Tibetan
་མེད་དེ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་དགོས་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་གཅིག་པུ་སྟེ་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཚད་མདོ་ཙམ་དུ་བསྡུས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་དེ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ ལྔའི་རྣམ་གཞག་དེ་རྣམས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང༌། སོགས་པ་རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་དང་དཔལ་འཕྲེང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་སྡེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལུང་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། །དེས་ན་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་རྣམས་ནི་མཐར་ཐུག་ཆོས་དབྱིངས་གསལ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་གི་མདོ་ཞེས་འཇུག་གོ །དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྫོགས་ལྡན་གྱྀ་ཆོས་ཞེས་ཀྱང་འཇོག་གོ་སྟེ། སྤྱིར་རྫོགས་ལྡན་ཞེས་པ་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་རྣམས་ནས་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྫོགས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་དང༌། གཞན་རྣམས་ནས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ཙམ་སྟོན་པ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་གསུམ་ལྡན་གཉིས་ལྡན་ཞེས་འཇོག །ཡང་ན་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཞལ་བཞུགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རྫོགས་ལྡན་ཡིན་ལ་དེའི་དུས་སུ་ངེས་དོན་གྱྀ་ཆོས་འདི་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་དབང་པོ་ལྔ་དང་དོན་ལྔ་སོགས་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མངོན་པ་སོགས་གཞུང་སྣ་ཚོགས་པ་ནས་བཤད་པ་རྣམས་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་བྱེད་པ་ཀུན་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་འདིར་བཀོད་མི་དགོས་ཤིང༌། བཀོད་ཀྱང་ཧ་ཅང་གཞུང་མང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་འོ་ན་སྲིད་པ་ཉེར་ལྔར་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་བསྡུ་ཞེ་ན། སྤྱིར་འབྲས་བུ་ལ་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་འབྱུང་བ་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ རྫོབ་ལ་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་ལོངས་སྐུ་དང་བཟོ་དང་སྐྱེ་བ་དང་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་སོགས་ནི་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་སྣང་ངོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་སྣང་དང་ལམ་བསྒོམ་པ་ལས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྒྱུན་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་ཞིང༌། ཡོན་ཏན་གསར་དུ་ཐོབ་པའི་ཆ་ནི་ལམ་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་གྱི་ཆོས་སུ་བསྡུའོ། །དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་འབྲས་བུ་དངོས་ཡིན་ཞིང་གཞི་ཡང་དངོས་ཡིན་ནོ། འོ་ན་གཞི་འབྲས་མི་འགལ་ལམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་དེ་གཞི་འབྲས་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཆོས་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་བྱེ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །་འོན་ཀྱང་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་གཞི་འབྲས་ཀྱི་རིས་སུ་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་དོན་དམ་པའི་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ལ་དཔྱད་པ་ནི། སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་དང༌། གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི་དང༌། འཁོར་སེམས་བྱུང་གི་གཞི་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གཞི་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་དང་ལྔའོ། །དེས་ན་གཞི་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ལ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་གནས་ཕལ་ཆེར་འདོད་དོ། །དང་པོ་ལ། དཔྱད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྐབས་འདིར་བཟུང་བྱར་གྱུར་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་བློའི་སྣང་ངོ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་དངོས་གནས་ལ་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་ཐ་སྙད་གང་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི། གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ རིག་པ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཕྱི་མ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ནི་བློའི་སེལ་ངོ་ཙམ་ཡིན་པ་དང༌། བཞི་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་གཞག་གཞུང་ལུགས་ཀུན་ལ་གྲགས་སུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔའི་ནང་གི་འདུས་མ་བྱས་སུ་མ་འདུས་སོ། །རང་གཞན་སྨྲ་བ་པོ་ཕལ་ཆེར་ཞིག་གིས་ཆོས་དབྱིངས་དེར་མ་འདུས་པའི་གནད་འདི་མ་ཤེས་ཤིང་མ་རྟོགས་པས་སོ། །ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་ཁ་ཅིག་དངོས་པོ་རྟག་པར་འདོད་པ་དང༌། རང་སྡེ་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་རྟག་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་གོ །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གི་དབྱེ་བ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་བས། མི་རྟག་པ་ལས་ལོག་པ་ཙམ་ལ་རྟག་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བཞག་གོ །དེས་ན་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ནི་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བདེན་པ་བཞི་ལ་དཔྱད་པ་ལ། རྒྱལ་བ་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་བདེན་བཞི་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ནི་སྤྱིར་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་སྡུག་བདེན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྐྱེ་བ་ལས་ནི་འཆི་བ་དང༌། བར་དོའི་སྲིད་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་ཐམས་ཅད་འདི་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་
Chinese
，因为那不是实相的意义。因此，所需要的意义不会实现。这样，有为法二十四和无为法法界胜义谛唯一，总而言之，所知中存在的法全部归纳起来就是这二十五。这二十五有的分类，是按照《大般涅槃经》等，《大鼓经》和《德贤请问经》等经部的教证所说的。因此，了义的末轮经是为了究竟显明法界，所以称为究竟的经。那本身也被称为圆满具足之法的殊胜之法，一般来说，圆满具足是指末轮经等完整地显示了胜义法界的实相，所以是圆满具足之法，其他的经典只显示法界的一部分，依次称为三具足、二具足。或者从教法的角度来说，佛陀住世的时候是圆满具足，因为那个时候主要行持这个了义之法，所以那样说。另外，五根和五境等各自的体性和分类等，是从《俱舍论》等各种论典中所说的，因为建立宗派的分类的人都知道，所以这里不需要写，即使写了也会变得非常繁杂。第三，那么二十五有中如何归纳果的法呢？一般来说，果有胜义和世俗两种，第一，胜义只是法界。第二，世俗中有具足五种决定的报身和工巧、出生和殊胜的化身等，因为是对其他所化众生的显现。从他显现和修道来看，似乎断除了烦恼的相续，新获得功德的部分是道谛，所以归纳为道的法。胜义如来藏是真实的果，也是真实的基。那么基和果不相违吗？不是的，因为法界是基果无别的法性。那本身法法性二
