Tibetan
ལན་དོན་མཐུན་མེད་དོ། །ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ནི་ཁོ་བོས་ཀྱང་འདོད་ན་ཡང༌། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་པས་ན་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུའམ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་གཞན་ལས་ལོགས་སུ་དེ་ལྟར་སྨོས་ལ། གཞན་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཕྱིའི་བེམ་པོ་སོགས་ལ་འགྲོས་ཆེར་མེད་པར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་སོགས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་ཡང་གསུངས་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་ནི་མི་འགལ་ཡིན་མོད་དེ། འོན་ཀྱང་ཁྱེད་ཀྱི་ཟེར་ལུགས་ལ་བརྟགས་ན་བརྡའ་ཆད་དོན་གཉིས་ལ་འཁྲུལ་ཏེ། རྣམ་རྟོག་ལ་ཡེ་ཤེས་དངོས་སུ་བཟུང་ནས་མིང་ངམ་བརྡའ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མུན་པ་ལ་སྣང་བར་བཟུང་ནས་བརྡའ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་ན་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གནས་ཚུལ་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པ་ན་ཆོས་ཅན་རྣམ་རྟོག་དེ་འགག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་དེ་མ་ཉམས་པར་ཡོད་ན། དེའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་མི་ཤེས་ཤིང་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟཽགས་པའི་གེགས་རྣམ་རྟོག་མ་ཉམས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་དེ། རྣམ་རྟོག་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཆུ་དང་ཆུ་རླབས་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཡོད་པའི་ཚེ་ སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ་བསྒོམས་པ་ན་དུག་ལྔ་དང༌། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལམ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་གསར་རྙིང་ཀུ༷ན་ལ་གྲགས་པ་བཞིན་འདིར་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་ལ། མཐའ་སེལ་ཚུལ་དངོས་དང༌། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་ནི། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་གྱི། དབུས་མཐའ་ལས། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་ ཀུན་རྫོབ་རྟོག་ཙམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དང༌། ཤེས་པ་དེ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་གཉིས་ནི་བླཽས་བཏགས་པ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་སྟེ་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བ་དང་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་ན་མེད་མཐའ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སོགས་ལྟོས་ཆོས་སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་པས་ཡོད་པའི་མཐའ་ལས་གྲཽལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་པའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བ་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་འདི་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་མིན་རྟོག་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དེ་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་དབྱེར་མེད་དེ་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་ཚུལ་ནི་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཆད་མཐའ་དང༌། ཀུན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་མེད་པས་ན། རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། གཞན་ཡང་འཁོར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་རྟག་མཐའ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པས་ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་དང༌། སོགས་སྒྲས་བསྡུས་པ་རྣམ་ཤེས་དང༌། ཡེ་ཤེས་དང༌། གློ་ བུར་བ་དང་གཉུག་མ་དང༌། བཅོས་མ་དང་རང་བཞིན་སོགས་འདི་འདྲའི་རིགས་ཀུན་ལའང་འདི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་སྦྱར་ཏེ་མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་ཚུལ་ལ་མཁས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དོན་དམ་ཁོ་ན་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་གློ་བུར་པའི་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གོས་མ་མྱོང་བས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པ་དང༌། གནས་ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་མི་སྟོང་པ་འདི་ནི། དབུ་མ་ཆེན་པོ་འདིའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཅད་ལ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་དང༌། ཡོངས་གཅོད་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་གྱི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དབུ་མ་པ་ཕལ་བ་གཞན་ལ་མེད་པས་འདིའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་དོན་དམ་ཁོ་ན་ལ་ལྟོས་པའི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ལ། རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་དགོས་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་ཆོས་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པ་དང༌། ཆོས་གང་ཞིག་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་གནས་ལུགས་དེ་ བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མངོན་དུ
Chinese
回答并不一致。虽然我也认为一切法的自性是智慧，但由于将烦恼和分别念作为道用等有其特殊的必要性，所以才将分别念的体性说成是法身或智慧，并将其与其他的法门区别开来。我认为，其他的宗派也大多不强调外在的物质等，而反复强调心的自性是光明等，这其中是有原因的。从这个角度来看，并没有矛盾。但是，从你的说法来看，你混淆了名言和实义，因为你将分别念视为真实的智慧，并因此而赋予了它这样的名称或术语。例如，如果将黑暗视为光明，并因此而赋予它这样的术语，那就是错误的。此外，当情况进入内心，并且清楚地认识到分别念的自性时，作为有法的事物，分别念就会止息，因为它的对治法，不分别的智慧已经生起。如果分别念没有消失，那么就不会清楚地认识到它的自性，因为认识它的障碍是分别念没有消失。这没有过失，因为分别念和智慧就像水和水波一样，体性相同，所以当两者之一存在时， 将（五）蕴转化为（五）身和智慧进行修持时，五毒和一切分别念都会转化为道和智慧，这在新旧各派中都是众所周知的，这里也是这样认为的。第六，观察依靠二谛而遣除二边的方法，分为遣除二边的方法本身和有无的差别两种。第一种分为三种，第一种是观察依靠世俗谛而遣除边的方法。至尊慈氏菩萨的《中边分别论》中说：显现各种各样的识，是不真实的， 仅仅是世俗的分别念，仅仅存在于世俗中。并且，显现在这个识中的所取和能取二者，除了是分别假立之外，甚至也不存在于世俗中。这就是瑜伽行者世俗的真谛，是依靠他起唯识而遣除和断除二边的方法。因为他起的一切分别念仅仅存在于世俗中，所以是无边，并且所取和能取二者
English
