Tibetan
་མེད་པའི་དོན་རྣམས་ཡང་ཡང་གོམས་པ་ལས། དེ་དག་ལ་གསལ་སྣང་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ནི། བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་གཟུགས་སོགས་བཟུང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་དང༌། མིག་ཤེས་སོགས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་གཉིས་ལ་གསལ་སྣང་རིམ་པས་རྙེད་པ་ནི། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །དེ་ནས་མཐོང་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ། ས་བཅུ་བའི་བར་ཏུ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རྣམ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་ཕྲ་མོ་ཙམ་ནི་ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཡོད་ལ། དེ་ཉིད་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་དག་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ས་བརྒྱད་པ་དང༌། དགུ་པ་དང་བཅུ་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་བའི་བསམ་གཏན་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་སྙིང་རྗེ་ལ་དབྱེ་ན། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང༌། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་གསུམ་མོ། །དེ་ཡང་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང༌། གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་ཆེད་དུ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ རྒྱུན་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ཕུང་པོ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྲལ་འདོད་ཀྱི་བརྩེ་བ་དེ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ལྟར་ཆོས་ལ་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ། ཕུང་པོ་སོགས་ཆོས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དགོས་ཟེར་བ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དང་ཕུང་པོ་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་ནས། སེམས་ཅན་དང་ཆོས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འཁྲུལ་བ་རྣམས་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཟད་པར་བཞེད་པ་ཙམ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེའོ། །དམིགས་པ་མེད་པའི་དོན་ནི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་མེད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཡང་ན་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཟད་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ངེས་དོན་གྱི་ལམ་མཆོག་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་ས་སྟེ་རྟོགས་རིགས་ལ་ཡང་མཆོག་དམན་གྱི་དབྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ཆེ་ལ། ཁྱད་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་གྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ས་བཅུ་ལ་ཡང་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལས་སྙིང་པོ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་གནས་གྱུར་འགྲོ་བ་མ་གཏོགས་ནམ་ པའི་དགོས་པ་ནི་སྐྱོན་ལྔ་མི་འབྱུང་ཞིང་ཕན་ཡོན་ལྔ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མ་བསྟན་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རང་ལ་ཡོད་པར་མི་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་སེམས་ཞུམ་ཞིང༌། ལམ་ལ་འཇུག་པར་མི་སྤྲོ་བའི་ཉེས་པ་དང༌། གཞན་ལ་ཡོད་པར་མ་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་དམན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་དག་བརྙེས་པར་བྱེད་ཅིང་མི་གུས་པའི་ཉེས་པ་དང༌། སྙིང་ སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ཕན་ཡོན་ལྔ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ནི། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང༌། གསུངས་པ་ལྟར་གཞན་ལས་ཐོབ་པ་ལས་རང་གི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའོ་སྙམ་པའི་ལམ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ལ་སྤྲོ་བ་ཆེ་བ་དང༌། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་ཤེས་པའི་གཞན་ལ་སྟོན་པ་བཞིན་དུ་གུས་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། བདག་གཞན་མཚུངས་པར་ཤེས་པའི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ལས་ལམ་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པས་འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། །དྲུག་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཇི་ལྟར་བགྲོད་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཚོགས་ལམ་བཤད་པ་དང༌། སྦྱོར་ལམ་དང༌། མཐོང་ལམ་དང༌། སྒོམ་ལམ་དང༌། མི་སློབ་ལམ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། ཕན་ཡོན་དང་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཞིག་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སློབ་པར་འདོད་པ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ར
Chinese
从反复串习无有之义中，对这些获得少许明相，称为孩童近行之禅定。之后，于大乘加行道之时，对色等所取自性本无，以及眼识等能取自性本无二者，次第获得明相，是为胜观之禅定。之后，从见道起，至十地之间，于法性如来藏，现量证悟远离一切世俗戏论之智慧，是为缘如是性之禅定。之后，现量证悟具足一切功德之如来藏之智慧，是为如来善妙之禅定。其中，如来善妙之禅定微小分，从初地至七地有之。而彼之小、中、大分，次第于八地、九地、十地有之。如来善妙之禅定最究竟者，唯于佛地有之。第三，若从悲心上分，有缘众生之悲心，有缘法之悲心，以及缘无所缘之悲心三种。其中，并非特意遮止我与众生及补特伽罗之执着，而是缘于相续，对蕴等相续之苦，欲令解脱之慈爱。若如他人所愿，安立为缘法，则说必须执蕴等为法而实有，此非正确。于众生与蕴等见一切法自性空，仅是于众生与法之显现而迷惑者，安立为于如是性之法界中灭尽，此乃缘无所缘之悲心。无所缘之义，乃是缘于法性如来藏之故，是为缘无所缘。或者，显现为众生与法之迷惑乃是所缘，而彼等灭尽之悲心乃是无所缘。其中，缘于以痛苦为差别之众生，以及人无我与世俗之法皆自性空之理
English
