Tibetan
་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ལེ་ལོ་ཉེས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྩོལ་ཚེ་གདམས་ངག་བརྗེད་པ་ཉེས་པ། མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་ཉེས་པ། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ཚེ་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཉེས་པ། བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་ཚེ་ཧ་ཅང་འདུ་བྱེད་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་ནི། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གནས་འདུན་པ་དང༌། དེ་ལ་གནས་པ་སྩོལ་བ་དང༌། འདུན་པའི་རྒྱུ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང༌། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་སྦྱངས་རྣམས་སོ། །བརྗེད་ངེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དྲན་པ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཤེས་བཞིན་དང༌། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ཚེ་འདུ་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། ཧ་ཅང་འདུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇོག་པའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །གཞན་ཡང་ལུས་འཚོ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཁ་ཟས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ན་ཧ་ཅང་ཉུང་ན་བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་ལུས་རིད་དེ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་མི་བཟོད་ཅིང༌། ཧ་ཅང་མང་ན་དབུགས་མི་བདེ་བ་དང༌། མ་ཞུ་བའི་ནད་ བསྐྱེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡོད་པས་འཇུ་ཞིང་ལུས་གནས་པ་ལ་ཕན་པ་ཙམ་དུ་སྤྱོད་པ་ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པ་དང༌། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་མི་ཉལ་བར་མི་སྡུག་པ་དང༌། བྱམས་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བརྩོན་པ་དང༌། བླང་དོར་གྱི་གནས་མི་བརྗེད་པར་བྱེད་པའི་དྲན་པ་དང༌། རང་གི་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་རུང་བ་སྤྱོད་ཅིང་མི་རུང་བ་སྤོང་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང༌། དེའི་ཚེ་བག་ཡོད་ཀྱིས་དགེ་བའི་ཕན་ཡོན་དྲན་ནས་དང་དུ་བླང་ཞིང༌། མི་དགེ་བའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་སྤང་བར་བྱ་བ་སོགས་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལས་དང་པོ་པའི་ལས་ཅན་དད་པའི་ས་ཚོགས་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི། བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐར་བའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པ་ཚོགས་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། ལས་དང་པོ་པའི་ས་དང༌། དད་པའི་ས་དང༌། ཐར་བ་ཆ་མཐུན་དང༌། ཚོགས་ལམ་རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ནི། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། །ཆུང་ངུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་འགོ་བརྩོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་སྒོམ་པའི་དུས། སྦྱོར་ལམ་སྐྱེས་པའི་དུས་མ་ངེས་པའོ།
Chinese
修习禅定时，懒惰是过失。努力修习禅定时，忘记诀窍是过失。安住于等持时，掉举和昏沉是过失。生起掉举和昏沉时，不采取对治是过失。掉举和昏沉平息时，过于造作是过失。而断除这些的八种作意是，懒惰的对治是：处所和安住于处所，因和果。如是，希求处所，以及安住于处所的精勤，希求的因是信赖的信心，精勤的果是轻安。遗忘的对治是正念。掉举和昏沉的对治是正知。生起掉举和昏沉时不采取对治的对治是采取对治。过于造作的对治是心安住于本性的舍。此外，为了维持身体而享用食物时，如果太少，则会因饥渴而身体消瘦，无法行持善法；如果太多，则会呼吸不畅，以及产生消化不良等疾病，因此，适量食用有助于消化和维持身体的食物，是了解食物的量。夜晚的上半夜和下半夜不睡觉是好的。精勤修习慈悲等清净障碍的瑜伽。不忘记取舍之处的正念。审视自己的身语意三门的行为，行持如法的，舍弃不如法的，安住于正知。那时，以谨慎之心忆念善法的利益而欢喜接受，忆念不善法的过患而加以舍弃等等，仅仅行持善法。从修习这些开始，初学者就能获得信心的资粮道。第二，定义是：菩萨初学者的相续中，与解脱分相应的善法，成为趋入解脱之门，是资粮道的定义。初学者的地，信心的地，解脱分相应，资粮道等是名称的同义词。第三，分类是：大乘资粮道小、中、大三种。小是指开始进入获得佛果之因的三个无数劫。修习四念住之时。生起加行道的时间不确定。
English
Laziness is a fault during the practice of meditative stabilization. Forgetting the key instructions is a fault when striving in meditative stabilization. Excitement and dullness are faults during equipoise. Not applying antidotes when excitement and dullness arise is a fault. Excessive effort when excitement and dullness subside is a fault. The eight applications to abandon these are: the antidote to laziness is the place and abiding in it, the cause and the result. As it is said, desiring the place, and the effort of abiding in it, the cause of desire is trusting faith, and the result of effort is pliancy. The antidote to forgetfulness is mindfulness. The antidote to excitement and dullness is vigilance. The antidote to not applying antidotes when excitement and dullness arise is to apply antidotes. The antidote to excessive effort is equanimity, which is to let the mind rest in its natural state. Furthermore, when enjoying food in order to sustain the body, if it is too little, the body will become emaciated due to hunger and thirst, making it unbearable to engage in virtue; if it is too much, it will cause discomfort in breathing and generate indigestion and other illnesses. Therefore, using only what benefits digestion and sustains the body is knowing the measure of food. It is good not to sleep during the first and last parts of the night. Diligently practicing the yoga of purifying obscurations such as loving-kindness and compassion. Mindfulness that does not forget what to adopt and abandon. Examining one's own actions of body, speech, and mind, practicing what is appropriate and abandoning what is not, abiding in vigilance. At that time, remembering the benefits of virtue with conscientiousness and gladly accepting them, remembering the faults of non-virtue and abandoning them, and so forth, engaging only in virtue. From practicing these, a beginner will attain the path of accumulation, the ground of faith. Secondly, the definition is: whatever virtue in the continuum of a bodhisattva beginner that is in accordance with the part of liberation, and becomes the entrance to liberation, is the definition of the path of accumulation. The ground of a beginner, the ground of faith, corresponding to the part of liberation, the path of accumulation, etc., are synonyms. Thirdly, the divisions are: the great vehicle's path of accumulation, small, medium, and large. Small refers to entering the beginning of the three countless eons, which are the cause of attaining Buddhahood. The time of meditating on the four close placements of mindfulness. The time when the path of joining arises is uncertain.