The answer is inconsistent. Although I also agree that the nature of all dharmas is wisdom, due to the special necessity of using afflictions and conceptual thoughts as the path, the nature of conceptual thought is said to be Dharmakaya or wisdom, and it is distinguished from other dharmas. I think that other schools also do not emphasize external matter, etc., but repeatedly emphasize that the nature of mind is luminosity, etc., and there is a reason for this. From this point of view, there is no contradiction. However, judging from your statement, you confuse terminology and meaning, because you regard conceptual thought as true wisdom and give it such a name or term. For example, if darkness is regarded as light and given such a term, it is wrong. In addition, when the situation enters the heart and the nature of conceptual thought is clearly recognized, as a phenomenon, conceptual thought will cease, because its antidote, non-conceptual wisdom, has arisen. If conceptual thought has not disappeared, then its nature will not be clearly recognized, because the obstacle to recognizing it is that conceptual thought has not disappeared. There is no fault in this, because conceptual thought and wisdom are like water and water waves, with the same nature, so when one of the two exists, When the (five) aggregates are transformed into (five) bodies and wisdom for practice, the five poisons and all conceptual thoughts will be transformed into the path and wisdom, which is well known in both the new and old schools, and this is also the view here. Sixth, observing the method of eliminating the two extremes based on the two truths is divided into the method of eliminating the extremes themselves and the difference between existence and non-existence. The first is divided into three types, the first is to observe the method of eliminating the extremes based on the conventional truth. The "Madhyantavibhaga" by the venerable Maitreya says: The consciousness that manifests various appearances is not true, It is only the conceptual thought of the conventional, which only exists in the conventional. Moreover, the apprehended and apprehender that appear in this consciousness, apart from being conceptually constructed, do not even exist in the conventional. This is the conventional truth of the yogi, which is the method of eliminating and abandoning the two extremes based on other-powered consciousness-only. Because all conceptual thoughts of other-powered only exist in the conventional, it is the extreme of non-existence, and the apprehended and apprehender
Chinese
因为所有附加的宗派观点甚至在世俗意义上都不存在，所以它们超越了存在的极端。第二，消除与两种真理相关的存在与不存在的极端：在《中边论》中说：“空性的智慧以法性的方式存在于这种非正念的意识中，并且法性空性也以有法的方式存在于这种非正念的意识中。” 这意味着，这两种真理是不可分割的，没有区别，消除与两者相关的两种极端的方式是：空性存在于真实的建立中，因此超越了断灭的极端；并且因为所有的概念和世俗的法都不真实存在，所以它们从永恒的极端中解脱出来。此外，轮回不是自性成立的，因此超越了永恒的极端；涅槃是究竟存在的，因此超越了断灭的极端；等等，通过“等”字所包含的意识、智慧、暂时的和固有的、人为的和自然的等等，所有这些都应该像这样解释，并且要精通消除两种极端的方式。第三，仅与究竟相关的消除两种极端的方式是：形式等世俗法的自性，即具有各种区分的暂时的污垢的法性，从未被如是性所玷污，因此从一开始就是空性的；并且与这种空性的实相在所有方面都不可分割的有法，即无与伦比的佛陀以其法力等无限的品质，就是究竟法的界，即非空性。这是伟大的中观派独特的消除两种极端的方式，因为它从完全消除所有戏论的方面超越了永恒的极端，并且从完全具备所有方面的方面超越了断灭的极端。因此，这对于其他普通的中观派来说是没有的，因此这是它独特的仅与究竟相关的消除两种极端的方式。第二，解释存在与不存在的区别，分为：需要了解自相和共相的定义，以及解释存在与不存在的区别。第一：一般来说，正如上面所说，知道什么法存在就是存在，什么法不存在就是不存在，这就是实相
English
Because all attached sectarian views do not even exist in a conventional sense, they are free from the extreme of existence. Second, eliminating the extremes of existence and non-existence in relation to both truths: From the Madhyāntavibhāga: "The wisdom of emptiness exists in this non-conceptual consciousness as its nature, and the nature of emptiness also exists in this non-conceptual consciousness as its subject." This means that the two truths are inseparable and without distinction, and the way to eliminate the two extremes in relation to both is: emptiness exists in true establishment, thus transcending the extreme of annihilation; and because all concepts and conventional dharmas do not truly exist, they are liberated from the extreme of permanence. Furthermore, samsara is not established by its own nature, thus transcending the extreme of permanence; nirvana is ultimately existent, thus transcending the extreme of annihilation; and so on, all such things as consciousness, wisdom, temporary and inherent, artificial and natural, which are included by the word "etc.," should be explained in this way, and one should be skilled in the way to eliminate the two extremes. Third, the way to eliminate the two extremes in relation to the ultimate alone is: the nature of conventional dharmas such as form, which are the temporary defilements with various distinctions, has never been tainted by suchness, thus being empty from the beginning; and the subject that is inseparable in all aspects from this emptiness of reality, which is the unsurpassed Buddha with his infinite qualities such as the power of dharma, is the realm of ultimate dharma, which is non-empty. This is the unique way of the great Madhyamaka to eliminate the two extremes, because it transcends the extreme of permanence from the aspect of completely eliminating all elaborations, and it transcends the extreme of annihilation from the aspect of fully possessing all aspects. Therefore, this is not present in other ordinary Madhyamakas, so this is its unique way of eliminating the two extremes in relation to the ultimate alone. Second, explaining the difference between existence and non-existence, divided into: showing the need to know the definitions of self-characteristics and general characteristics, and explaining the distinction between existence and non-existence. First: In general, as mentioned above, knowing that whatever dharma exists is existence, and whatever dharma does not exist is non-existence, is the reality