English
At all times and in all circumstances, it cannot be expressed by speech, nor can it be expressed by mind and conceptual thoughts. It is without the elaboration of grasper and grasped, and is the very nature of itself. Only the Pariniṣpanna exists in the reality of things, so only it is real. Therefore, the Parikalpita should be understood as merely an imputed phenomenon, and there is no need to specifically abandon it, because abandoning the Paratantra will lead to self-abandonment. The Paratantra, which is the basis of delusion, must be abandoned by cultivating the antidote path. For example, for a person with blurred vision, no matter how many hair-like illusions appear, these hairs do not actually exist, but are merely a deluded appearance, so there is no need to abandon them. If the blurred vision is eliminated by various means, the hair-like illusions will naturally disappear. Similarly, by cultivating the antidote path and abandoning the Paratantra, which is the basis of delusion, the Parikalpita will naturally subside. The Pariniṣpanna, that is, the Dharmatā, the Suchness, is without the defilement of self-nature, and is the basis for purifying the adventitious phenomena such as the Paratantra. Just as the sky appears to be obscured by clouds, but the essence of the sky is not defiled by the clouds, and when it is dispersed by the force of the wind, it is called the sky with two-fold purity. The essence of gold is naturally pure and bright, and has never been defiled by temporary tarnish, etc., which are temporary things that can be removed. After removing the tarnish by smelting, etc., it is called gold with two-fold purity. Just as water and mud appear to be mixed together, but the essence of water has never been defiled by mud, and when it is left to settle, the mud will sink to the bottom and the water becomes clear, then it is called water with two-fold purity. Similarly, the mind of all sentient beings and the Dharmatā of sentient beings seem to be mixed together, but the self-luminous nature of the mind has never been defiled by afflictions, etc. from the beginning, and when delusion is exhausted by cultivating the path, it is called the Dharmadhātu with two-fold purity. Then, are these temporary phenomena truly established separately from the Dharmatā? It is not so, because all phenomena of the container and its contents will eventually perish and pass away, so they are impermanent. Therefore, impermanence, that is, all phenomena contained in the container and its contents, is in no way different from the Dharmatā. However, the six realms of sentient beings
Tibetan
སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པའི་ བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དཔེར་ན་མིག་རབ་རིབ་ཅན་ལ་མདུན་གྱི་ཡོད་པས་གཟུགས་སོགས་མི་མཐོང་བར་མེད་པའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་རབ་རིབ་མང་པོ་མཐོང་བ་ལྟར་བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་མི་མཐོང་བར་མེད་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་སྣང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་རྨོངས་པ་ཚབ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་མི་མཐོང་བ་ཡང་རྨོངས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དེའི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ཞིག་མཐོང་བ་ནི་ཆེས་ཆེའི་རྨོངས་པའོ། །འདི་ཀོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའི་དོན་ནོ། །ཞེས་པ་དེ་རྣམས་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ལ་དེ་དབྱིངས་ཀྱི་སྐད་དོད་ལ་དྷཱ་དུ་ཞེས་པ་དབྱིངས་དང༌། རྒྱུ་དང་ཁམས་དང༌། རིགས་སོགས་དུ་མ་ལ་འཇུག་ཀྱང༌། འདིར་དབྱིངས་ཞེས་པ་བསྐྱེད་སྡུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་བྱེད་པས་དབྱིངས་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །སྙིང་པོའི་དོན་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ནམ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་དག་པ་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་ཀུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ རྒྱུད་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱི་གནས་པ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ཕན་ཚུན་འདྲ་བའི་དོན་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི། འདྲ་བ་ཙམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དོན་མ་ཚངས་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པ་ནི་སྙིང་པོའི་དོན་ནོ། །སྤྱིར་སྙིང་པོ་ཞེས་པའི་སྐད་ལ་འཕགས་ཡུལ་དུ་གརྦྷ་ཞེས་པ་ཕྱི་རོལ་ནས་གཞན་གྱིས་བསྒྲིབས་ཤིང་དབུས་ན་ཡོ
Chinese
