Tibetan
་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་འགྱུར་བ་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་གཞིའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གནས་འགྱུར་བ་ཐོབ་པས་གནས་གང་དུ་ཡང་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་གཞིའི་ཡན་ལག་དང༌། བཏང་སྙོམས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སོགས་དང་བྲལ་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་བདུན་ནོ། །དྲན་པས་དམིགས་རྣམས་མི་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱི་བསྒོམས་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་དང༌། དགའ་བའི་ཚིམ་པའི་ཚུལ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ལས་སུ་རུང་བའི་ཚུལ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་རྣལ་དུ་འཇོག་པའི་ཚུལ་གྱི་བསྒོམས་པའོ། །བཞི་པ་ཡོན་ཏན་ནི། མཉམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་དེར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་བདག་དང་མཚུངས་པ་ལྔས་མཚུངས་པའི་སེམས་ཐོབ་སྟེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། བདག་དང་སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བདག་མེད་པར་མཚུངས་པ་དང༌། བདག་གཞན་མཉམ་པར་མཚུངས་པས་བདག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་སྤངས་བྱར་མཚུངས་པ་དང༌། དེ་ན་བདག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བའི་དོན་བདག་གིར་བྱ་དགོས་པར་མཚུངས་པ་དང༌། དེས་ན་རང་ལ་ལན་མི་རེ་བ་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱས་ཀྱང་གཞན་ལ་ལན་མི་རེ་བ་མཚུངས་པས་ན་བཞི་པོ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་འདི་སེམས་སྙོམས་པ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱལ་སྲས་མཐོང་ལམ་པ་གཞན་དང་བདག་ཉིད་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་འདྲ་བར་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མཚུངས་པ་ལྔས་མཚུངས་པའོ། །གཞན་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པས་སེམས་རྒྱུད་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་དང༌། ཁྱད་པར་ཞེ་སྡང་ལས་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་ཞིང༌། སྤྱིར་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་དང༌། བྱེ་བྲག་གཞན་དོན་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་འདོད་ཆགས་ལས་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་ནི་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མི་སྤོང་སྟེ། གཞན་དོན་དུ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུར་ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དེས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན་རྒྱུའི་ཀུན་སློང་སྙིང་རྗེ་དང༌། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྨོན་ལམ་ནི་ཡང་སྲིད་འཕེན་བྱེད་
Chinese
從不轉變煩惱的無煩惱之地的支分，以及禪定是獲得轉變之地的緣故，無論在何處都不會完全轉變為煩惱的無煩惱之地的支分，以及捨是遠離貪欲和嗔恨等，自己的本性完全是無煩惱的支分，共有七種。如以正念不忘失所緣的方式修習，同樣地，以智慧分別的方式，以精進的歡喜的方式，以喜悅的滿足的方式，以極度調柔的堪能的方式，以禪定的專一的方式，以捨的如實安住的方式修習。第四個是功德，獲得平等性的殊勝之處是，在該地了悟一切法無我，因此法的界限是平等性，徹底了悟之時，恆常對待眾生獲得與自己相同的五種平等之心。五種是什麼呢？自己和其他眾生的相續沒有差別，在無我上相同；自他平等相同，因此自己和他人的痛苦，自己應當斷除相同；因此，斷除自他痛苦之事，必須視為己任相同；因此，如同不期望自己回報一樣，為他人做事也不期望他人回報相同，因此這四者，菩提 薩埵是心平等的，並且是現證法性的王子見道者，與其他人和自己證悟法性相同。如此以五種相同而相同。捨棄其他的殊勝之處是，菩薩見道者以不寂靜心續的煩惱，特別是由嗔恨所生的煩惱，菩薩見道無間道特意努力而捨棄。一般而言，作為受生之因的煩惱，以及特別是作為成辦他利之因的貪欲所生的煩惱，則不特意努力捨棄，因為為了他利，必定需要作為在輪迴中受生的因。那麼，他是如何作為在輪迴中受生的因呢？因為動機是慈悲，以及由此所策發的願望是能投生來世的。
English
From the branch of the place of non-affliction that does not transform into affliction, and since concentration is the attainment of the transformed place, the branch of the place of non-affliction that will not completely transform into affliction anywhere, and equanimity is the branch of non-affliction that is completely free from desire and hatred, etc., its own nature is completely non-afflictive, there are seven in total. Just as one cultivates by not forgetting the objects with mindfulness, similarly, by the method of discriminating with wisdom, by the method of joy with diligence, by the method of satisfaction with joy, by the method of fitness with extreme pliancy, by the method of one-pointedness with concentration, and by the method of truly abiding with equanimity. The fourth is qualities, the