Tibetan
་པ་ཅི་ཤར་ཡང་ཤར་ཙམ་ཉིད་ནས་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པ་ན་སེམས་གསལ་རིག་ཙམ་དུ་གནས་པ་འདི་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་རྗེས་འཐུད་དང་རྣམ་རྟོག་ཡོད་མེད་སོགས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་མེད་དེ། སེམས་གསལ་རིག་ཙམ་དུ་གནས་པ་འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་རགས་པ་ཡོད་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། སེམས་སུ་གྲུབ་ཕྱིན་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་རིག་ཙམ་དུ་ཡོད་དེ། གསལ་ཞིང་རིག་པ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནམ་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་དུས་ནའང་རྣམ་རྟོག་གི་སྐྱེ་འཕྲོ་ཆད་དེ་རྗེས་འཐུད་མེད་པ་ནི་འདི་ཡང་ཡིན་ན། རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་དང་འདི་ཅིས་མི་མཚུངས་ཏེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་དང་རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་མ་ཕྱེད་པའི་བཤད་པ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་མི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་མ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་གི་འཆར་སྒོ་ཁོ་རང་ནི་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་ཁོ་རང་གི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན། གཞན་སུ་གང་གི་ཡང་རང་བཞིན་མ་ཡིན། སྣང་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གདོད་ནས་མེད་ན། དེའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ཞིག་ནི་ག་ལ་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པས་སོ། །དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་པོ་ནས་མེད་ན། དེ་མཛེས་མི་མཛེས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སོགས་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་མ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བྱེད་དམ། བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ཡིན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་མངོན་པར་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་སོ། །བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བྱེད་ན། བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མའི་ཡུན་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་དག་གིས་ལས་སྣ་ཚོགས་བསགས་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ། དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མའི་རྟེན་འབྲེལ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་རྟོག་གི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཡེ་ཤེས་དངོས་ཡིན་ན། དེས་བསགས་པའི་ལས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཟག་པ་མེད་པའི་ལས་སུ་ཐལ། དེ་བསགས་པ་པོའི་རྣམ་རྟོག་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན། འདིའི་འཁོར་གསུམ་ལ་
Chinese
無論什麼顯現，僅僅在顯現之初，觀察那一剎那的自性時，如果安住於心之明覺，這就變成了智慧，那麼，之後的延續和有無分別等有什麼區別呢？因為安住於心之明覺，在所有粗分別的有無之時，都是 непрерывной。因此有這個結論。一旦在心中成立，其自性就僅僅是明覺，因為明和覺是心的特徵。此外，第二個分別的剎那也應是智慧。因為是分別，並且，分別的自性是智慧，這是您的觀點的核心。當觀察其自性時，分別的生起就停止了，沒有延續，這也是如此嗎？ 第一個分別的剎那和智慧沒有什麼不同，因為是相同的。您說的是沒有區分分別和分別的自性。分別的自性是空性，是無分別，所以不是分別。分別的顯現之門本身就是不存在而顯現的錯覺。因此，它也不是分別本身的自性。也不是其他任何人的自性。如果僅僅是顯現，而自性本來就不存在，那麼，它的第一個剎那的自性怎麼可能是智慧呢？這是不可能的。例如，如果石女的兒子從一開始就不存在，那麼，他美不美的特徵等也是不可能的。您說分別的剎那是智慧，那麼，這個剎那是指最後的剎那嗎？還是指行為完成的剎那？如果是第一個，那是不合理的，因為最後的剎那對於普通人來說是隱藏的，是不可見的。如果是行為完成的剎那，那麼，在行為完成的剎那的期間，貪慾等分別會積累各種各樣的業，這是顯而易見的。例如，就像剎那的緣起一樣。因此，如果分別的第一個剎那是真正的智慧，那麼，它所積累的業，是有漏的法，應該是無漏的業。如果說，因為積累它的人的分別是無漏的智慧的本質，那麼，這三輪
English
Whatever arises, if, at the very moment of arising, one looks at the nature of that instant and abides in the mere clarity and awareness of mind, then this becomes wisdom. What difference does it make whether there is continuity or whether there are discriminations or not? Because abiding in the mere clarity and awareness of mind is непрерывной at all times, whether there are gross discriminations or not. Therefore, there is this conclusion. Once it is established in the mind, its own nature is merely clarity and awareness, because clarity and awareness are the characteristics of mind. Furthermore, the second instant of discrimination should also be wisdom. Because it is discrimination, and because the nature of discrimination is wisdom, which is the essence of your view. When one looks at its nature, the arising of discrimination ceases, and there is no continuity, is this also the case? How is the first instant of discrimination not the same as wisdom? Because they are the same. You are speaking without distinguishing between discrimination and the nature of discrimination. The nature of discrimination is emptiness, it is non-discrimination, so it is not discrimination. The very door of appearance of discrimination is an illusion of appearing when it does not exist. Therefore, it is not the nature of discrimination itself. Nor is it the nature of anyone else. If it is merely appearance, and there is no inherent existence from the beginning, then how could the nature of its first instant be wisdom? It is impossible. For example, if a barren woman's son does not exist from the beginning, then his characteristics of being beautiful or not are also impossible. You say that the instant of discrimination is wisdom, so does this instant refer to the final instant? Or does it refer to the instant of the completion of action? If it is the first, it is unreasonable, because the final instant is hidden and invisible to ordinary people. If it refers to the instant of the completion of action, then it is obvious that during the instant of the completion of action, discriminations such as desire accumulate various actions. For example, like the interdependent origination of instants. Therefore, if the first instant of discrimination is actual wisdom, then the actions accumulated by it, which are defiled dharmas, should be undefiled actions. If it is said that because the discrimination of the one who accumulates it is the essence of undefiled wisdom, then these three spheres