining liberation, while the practice of these by insiders becomes a cause for liberation. The reason is the difference between focusing on the Buddha's teachings and not focusing on them. The reason for this is that the scriptures are the homogeneous cause of the Dharmakaya, so the Buddha's mind is like a mold of the Dharmakaya. When meditating by focusing on it, it is as if the mold is imprinted on one's own being, therefore it can become the cause of Buddhahood. The inner object of focus is the mind that grasps inwardly, the outer object of focus is the object that is grasped, and the object of focus of both is the wisdom free from elaboration that pervades both. The way in which the inner and outer become the object of focus for practicing the path is, for example, when a beautiful woman appears, if a non-virtuous thought arises, considering her to be pleasing, then strong desire and attachment will arise. If a virtuous thought arises, knowing that the object is impure, impermanent, etc., then the nature of aversion will arise. Therefore, for that object, the object of focus of non-arising has also gone. Therefore, the object itself is the source of all afflictions and