distinction of attaining equality is that in that ground, all phenomena are realized to be without self, therefore the realm of phenomena is equality, when thoroughly realized, one constantly attains the mind of five equalities that are the same as oneself towards sentient beings. What are the five? There is no difference between the self and the continuums of other sentient beings, they are the same in being without self; self and others are equally the same, therefore the suffering of self and others, one should abandon the same; therefore, the matter of abandoning the suffering of self and others, one must regard it as one's own responsibility the same; therefore, just as one does not expect a return for oneself, doing things for others also does not expect a return the same, therefore these four, the Bodhi sattva is of equal mind, and is the prince of manifest realization of suchness, the path of seeing, the same as others and oneself realizing suchness. Thus, they are the same with five samenesses. The distinction of abandoning others is that the Bodhisattva of the path of seeing abandons the afflictions that do not pacify the mind stream, especially the afflictions arising from hatred, by deliberately striving with the uninterrupted path of the Bodhisattva of the path of seeing. In general, the afflictions that are the cause of taking rebirth, and in particular, the afflictions arising from desire that become the cause of accomplishing the benefit of others, are not deliberately abandoned, because for the sake of others, it is definitely necessary to be the cause of taking rebirth in samsara. So how does he act as the cause of taking rebirth in samsara? Because the motivation is compassion, and the aspiration aroused by it is what propels the next life.
Tibetan
ཀྱི་ལས་དང་ཆ་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མའི་ཕུང་པོ་ལ་སྲེད་པའི་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་ནི་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལས་དང་ཆ་མཚུངས་པའོ། །འོན་ཀྱང་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ལས་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་མཐོང་ལ་འཕེན་པ་མེད། །སྲེད་དང་བྲལ་ལ་ཡང་སྲིད་མེད། །ཅེས་རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བྱང་སེམས་དེས་ཆེད་དུ་མི་སྤོང་ཞིང་གཞན་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པའི་ལམ་དུ་སྒྱུར་ བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མ་གཏོགས་པའི་འདོད་ཁམས་དང་གཟུགས་ཁམས་གཟུགས་མེད་ཁམས་ཏེ་ཁམས་གསུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང༌། ཁྱད་པར་མཐོང་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གྱུར་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཀུན་བཏགས་རྣམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ཙམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་བྱིང་རྒོད་སོགས་དང༌། ལས་སྒྲིབ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་མང་པོའི་ས་བོན་མངོན་འགྱུར་དང་བཅས་པ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་དེར་བཟློག་པ་སྟེ་སྤངས་པར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་ཡང་ས་དང་པོ་ཐོབ་མ་ཐག་ནས་འཇིགས་པ་ལྔ་དང་བྲལ་ཏེ། འཇིགས་པ་ལྔ་ནི། འཚོ་བ་མེད་པས་འཇིགས་པ་དང༌། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མེད་པས་འཇིག་པ་དང༌། འཆི་བས་འཇིགས་པ་དང༌། ངན་འགྲོས་འཇིགས་པ་དང༌། འཁོར་གྱི་ནང་དུ་བག་ཚ་བས་འཇིགས་པ་དེ་དག་དེ་ལ་མེད་ལ། ས་འདིར་མ་དག་པ་འཁོར་བའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྤངས་ཏེ། མིག་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་གནས་གྱུར་ཏེ་མཚན་དཔེ་རྗེས་མཐུན་ཅན་ཡིད་ཀྱི་ལུས་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་ཞིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་བཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་གསལ་བར་རྟོགས་ལ་ཡོངས་གཅོད་ཕྱོགས་རྟག་ཅིང་བརྟན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐའ་དག་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་མོད། ལུང་ ལ་བརྟེན་ནས་ནི་རྟོགས་སོ། །དེ་འདྲའི་མཐོང་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་རིགས་གཅིག་མོད་ཀྱང༌། ལྡོག་ཆས་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཐ་དད་དུ་འཇོག་གོ །སྐད་ཅིག་ནི་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་བྱེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ལེགས་པར་ངེས་པའི་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་ལམ་ནི་མཐོང་ལམ་དེའི་རྒྱུན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྒོམ་སྤང་མི་སྤོང་བའི་བར་དུ་དེ་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཅིང་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བའི་འགོ་རྩོམས་པ་ནས་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ནོ། །བྱང་སེམས་འཕགས་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་རྣམ་འཕྲུལ
Chinese
与（之前）的业相同，时间的意乐也是对于后世蕴的贪恋所引发的业，与成办之业相同。然而，束缚轮回的业不会改变，因为见到真谛就不会再投生，断除贪欲就不会再有后世。如《缘起经释》所说。因此，菩萨不会特意舍弃，而是将为了利益他人而受生的因，转化为成就菩提的道用。除了这些烦恼之外，对于欲界、色界、无色界，即三界中所证悟的一切烦恼都要舍弃。特别是，对于见道所断之品类的所知障遍计所执，以及对于禅定和无色界的实有等持的障碍，如沉掉等，以及业障等众多障碍的种子和现行，都要在见道时断除。此外，一旦获得初地，就脱离了五种怖畏。五种怖畏是：缺乏生计的怖畏，缺乏言辞的怖畏，死亡的怖畏，恶趣的怖畏，以及在僧团中羞怯的怖畏，这些他都没有。在此地上，舍弃了不净的轮回的身语意三门，眼等五根也转变，因此获得了与相好随顺的第一个意生身。在见道中，见到法性的自性，并且清楚地了知远离戏论的分别方面的所有特征，而对于周遍断除方面，并非依靠自力完全证悟一切相，而是依靠教证才能证悟。像这样的见道的体性，虽然在本质上是等持智慧，但从反体的角度来区分，则可以安立为十六种不同的刹那。刹那是指行为圆满的刹那，即“应知痛苦”的完全确定。修道是见道的延续，也就是在尚未舍弃修道所断之前，它是见道，而从开始舍弃修道所断之时起，就是修道。圣菩萨是善巧方便和神变的。
English
It is similar to the previous karma, and the intention of time is also the karma arising from the attachment to the aggregates of future lives, which is similar to the karma of accomplishment. However, the karma that binds to samsara does not change, because seeing the truth will not lead to rebirth, and cutting off desire will not lead to future lives. As stated in the Commentary on the Dependent Arising Sutra. Therefore, Bodhisattvas do not intentionally abandon, but transform the cause of taking birth for the benefit of others into the path to achieve enlightenment. Apart from these afflictions, all afflictions realized in the desire realm, form realm, and formless realm, i.e., the three realms, must be abandoned. In particular, the conceptual obscurations of knowledge that are to be abandoned on the path of seeing, as well as the obstacles to absorption in meditation and the reality of the formless realms, such as sinking and agitation, and the seeds and manifestations of many obstacles such as karmic obscurations, must be eliminated during the path of seeing. Furthermore, once the first ground is attained, one is freed from the five fears. The five fears are: the fear of lack of livelihood, the fear of lack of eloquence, the fear of death, the fear of evil destinies, and the fear of shyness in the assembly, all of which he does not have. On this ground, the impure body, speech, and mind of samsara are abandoned, and the five senses such as the eyes are transformed, so the first mind-made body that conforms to the signs and marks is obtained. On the path of seeing, one sees the nature of reality and clearly understands all the characteristics of the aspect of separation from elaboration, while for the aspect of complete cutting off, one does not fully realize all aspects by one's own power, but can realize it by relying on the scriptures. Although the nature of such a path of seeing is essentially meditative wisdom, it can be established as sixteen different moments when distinguished from the perspective of the counter-aspect. A moment refers to the moment of complete action, that is, the complete certainty of "suffering should be known." The path of cultivation is the continuation of the path of seeing, that is, it is the path of seeing until the afflictions to be abandoned on the path of cultivation have not been abandoned, and from the time when the abandonment of the afflictions to be abandoned on the path of cultivation begins, it is the path of cultivation. The noble Bodhisattva is skilled in means and miraculous powers.