Tibetan
མྱོང་ཆ་བྱུང་བ་ཞིག་ལ་འཇོག་ཀྱང༌། འདི་ནི་རགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པའི་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་ཆ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱོང་བའི་ཆ་ཕྲ་མོ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི་ཚོར་བ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྔར་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་མཐོང་ངོ་སྙམ་འདས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་ཆར་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞིའི་འཁོར་དུ་གྱུར་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི། ཀུན་གཞི་རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་སྣང་ལྡན་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་དང་འཕྲད་པའི་རྗེས་སུ་དེ་ལ་འདི་དང་ཞེས་མཚན་མར་འཛིན་པ་རགས་པ་མེད་ཀྱང་ཡིན་སྙམ་དུ་འཛིན་པའོ། །སེམས་པ་ནི་ དེ་ནི་དུས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབབ་པ་ཆུ་བོ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་བཟློག་པའི་མཚམས་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ན་ཟློག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་དགྲ་བཅོམ་པ་ ཤེས་པ་ཞིག་ལ་ཉོན་ཡིད་ཅེས་བྱ་བས། དམིགས་རྐྱེན་ཡང་ཀུན་གཞི་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་ཞིབ་མོར་ན་ཀུན་གཞི་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་ཀུན་གཞི་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ན། མཚན་མོའི་དུས་སུ་ཐོ་ཡོར་ལ་མིར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ཡང་ང་བདག་མེད་ཀྱང༌། ང་བདག་ཏུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཞིག་ཉོན་ཡིད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ནི་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པས། ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མེད་ལ། དེའི་མཐུ་ལས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉོན་ཡིད་ སྒྲིབ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཞི་དང༌། ཐུན་མོང་བ་ལྔ་སྟེ་དགུ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་བཞི་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང༌། བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་བཞི་པོ་དེ་དང་རྟག་ཏུ་འགྲོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་གོ་རིམ་ཀྱང་ཐོག་མར་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ང་བདག་མེད་པ་ལ་མེད་པར་མ་རིག་པའི་གཏི་མུག་གི་རྒྱུ་བྱས་ནས། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཐོག་མར་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་ང་བདག་ཏུ་རློམ་ཞིང་འཛིན་པ་ཡིན་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཉོན་མོངས་ཡིན་ལ། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་ནི་བདག་ཏུ་སྣང་བའི་དུས་ཏེ། བདག་ཉིད་དཔངས་མཐོ་བའམ་གཟིང་མཐོ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་གྱི་བད
Chinese
雖然安立為一種經驗，但此並非粗大的那樣，而是阿賴耶識依於與境相遇的識之分，生起一種微細的經驗之分，即是受；作意是使心專注於境之相狀；憶念是心想以前曾見過此等，以及憶念未來之境等，是於三時中皆能生起。成為阿賴耶識之眷屬的作意是，阿賴耶識自身僅僅是作意境之顯現而已。想是識自身於與境相遇之後，對此境執取為此物，雖無粗大的名相，然是執取為是。思是， 它如河流般，只要時間流轉，時間的延續就不會停止地流淌。阿賴耶識止息之際，是說在獲得阿羅漢果時便會止息。而且，是大乘阿羅漢。 有一種識稱為染污意，它的所緣緣也是阿賴耶識。更仔細地說，是由阿賴耶識所生的某種識，緣於阿賴耶識自身時，就像在夜晚將樹樁看成人一般，實際上我（梵文：aham，梵文羅馬擬音：ahaṃ，漢語字面意思：我）是無我的，但卻有一種將我顯現為我的識，被安立為染污意。由於這是無分別的、具有錯亂的識，因此並不存在執取我的情況。然而，藉由它的力量，會產生執取我的壞聚見等。像那樣的染污意， 並未在隱蔽的經文中宣說。助伴的差別有四種不共與五種共通，總共是與九者一同行持。首先，四種不共的是：我見、我癡、我慢與我想。是與這四種煩惱恆常相伴。而它們的次第也是首先生起我癡，因為以對我無我的無知愚昧作為因，才會生起我見等，因此我癡才是首先生起的。這是煩惱愚癡的行相。我見是自以為是我並執取我，因此是惡見的煩惱。我慢是在顯現我的時候，自以為我高人一等或略高一等之類的行相，但
English
Although it is established as an experience, it is not as coarse as that. Rather, based on the aspect of the ālaya becoming a consciousness that encounters an object, a subtle aspect of experience arises, which is feeling. Attention is directing the mind towards the appearance of an object. Recollection is thinking, "I have seen something like this before," and recollecting future objects, etc., which occur in all three times. The attention that becomes a retinue of the ālaya is the ālaya itself merely attending to the appearance of an object. Conception is when consciousness itself, after encountering