Tibetan
།འབྲིང་ ནི། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་སྒོམ་པའི་དུས། སྦྱོར་ལམ་ཚེ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྐྱེ་ངེས་པའོ། །ཆེན་པོ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་བ་བཞི་སྒོམ་པའི་དུས། སྦྱོར་ལམ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བར་ངེས་པའོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ལུས་དང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་དང༌། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མི་གཙང་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ངོ་བོ་ནི། ལུས་སོགས་དེ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཞེས་གསུངས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་མི་བརྗེད་པར་གནས་པའི་དྲན་པའོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་པ་བཞིའི་དམིགས་པ་ནི། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། རྣམ་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པ་དང༌། མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒོམ་པའོ། །ངོ་བོ་ནི། སྤང་གཉེན་ཤེས་ནས་བླང་དོར་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྤྲུལ་བསྒྱུར་ལ་སོགས་པའོ། །ངོ་བོ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩོན་པ་ལས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ཏེ། མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་འགྲུབ་པའི་གནས་སམ་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བཞི་སྟེ། འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། འདུན་པ་དྲག་པོས་གུས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མར་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་ས་བོན་བརྟས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དང༌། དཔྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །བཞི་པ་ཕན་ཡོན་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དག་པའི་ས་ཐོབ་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ཕན་ཡོན་ལྔ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་སྣོད་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཕ
Chinese
中等是，修习四正断时，加行道来世必定产生。大等是，修习四神足时，加行道即生必定产生。其中，四念住的所缘是内外之身，有漏之受，有识之心，轮回涅槃之法；行相是依次观身不净，观受是苦，观心无常，观一切法无我之平等性；体性是，如实了知身等之实相的智慧，称为念住，因此是智慧所证悟之义不忘失的忆念。四正断的所缘是善与不善；行相是为生起未生之善法，为已生之善法不退转，为不生未生之不善法，为断除已生之不善法而修习。体性是，了知应断与应修后取舍之精进。四神足的所缘是，由串习禅定而成就之事业，如化身等。体性是，由精进努力而使心专注一境之禅定，是成就神通等之处或因，因此即是神足。其中有四：欲神足是，依强烈的欲望而恭敬修习，从而使心专注一境；精进神足是，依恒常不间断地修习，从而使心专注一境；心神足是，依前世修习禅定之种子增长，从而使心专注一境；观神足是，依亲近善知识，以智慧彻底辨别法之实相的胜观，从而使心专注一境之禅定。第四是利益。《经庄严论》中说：此后，彼菩萨在获得增上意乐清净地之前，将获得五种利益，因此将成为完全清净之无上法器。
English
The medium is, at the time of cultivating the four right abandonments, the joining path will definitely arise in the next life. The great is, at the time of cultivating the four miraculous legs, the joining path will definitely arise in this very life. Furthermore, the objects of the four mindfulnesses are the internal and external body, contaminated feelings, the mind of consciousness, and the phenomena of samsara and nirvana; the aspects are, in order, contemplating the impurity of the body, contemplating suffering, contemplating impermanence, and contemplating the equality of all phenomena as selfless; the essence is, the wisdom that knows the reality of the body and so on as it is, is called mindfulness, therefore it is the memory that does not forget the meaning realized by wisdom. The objects of the four right abandonments are virtue and non-virtue; the aspects are cultivating to generate ungenerated virtuous dharmas, to maintain generated ones, to not generate ungenerated non-virtuous dharmas, and to abandon generated ones. The essence is, the diligence of taking and abandoning after knowing what should be abandoned and what should be cultivated. The objects of the four miraculous legs are, the activities accomplished by familiarizing oneself with samadhi, such as transformation. The essence is, the samadhi in which the mind remains one-pointedly due to diligent effort, it is the place or cause for accomplishing clairvoyance and so on, therefore it is the miraculous leg itself. There are four of these: The samadhi of aspiration is, relying on respectfully applying with strong desire, thereby causing the mind to remain one-pointedly; the samadhi of diligence is, relying on constantly and continuously applying, thereby causing the mind to remain one-pointedly; the samadhi of mind is, relying on the growth of the seed of cultivating samadhi in previous lives, thereby causing the mind to remain one-pointedly; the samadhi of investigation is, relying on relying on virtuous friends, with wisdom thoroughly distinguishing the reality of dharmas, thereby causing the mind to remain one-pointedly. The fourth is the benefit. In the Ornament of the Sutras it says: Thereafter, that bodhisattva, before obtaining the ground of pure superior intention, will obtain five benefits, therefore he will become a completely pure and unsurpassed vessel.