Tibetan
ང་གཞན་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་དང་བའི་དད་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་འདུན་པའི་དད་པ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་སྟེ་དད་པ་གསུམ་དང་བཅས་པས་ ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཞིང༌། འགྲུབ་ན་སོ་སོར་ཐར་པ་རིས་བདུན་གང་རུང་གི་སྡོམ་པ་བླང་ལ། གལ་ཏེ་སྡོམ་པ་འདི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་མེད་དུ་མི་རུང་བ་རང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། འདི་ལ་བསླབས་པར་མི་ནུས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་བསླབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཕྱི་རོལ་པ་སོགས་དང་མི་འདྲེས་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པ་སོགས་ཀྱི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེས་ན་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་བླངས་པར་བྱའོ། །བསྒོམ་བྱ་དངོས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་གཅིག་ལ་དམིགས་པའམ་ཡང་ན་གསུང་རབ་སྤྱི་ལ་དམིགས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུད་བསྐུལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དོན་སྒོམ་སྟེ། མཐར་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །སྒོམ་ཚུལ་གྱི་ཐབས་དངོས་ནི་སེམས་གནས་དགུའི་རིམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་སྦྲེལ་ཏེ་བསྒོམ་ན་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་ཐུང་ངུ་ལས་མི་བྱེད་ན་ཐུན་མཚམས་སུ་ཆོས་སྤྱོད་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱིར་ཆོས་སྤྱོད་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་ཡིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་དབུས་མཐའ་ནས་གསུངས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལས་སྒོམ་པ་ནི་ཐུན་གྱི་སྐབས་ཡིན་ལ། དེའི་ལྷག་མ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཡི་གེར་འབྲི་བ་དང༌། དེའི་གླེགས་བམ་སོགས་ལ་མཆོད་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀློག་པ་དང༌། དེ་ཁ་དོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། དེའི་དོན་གཞན་ལ་འཆད་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཉན་པ་དང༌། དེའི་དོན་ཡང་ཡང་བསམ་པ་དང༌། སློང་མོ་བ་ལ་ཟང་ཟིང་སྦྱིན་པ་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་དེ་དག་ལ་སེམས་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་པ་སྟེ་དགུ་ལ་ཅི་ནུས་སུ་བསླབ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྤྱིར་ཐབས་མཁས་པའི་སྒོ་ནས་ཚོགས་བསགས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རང་གཞན་གྱིས་བསགས་པའི་དགེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བསྒོམས་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་མོས་པ་དང༌། རང་གིས་བསགས་པའི་དགེ་རྩ་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་དང༌། གཞན་ཡང་ཕྱག་འཚལ་བ་སོགས་ཡན་ལག་བདུན་གྱིས་མཚོན་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་བསླབ་ཅིང་སྤེལ་བར་བྱའོ། ཁྱད་པར་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་གཞི་རྟེན་རྟག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ཤིང༌། དེ་ཡང་གཙོ་བོ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སམ་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པར་བྱ་དགོས་པས། སྡོམ་པ་ནི་སོ་སོར་ཐར་བའི་སྡོམ་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དང༌། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྡོམ་མིན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བར་མ་དགེ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །གང་དག་བསྟེན་ན་དགེ་བ་འགྲུབ་ ཅིང་མི་དགེ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་སྡིག་པའི་གྲོགས་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་འགྲོགས་པ་སྤངས་ཤིང་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལས་གདམས་ངག་ནོད་དེ། ནང་དུ་འཇོག་པ་སོགས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུ་བསྟེན་པ་དང༌། བརྗེད་ངེས་སོགས་ཉེས་པ་ལྔ་བསལ་བ་སྟེ་སྤངས་པ་དང༌། དྲན་པ་སོགས་དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པར་བྱ་དགོས་ལ། བསྟེན་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་སྤྱི་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་དང་པོ་སེམས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་འཕྲོ་བ་ལས་བསྡུས་ནས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པ་ནང་དུ་འཇོག་པ་དང༌། དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་རྒྱུན་ཅུང་ཟད་འཐུད་པ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང༌། སེམས་འཕྲོ་བ་སླར་ཡང་བཀུག་ནས་འཇོག་པ་བསླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང༌། དང་པོ་ཉིད་ནས་མི་འཕྲོ་བའི་ཆེད་དུ་དྲན་པས་བཟུང་དེ་འཇོག་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་ནས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམ་པ་ནི་འདུལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་གཡེང་དང་རྣམ་རྟོག་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ཤེས་ནས་འཕྲོར་མི་འཇུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཆགས་སྡང་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སོགས་སྐྱེ་ན་དགའ་མི་དགའ་མེད་པར་འཕྲོ་གཅོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། བྱིང་རྒོད་སོགས་ཀྱིས་བར་ཆོད་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྒྱུན་ ཆགས་སུ་འཇོག་ནུས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། འབད་རྩོལ་མི་དགོས་པར་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སེམས་གནས་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །སྐབས་འདི་དག་ཏུ་སྤོང་རྒྱུའི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ། བྱིང་རྒོད། འདུ་མི་བྱེད་པ། ཧ་ཅང་འདུ་བྱེད་པ་དང་ལྔའོ། །དེ་ཡང་ཏིང་ངེ
Chinese
我以普遍存在于一切众生心中、对存在之存在的信仰，以及特别是见到三宝的功德而生起的欢喜和信赖之信仰，以及渴望获得这些功德的希求之信仰，以及相信三宝具有功德的信赖之信仰这三种信仰，从各方面发起，皈依三宝，如果能够做到，就受持别解脱戒七种中的任何一种。即使这个戒律本身并非大乘道产生的不可或缺之因，但因为无法修学这个戒律，所以也无法修学菩萨戒。此外，还需要不与外道等混杂，以及具有行利他之事的威力等必要条件。因此，必须发起殊胜菩提心，时机成熟时，也要受持发心戒。所修之物，可以是专注于大乘的某一法类，或者也可以专注于整个佛经，以出离心等来策励自心，修习空性和大悲之义，最终将之导向不住于轮回和寂灭两边的涅槃。修习之法的实际方法是，通过九住心的次第，将专注于空性的止观和胜观结合起来修习，这样就能证悟空性。如果不做短座，那么在座间努力行持佛法非常重要。也就是说，座间的行为，一般是从一切行持佛法的门径入手，但特别是从《中边分别论》中所说的十种行法中，禅修是座上的事情。 其余的，书写大乘经典，供养其经书等，读诵大乘经典，将其作为口头禅，为他人讲解其意义，听闻大乘经典，反复思维其意义，向乞丐布施财物，以及对这些佛法行为生起欢喜的精进，这九种都要尽力修学。总的来说，通过善巧方便积累资粮，特别是修习随喜自己和他人积累的善根，以及
English
I, with the general faith of believing in the existence that exists in all others, and especially with the faith of delighting and trusting in the qualities of the Three Jewels upon seeing them, and with the faith of desiring to obtain those qualities, and with the faith of believing that the Three Jewels have qualities, having been aroused from all aspects, take refuge in the Three Jewels, and if possible, take the vows of any of the seven classes of individual liberation. Even though this vow itself is not indispensable as a cause for the arising of the Mahayana path, since one cannot train in this, one cannot train in the Bodhisattva vow. Furthermore, there is a need for not mixing with outsiders, etc., and for having the power to practice the benefit of sentient beings, etc. Therefore, one must definitely generate the supreme Bodhicitta, and when the time is right, one should also take the Bodhicitta vow. The object of meditation itself can be focused on one category of the Mahayana teachings, or it can be focused on the entire scripture, arousing the mind with thoughts of renunciation, etc., meditating on the meaning of emptiness and great compassion, and finally leading it to Nirvana that does not abide in either Samsara or Nirvana. The actual method of meditation is to cultivate Shamatha and Vipassana combined, focusing on emptiness through the stages of the nine mental abidings, so that one will gain certainty in emptiness. If one does not do short sessions, then it is very important to strive for Dharma practice in the intervals between sessions. That is to say, the conduct in the intervals between sessions is