English
since that is not the meaning of the reality. Therefore, the intended meaning will not be accomplished. Thus, the twenty-four conditioned dharmas and the one unconditioned dharma, the ultimate truth of dharmadhatu, in short, all the existing dharmas in the knowable are summarized as these twenty-five. These classifications of the twenty-five existences are explained according to the scriptural authorities of the Great Nirvana Sutra, the Great Drum Sutra, and the Sutra Requested by Glorious Garland. Therefore, the final definitive sutras are called the final sutras because they ultimately reveal the dharmadhatu clearly. That itself is also called the supreme dharma of the perfectly endowed dharma. In general, perfectly endowed means that the final turning of the wheel sutras fully reveals the reality of the ultimate dharmadhatu, so it is the perfectly endowed dharma, and the others only reveal a part of the dharmadhatu, and are called the three-endowed and two-endowed respectively. Or, from the perspective of the doctrine, the time when the Buddha was alive was perfectly endowed, because at that time this definitive dharma was mainly practiced, so it is said that way. In addition, the characteristics and classifications of the five faculties and the five objects, etc., are explained in various treatises such as the Abhidharma, and are known to all those who establish the classifications of schools, so there is no need to write them here, and even if they were written, they would become very complicated. Third, how are the dharmas of the fruit summarized in the twenty-five existences? In general, there are two kinds of fruit: ultimate and conventional. First, the ultimate is only the dharmadhatu. Second, the conventional includes the enjoyment body with five certainties, and the emanation bodies of craftsmanship, birth, and excellence, etc., because they are appearances to other beings to be tamed. From the appearance to others and the practice of the path, it seems that the continuum of afflictions has been cut off, and the part where new qualities are obtained is the truth of the path, so it is summarized as the dharma of the path. The ultimate Sugata-garbha is the real fruit and the real basis. Then, are the basis and the fruit not contradictory? No, because the dharmadhatu is the nature of dharma that is inseparable from the basis and the fruit. That itself is dharma and the nature of dharma, two.
Chinese
以智慧的月亮洗涤的，不是世俗的法而是法性啊。然而在区分基、道、果的时候，法界并非归属于基或果，因为它是遍布基、道、果一切法的胜义遍行。第二，对所知五基的考察是：显现色之基，主要的心之基，不具备眷属心所之基的行之基，以及同样的不生灭之基，共有五种。因此，这五基被认为是大部分应知之境。第一，考察是，在此大乘的语境中，作为所执持的外境，如色、声等有色之法，仅仅是心的显现，实际上并不存在。因此，显现色之基在实相中是不承认的，而名言所适用的对境，应称为显现为色的识。后者无实有仅仅是心的遣除，第四个不相应行也并非实有，仅仅是心所假立。这些范畴在一切论典中都广为人知，因此仅仅是共同之处。然而，胜义不生灭并未包含在所知五基的不生灭中。自他宗的大多数论者并不了解和领悟未包含在法界中的这个关键。外道徒和一些声闻部派认为事物是常恒的，而自宗佛教徒则将无事物安立为常恒的名称。这仅仅是名称而已，因为在无事物上不会产生常与无常的区分。因此，仅仅是将与无常相异的事物安立为常恒的名称。因此，常恒的事物实际上就是胜义如来藏。第三，对四谛的考察是：胜者导师佛陀在经藏中多次宣说了四谛的范畴。其中，四谛各自的体性是，一般来说，一切近取蕴都是苦谛，但苦谛的主要原因是生之有。其理由是，因为从生起，就会产生死亡和中阴有等其他一切痛苦。
English
That which is washed by the moon of wisdom is not mundane dharma but dharmata. However, when distinguishing between ground, path, and fruit, the dharmadhatu is not categorized as either ground or fruit, because it is the ultimate pervasive reality that pervades all dharmas of ground, path, and fruit. Second, the examination of the five bases of knowable objects is: the basis of appearance as form, the main basis of mind, the basis of formations that does not possess retinue mental factors, and similarly, the basis of the unconditioned, totaling five. Therefore, these five bases are considered to be the majority of objects to be known. First, the examination is that in this context of the Great Vehicle, external forms such as visible forms and sounds, which are objects to be grasped, are merely appearances of the mind and do not exist in reality. Therefore, the basis of appearance as form is not accepted as truly existent, and the object to which terms apply should be designated as the aspect of consciousness that appears as form. The latter, the non-existent, is merely a mental elimination, and the fourth, non-associated formations, are also not established as substances but are merely mentally imputed. These categories are commonly known in all systems, and are therefore merely common. However, the ultimate unconditioned is not included in the unconditioned among the five bases of knowable objects. Most proponents of both our own and other systems do not understand or realize this key point of not being included in the dharmadhatu. External tirthikas and some Shravaka schools believe that things are permanent, while our own Buddhist school designates non-things as the term "permanent." This is merely a term, because no distinction of permanent or impermanent arises in non-things. Therefore, merely that which is different from impermanence is designated as the term "permanent." Therefore, the permanent thing is actually the ultimate Tathagatagarbha. Third, the examination of the four truths is: The Victorious Teacher Buddha repeatedly taught the categories of the four truths in the sutras. Among them, the nature of each of the four truths is that, in general, all aggregates of appropriation are the truth of suffering, but the main cause of the truth of suffering is the existence of birth. The reason for this is that from birth arise death and the intermediate state, and all other sufferings arise from this.