众生对于法界极其愚昧， 具有这样的心识。其原因譬如眼睛患有翳障的人，对于眼前存在的色等不能看见，反而看见不存在的毛发等许多翳障，同样，幼稚的凡夫俗子们也看不见存在的法界，反而显现出不存在的能取所取的各种显现，这是对世界极大的愚昧。看不见存在的事物也是愚昧，但在此之上又看见不存在的事物，则是最大的愚昧啊！“这究竟是怎么回事呢？”意思是令人惊奇啊！以上所说的是关于“界”的意义，其梵语是“dhatu”（梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语字面意思：界），意思是界、因、界、种姓等多种含义。这里所说的“界”，是产生和收摄一切的基础，所以是界，即如来藏。核心的意义是：法界即是如来藏，对于佛和众生等一切都没有差别。佛的法性即是如来藏，与众生的如来藏相同，因此如来藏没有差别，但当何时从暂时的垢染中清净时，就称之为如来。因此，佛的如来藏即是众生的如来藏，所以，一切有情众生都具有如来藏。那么，佛的如来藏是众生的 相续吗？不是的。众生的相续是阿赖耶识，而如来藏是智慧，所以，作为所依和能依的方式存在是不矛盾的。一切有情众生的如来藏与佛的如来藏二者没有差别的意义，不仅仅是相互相似的意义，因为仅仅相似并不完全具备没有差别的意义。众生的如来藏是十方三世一切诸佛的法身，诸佛的法身即是众生的如来藏。因此，一切众生都具有如来藏，这就是核心的意义。一般来说，“核心”这个词在圣地（印度）被称为“garbha”（梵文天城体：गर्भ，梵文罗马拟音：garbha，汉语字面意思：胎藏），意思是外面被其他事物遮蔽，中心存在。
English
Sentient beings are extremely ignorant of the Dharmadhatu, Possessing such minds. The reason for this is like someone with blurred vision who cannot see the forms in front of them but sees many non-existent hairs and blurs. Similarly, childish ordinary beings do not see the existing Dharmadhatu but perceive various non-existent appearances of grasping and being grasped. This is a great ignorance of the world. Not seeing what exists is also ignorance, but on top of that, seeing what does not exist is the greatest ignorance! "What is this like?" means it is amazing! All of the above is about the meaning of "dhatu" (Sanskrit: धातु, dhātu, meaning: element), which means dhatu, cause, element, lineage, and so on. Here, "dhatu" is the basis for all arising and cessation, so it is dhatu, which is Tathagatagarbha. The core meaning is: Dharmadhatu is Tathagatagarbha, which is no different for all, including Buddhas and sentient beings. The Dharma nature of the Buddha is Tathagatagarbha, which is the same as the Tathagatagarbha of sentient beings, so there is no difference in Tathagatagarbha. But when it is purified from temporary defilements, it is called Tathagata. Therefore, the Tathagatagarbha of the Buddha is the Tathagatagarbha of sentient beings, so all sentient beings have the essence of Tathagatagarbha. Then, is the Tathagatagarbha of the Buddha the continuum of sentient beings? No, it is not. The continuum of sentient beings is the Alaya consciousness, and the Tathagatagarbha is wisdom, so it is not contradictory to exist as the basis and the dependent. The meaning that there is no difference between the Tathagatagarbha of all sentient beings and the Tathagatagarbha of the Buddha is not just the meaning of being similar to each other, because mere similarity does not fully possess the meaning of no difference. The Tathagatagarbha of sentient beings is the Dharmakaya of all Buddhas of the ten directions and three times, and the Dharmakaya of the Buddhas is the Tathagatagarbha of sentient beings. Therefore, all sentient beings have the essence of Tathagatagarbha, which is the core meaning. In general, the word "core" is called "garbha" (Sanskrit: गर्भ, garbha, meaning: womb) in the holy land (India), which means that the outside is obscured by other things, and the center exists.
Tibetan
ད་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྙིང་པོ། ཡང་ན་ཧྲཱིཿད་ཡ་ཞེས་པ་ནོར་གྱྀ་མཆོག་ལ་ནོར་གྱྀ་སྙིང་པོར་འཇོག་པ་ལྟར། གཞན་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་སྙིང་པོ། ས་ར་ཞེས་པ་སྲ་ཞིང་བརྟན་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྙིང་པོ། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་གསུམ་ཅར་ཚངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གཞི་དུས་སུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ཤིང་དེའི་དབུས་ན་གནས་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀུན་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་ དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ནམ་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྲ་ཞིང་བརྟན་པ་ཡིན་པས་སོ། །རྟག་པའི་དོན་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཅན་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཅན་བརྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཆི་བ་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན་ཞི་བ་ཡིན་ཏེ། ན་བའི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན་གཡུང་དྲུང་ཡིན་ཏེ། རྒས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟག་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། བརྟན་པའི་ཕྱིར། འཆི་བ་སྟེ་འཇིག་པ་མེད་པ་དང༌། ཞི་བའི་ཕྱིར། ན་བའི་གནོད་པ་མེད་པ་དང༌། གཡུང་དྲུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཡུང་དྲུང་གི་སྐད་དོད་ཤ་ཤྭ་ཏ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