generally from all the gateways of Dharma practice, but especially from the ten practices mentioned in the Madhyantavibhaga, meditation is for the time of the session. The remainder of that is writing the Mahayana scriptures, making offerings to its books, etc., reading the Mahayana scriptures, making it a verbal mantra, explaining its meaning to others, listening to the Mahayana scriptures, repeatedly thinking about its meaning, giving material things to beggars, and the diligence of arousing joy in these Dharma practices, these nine should be studied as much as possible. In general, accumulating merit through skillful means, and especially cultivating rejoicing in the virtue accumulated by oneself and others, and
Chinese
对于佛像和善知识，以及殊胜的佛法生起信心的虔诚，以及将自己积累的善根回向于无上圆满菩提，还有顶礼等以七支供为代表的身语意三门广大善行应当学习和弘扬。特别是作为一切功德之根本，要恒常守护戒律，其中主要的是守护别解脱戒或头陀行。戒律即是别解脱戒，禅定戒，菩萨戒等戒律。非戒律的戒律是中间的善戒律。应当断绝那些依止会增长恶业，增长不善的罪恶之友，不善知识，并且如理依止具足法相的殊胜善知识，包括意乐和加行两个方面。从善知识那里接受教诲，将心安住于内等修习九种安住心的方法，以及消除遗忘等五种过失，也就是断除，以及修习忆念等八种对治品。依止的方法等应当与共同的论典相符。也就是首先将心从向外散乱中收摄回来，将心专注于所缘境，即是安住于内。不从所缘境散乱，持续少许时间，即是持续安住。心散乱后再次收回安住，即是再三安住。为了从一开始就不散乱，以正念摄持而安住，即是近安住。忆念禅定的功德，生起欢喜而修习，即是调伏。了知掉举和分别念的过患，不让其散乱，即是寂静。生起贪嗔和不悦意等时，不起好恶，断绝散乱，即是近寂静。没有昏沉和掉举等中断，能够持续安住于禅定，即是专注一缘。不需要勤作，毫不费力自然而然地安住于心，即是平等安住。这些时候应当断除的五种过失是：懈怠，忘失教诲，昏沉和掉举，不作行，过于作行这五种。也就是禅定
English
With faith and devotion towards Buddha images, virtuous friends, and the sacred Dharma, and dedicating the roots of virtue accumulated by oneself to unsurpassed perfect enlightenment, and also learning and propagating the vast merits of the three doors represented by the seven branches such as prostration. In particular, as the foundation of all virtues, one should always maintain discipline, and the main thing is to maintain the discipline of vows or asceticism. Vows are the vows of individual liberation, the vows of meditation, and the discipline of Bodhisattva vows, etc. The discipline of non-vows is the intermediate virtuous discipline. One should abandon the sinful friends and unwholesome teachers who, if relied upon, will increase evil deeds and increase unwholesomeness, and rely on the noble virtuous friends who possess the characteristics in accordance with thought and action. Receiving instructions from virtuous friends, practicing the nine methods of abiding in the mind, such as placing the mind inward, and eliminating the five faults such as forgetfulness, that is, abandoning them, and practicing the eight antidotes to abandon them, such as mindfulness. The methods of relying on them should be in accordance with the general treatises. That is, first gathering the mind from outward distractions and focusing the mind on the object of focus is abiding within. Continuing for a short time without being distracted from the object of focus is continuous abiding. When the mind is distracted, it is brought back and placed again, which is repeated abiding. In order not to be distracted from the beginning, abiding by holding on to mindfulness is near abiding. Remembering the virtues of samadhi, generating joy and practicing is taming. Knowing the faults of agitation and conceptualization, not letting them be distracted is pacifying. When greed, hatred, and displeasure arise, cutting off distractions without liking or disliking is near pacifying. Being able to continuously abide in samadhi without interruption by dullness and agitation is focusing on one point. Abiding in the mind effortlessly and spontaneously without the need for effort is equal abiding. The five faults to be abandoned at these times are: laziness, forgetting instructions, dullness and agitation, non-action, and excessive action. That is, samadhi.