an object, apprehends it as "this" and "that," holding it to be so even without coarse characteristics. Volition is It is like a river, flowing continuously as long as time revolves. The cessation of the ālaya is said to occur when one attains the fruit of an Arhat. Moreover, it is a Mahāyāna Arhat. A consciousness called afflicted mind (klesha-manas) has the ālaya as its objective condition. More precisely, when a consciousness born from the ālaya focuses on the ālaya itself, it is like mistaking a tree stump for a person in the night. Although in reality, "I" (Sanskrit: aham, Romanized Sanskrit: ahaṃ, literal meaning: I) is without self, there is a consciousness that appears as "I," which is established as afflicted mind. Since this is a non-conceptual, deluded consciousness, there is no grasping of "I." However, through its power, the view of the transitory collection (satkāya-dṛṣṭi) and others arise. Such an afflicted mind is not taught in the obscure scriptures. The distinctions of companions are four uncommon and five common, totaling nine that are practiced together. First, the four uncommon ones are: view of self, ignorance of self, pride of self, and conception of self. It is always accompanied by these four afflictions. The order in which they arise is that ignorance of self arises first, because view of self and others arise from the root of ignorance that does not know the non-existence of self. Therefore, ignorance of self arises first. This is the aspect of the affliction of ignorance. View of self is thinking and grasping "I" as self, so it is an affliction of wrong view. Pride of self is when self appears, thinking of oneself as superior or slightly superior, but
Tibetan
ག་རིགས་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བཟང་ངོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་རགས་པ་དེ་དག་མེད་ཀྱང་དཔངས་མཐོ་བ་ཙམ་འཛིན་སྟངས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ང་རྒྱལ་ལོ། །བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དབང་གིས་འདུ་ཤེས་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང༌། དོན་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྲེད་ཞེན་དྲག་པོ་དེ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། བདག་སྤོང་བར་མི་འདོད་པ་དང༌། བདག་ཡིད་དུ་འོང་བར་སེམས་པ་ནི། ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རེག་པ་ལ་སོགས་ འདོད་ཁམས་སུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་ཡིད་དང་དེའི་འཁོར་དགུ་པོ་རྣམས་འདོད་ཁམས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ཡང་རིགས་འདྲེས་སོ། །ས་མཚམས་ནི། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང༌། འཕགས་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ། ཉོན་ཡིད་ཅེས་རགས་བཤད་དུ་འཇོག་ལ། ཞིབ་མོར་ནི་སྤྱིར་ས་བོན་སྤང་ལ། མངོན་འགྱུར་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང༌། མངོན་འགྱུར་བ་སྤངས་པ་ལ་ས་བོན་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང༌། གཉིས་ཀ་སྤངས་པའི་མུ་དང༌། གཉིས་ཀ་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང༌། བཞི་ཡོད་པ་ལས་ དང་པོ་ནི། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་མང་པོ་ལམ་བྱང་བར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་ཚེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དུས་ཡུན་ཐུང་ངུར་ལམ་གོམས་པར་བྱས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་གྱི་འབྲས་བུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ས་བོན་སྤངས་ཀྱང༌། མངོན་གྱུར་པ་མ་སྤངས་པར་སྤངས་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཡོད་དེ། སྔོན་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ལ་གླང་ཆེན་རྦད་པའི་དུས་སུ་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་ཞིག་སྐྲག་སྟེ་བྲོས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཡང་དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་པས་བདག་འཛིན་གྱི་ས་བོན་སྤངས་ཀྱང༌། སྔོན་གྱི་གོམས་པའི་མཐུས་བདག་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་གྱུར་པ་སྤངས་ཀྱང་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