་གཡུང་བ་ནི་རྟག་པའི་བརྡ་ཉིད་དང༌། དྲུང་ནི་བརྟན་པའི་བརྡའོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། ནམ་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྔར་གཞི་དུས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཕྱིས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཡང་དེ་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞི་དུས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉེས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མེད་པ་ལ། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཉེས་པ་སྔར་ཡོད་སྤངས་ཏེ། ཡོན་ཏན་གསར་དུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྔར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཕྱིས་མ་ཡིན་པས་འགྱུར་བ་ཡོད་དོ། །ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་སོགས་ཉེས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ཅིང་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གོས་མ་མྱོང་བས་གློ་བུར་ཙམ་ཡིན་ལ། སྟོབས་ སོགས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་ལམ་བསྒོམས་ཏེ་གསར་དུ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་གྱི་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དྲི་མ་སྔར་ཡོད་དང༌། ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར། བློའི་སྣང་ངོ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ལ་གདོད་མ་ནས་དྲི་མས་གོས་མ་མྱོང་བས་རང་བཞིན་གྱིས་སྤངས་པ་མཐར་ཐུག་དང༌། དོན་དམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས
Chinese
现在的意义是心要，或者说，如同（藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城体：ह्रीः，梵文罗马拟音：hrīḥ，汉语字面意思：啥）将珍宝之最作为珍宝的心要一样，由于比其他更为殊胜，所以是心要。萨ra（藏文：ས་ར་）的意思是坚固，因此是心要。如此，真如具有心要的三种含义，因为真如在基础阶段被突如其来的污垢所遮蔽，并且显现为存在于其中，以及，真如本身超越一切法，并且，真如永不改变，坚固不变。恒常的意义是：真如法性是恒常的，因为没有生；真如法性是稳固的，因为没有死，即没有毁灭；并且，它是寂静的，因为没有疾病的损害；它是永恒的，因为没有衰老。法界真如是恒常的，因为没有生；是稳固的，因为没有死亡，即没有毁灭；是寂静的，因为没有疾病的损害；是永恒的，因为没有衰老。永恒的梵语是śāśvata（梵文天城体：शाश्वत，梵文罗马拟音：śāśvata），因此，永是恒常的象征，恒是稳固的象征。法性真如，具有永不改变的法性，因为如同先前在基础阶段一样，之后在结果阶段也是如此。如果说，在基础阶段，法界具有过患，没有功德，而在结果阶段，舍弃了先前的过患，新获得了功德，因此，与先前不同，存在改变。那么，并非如此，因为烦恼等过患之聚并非自性成立，也未曾沾染法界的体性，仅仅是突发的；而力量等究竟功德并非通过修道新获得，而是从原始以来就自然具足于法界之中。因此，先前存在污垢，没有功德，是因为被心的障碍所遮蔽，仅仅是意识的显现，实际上，法界从原始以来就未曾被污垢沾染，因此是自性清净究竟，并且，究竟的功德是自性
English
The meaning of "now" is essence. Or, like (Tibetan: ཧྲཱིཿ, Sanskrit Devanagari: ह्रीः, Sanskrit Roman transliteration: hrīḥ, literal Chinese meaning: sha) taking the best of jewels as the essence of jewels, it is essence because it is superior to others. Sara (Tibetan: ས་ར་) means solid, therefore it is essence. Thus, Suchness possesses all three meanings of essence, because Suchness is obscured by sudden defilements in the base stage and appears to exist within it, and Suchness itself surpasses all dharmas, and Suchness never changes and is solid and stable. The meaning of permanence is: Suchness-dharma is permanent, because there is no birth; Suchness-dharma is stable, because there is no death, i.e., no destruction; and it is peaceful, because there is no harm from disease; it is eternal, because there is no aging. Dharmadhatu Suchness is permanent, because there is no birth; it is stable, because there is no death, i.e., no destruction; it is peaceful, because there is no harm from disease; it is eternal, because there is no aging. The Sanskrit word for eternal is śāśvata (Sanskrit Devanagari: शाश्वत, Sanskrit Roman transliteration: śāśvata), therefore, "eternal" is the symbol of permanence, and "constant" is the symbol of stability. Dharmata Suchness has the nature of never changing, because it is the same as it was in the base stage, and later in the result stage as well. If it is said that in the base stage, Dharmadhatu has faults and no qualities, but in the result stage, it abandons the previous faults and newly acquires qualities, therefore, it is different from before and there is change. Then, it is not so, because the aggregates of faults such as afflictions are not self-established and have never tainted the essence of Dharmadhatu, they are merely adventitious; while ultimate qualities such as powers are not newly acquired through cultivating the path, but are naturally inherent in Dharmadhatu from the beginning. Therefore, the existence of previous defilements and the absence of qualities are because they are obscured by the obscurations of the mind, and are merely appearances of consciousness. In reality, Dharmadhatu has never been tainted by defilements from the beginning, therefore it is ultimately pure by nature, and ultimate qualities are by nature