From repeatedly familiarizing oneself with the meaning of non-existence, one gains a slight clarity regarding these, which is called the meditation of a child's near-practice. Then, during the stage of the Mahayana application path, gradually gaining clarity on the two aspects—the absence of inherent existence in forms and other apprehended objects, and the absence of inherent existence in apprehending consciousnesses such as eye consciousness—is the meditation of thoroughly discriminating dharmas. Thereafter, from the path of seeing up to the tenth bhumi, the wisdom that arises from directly realizing the nature of reality, the tathagatagarbha, as being free from all conventional elaborations, is called the meditation focused on suchness. Then, the wisdom that directly realizes the tathagatagarbha as being endowed with all aspects is called the tathagata's virtuous meditation. Furthermore, a subtle amount of the tathagata's virtuous meditation is present from the first to the seventh bhumis. The small, medium, and large amounts of it are present in the eighth, ninth, and tenth bhumis, respectively. The ultimate tathagata's virtuous meditation is present only in the buddha bhumi. Third, if we divide compassion, there are three types: compassion focused on sentient beings, compassion focused on dharmas, and compassion focused on the absence of focus. Among these, it is not that the grasping at self, sentient beings, and individuals is specifically prohibited, but rather that it is the love that desires to free the continuum of aggregates and so forth from suffering, focusing on the continuum. If, as others wish, it is established as focusing on dharmas, then saying that it is necessary to grasp the aggregates and so forth as truly existing as dharmas is not correct. Seeing that all dharmas are empty of inherent existence by sentient beings and aggregates and so forth, and merely considering those who are deluded by the appearance of sentient beings and dharmas as being exhausted in the realm of suchness, is compassion focused on the absence of focus. The meaning of the absence of focus is that it is focused on the absence of focus because it is focused on the nature of reality, the tathagatagarbha. Alternatively, the delusions that appear as sentient beings and dharmas are the focus, and the compassion that exhausts them is the absence of focus. Among these, focusing on sentient beings who are distinguished by suffering, and the reason why the absence of self of persons and conventional dharmas are all empty of inherent existence
Chinese
名为。 由于是究竟的殊胜真实义道，所以非常卓越。因此，三乘的地的证悟种类也有高低之分，特别是以证悟如来藏一切圆满之相的方式，大乘十地也有高低之分。其中，证悟心性的智慧，最终在成佛时会转为具有二种清净的自性身，除此之外，何时 的必要是为了不出现五种过失和出现五种利益。也就是说，如果不说明如来藏的存在，众生不知道真实的佛就在自己身上，会认为像我这样的人无法成就菩提而灰心丧气，不乐于进入道，这是第一种过失；不知道佛在他人身上，会认为这些众生很低劣，从而轻视和不尊敬他们，这是第二种过失；心 如幻如梦，这是第五种过失。第五，获得五种利益的方式是：在真实义的经典中，如来藏法界遍布于一切众生之中。如经中所说，从他人处获得不如自己本性显现，认为 是伟大的菩提，从而乐于修持道的苦行；认识到他人的自性也是佛，像对待上师一样尊敬他人；了知世俗的暂时的垢染本性空性，以及了知胜义法界本性存在；以及生起认识到自他平等的伟大的慈悲心，通过次第修持道，无疑会迅速获得无上圆满的佛果。第六，宣说如何行持大乘道的次第，共有五种道：资粮道的解说、加行道、见道、修道和无学道。第一，资粮道有四种：体相、定义、分类和利益。第一是：凡是想要学习大乘的人，都应该如此观想如来藏具有一切功德的自性。
English
named. Because it is the ultimate supreme path of true meaning, it is extremely excellent. Therefore, the grounds of the three vehicles, i.e., the types of realization, also have great differences in terms of high and low. In particular, by understanding the aspect of the Tathagatagarbha as possessing all aspects, the ten grounds of the Mahayana also have very great differences in terms of high and low. Among them, this wisdom of realizing the essence ultimately transforms into the nature body with two purities at the time of attaining Buddhahood, except for when The necessity is for not arising five faults and arising five benefits. That is, if the existence of the Tathagatagarbha is not shown, sentient beings will not know that the true Buddha is within themselves, and will think that someone like me cannot achieve Bodhi and become discouraged, and will not be happy to enter the path. This is the first fault; not knowing that the Buddha is in others, they will think that these sentient beings are inferior, and thus despise and disrespect them. This is the second fault; the heart Like illusion and dream, this is the fifth fault. Fifth, the way to obtain the five benefits is: In the sutras of true meaning, the Tathagatagarbha Dharmadhatu is said to be pervasive in all sentient beings. As stated in the sutras, obtaining from others is not as good as manifesting one's own nature, thinking that Is the great Bodhi, thus being happy to practice the asceticism of the path; recognizing that the nature of others is also Buddha, respecting others as one respects the teacher; knowing that the temporary defilements of the conventional are empty in nature, and knowing that the ultimate Dharmadhatu exists in nature; and generating great compassion that recognizes the equality of self and others, by gradually practicing the path, one will undoubtedly quickly obtain the unsurpassed perfect Buddhahood. Sixth, explaining the order of how to practice the Mahayana path, there are five paths: explanation of the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of no more learning. First, the path of accumulation has four: entity, definition, classification, and benefits. The first is: Anyone who wants to study the Mahayana should contemplate the Tathagatagarbha as having the nature of all qualities.