་བཞི་པ་གཉིས་རྟོགས་པར་སླ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཐོབ་པ་ན་དེ་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་གཉིས་ཐོབ་པ་ན་ཡང་ཉོན་ཡིད་མཚན་ཉིད་པ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ན་གནས་པ་ན་ཡང་ཉོན་ཡིད་མེད་དེ། འགོག་སྙོམས་ནི་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་དང༌། ཐེག་ཆེན་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པ་ན་སྙོམས་འཇུག་དེ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་མ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིར་མི་འོང་གི་ནང་ཚན་འགོག་པ་ལུས་ཀྱྀ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གི་ས་ཡང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ
Chinese
即使没有因为种姓和博学等而自认为优秀的粗大我慢，但仅仅是保持高傲的态度，这就是烦恼我慢。认为有我的意识，虽然因为组合的原因而说是意识，但实际上是对我的执着。即使不是强烈的贪恋，但不愿意舍弃我，并且认为我令人满意，这就是贪恋的显现方式。触等 生于欲界的众生相续中的烦恼意及其九个眷属，被归纳于欲界地等，也与其他种类混合。地界是：声闻、独觉阿罗汉以及获得圣道智慧之时，将烦恼意粗略地安立。详细来说，一般是舍弃种子，有未舍弃现行的边际；舍弃现行而未舍弃种子的边际；舍弃二者的边际；以及未舍弃二者的边际，共有四种情况。 第一种情况是：没有在无数劫中修习成佛之道，而是在三世等短暂的时间内习惯于道，从而以阿罗汉的果位舍弃了我执的种子，但未舍弃现行，以舍弃和未舍弃并存的方式存在。例如，以前调伏大象时，许多阿罗汉害怕而逃跑等情况发生，这是因为他们是阿罗汉，虽然舍弃了我执的种子，但由于以前的习惯，仍然有我的显现。第二种情况是：以世间道暂时舍弃了烦恼和分别念等现行，但无法舍弃种子。第三种和第四种情况容易理解。获得大乘第八地之前，虽然只有烦恼意的种姓，但获得第八地时，就从根本上舍弃了它。获得小乘二阿罗汉时，也没有烦恼意的自性。同样，处于灭尽定中时，也没有烦恼意。灭尽定是小乘二阿罗汉和获得大乘圣道时获得的禅定。即使不是这些，也获得了不还果中的灭尽身证的果位。
English
Even without the coarse pride of considering oneself superior due to lineage, learning, etc., but merely maintaining a haughty attitude, this is afflictive pride. The consciousness of having a self, although called consciousness due to combination, is actually attachment to the self. Even if it is not intense craving, the unwillingness to abandon the self and the thought that the self is pleasing is the manifestation of attachment. Contact, etc. The afflictive mind and its nine attendants in the continuum of sentient beings born in the desire realm are categorized under the desire realm ground, and are also mixed with other types. The boundaries are: When a Hearer, Solitary Realizer Arhat, and one who has attained the wisdom of the Noble Path, the afflictive mind is roughly established. In detail, generally, the seed is abandoned, and there is the boundary of not abandoning the manifestation; the boundary of abandoning the manifestation but not abandoning the seed; the boundary of abandoning both; and the boundary of not abandoning both. There are four situations. The first situation is: Not having cultivated the path to enlightenment for countless eons, but having become accustomed to the path in a short period of time such as three lifetimes, thereby abandoning the seed of self-grasping with the fruit of Arhatship, but not abandoning the manifestation, existing in a state of abandonment and non-abandonment. For example, in the past, when taming elephants, many Arhats were frightened and ran away, etc. This occurred because they were Arhats, and although they had abandoned the seed of self-grasping, due to past habits, there was still a mere appearance of self. The second situation is: Temporarily abandoning the manifestation of afflictions and conceptual thoughts, etc., with the worldly path, but being unable to abandon the seed. The third and fourth situations are easy to understand. Until the attainment of the eighth Bhumi of the Great Vehicle, although there is only the lineage of the afflictive mind, when the eighth Bhumi is attained, it is abandoned from the root. When the two Arhats of the Lesser Vehicle are attained, there is also no characteristic of the afflictive mind. Similarly, when abiding in the cessation meditation, there is also no afflictive mind. Cessation meditation is the samadhi attained by the two Arhats of the Lesser Vehicle and the attainment of the Noble Path of the Great Vehicle. Even if it is not these, one also attains the ground of the non-returner who has realized cessation with the body.