Tibetan
་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཏགས་པའི་ཆ་དེ་དང་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། སྤྱིར་གཉིས་ཀ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཡང༌། ཕྱི་མ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་གཙོ་བོ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། མི་ཤེས་གཉིད་ཀྱིས་རབ་བསྐྱོད་མུ་སྟེགས་ཅན། །རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་བརྟགས་པ་དང༌། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་ལ་བརྟགས་པ་གང༌། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་ཡོད་མིན་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཀུན་རྫོབ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་བའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དེ་ཡང་རིགས་པས་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན་ཕྱི་གཟུགས་སོགས་དང་ནང་དབང་པོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དེ་དག་གི་སྣང་གཞིར་གྱུར་པའི་གཞན་དབང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བར་འཇུག་པའི་གཞི་དང༌། ལམ་བསྒོམས་ཏེ་ལྡོག་པར་བྱ་བ་གཞན་དབང་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཀུན་རྫོབ་དེ་དག་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱིས་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབས་པས་ན་རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་ཅིང་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་མོད་དེ། འོན་ཀྱང་མེས་བསྲེག་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སོགས་དང༌། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་འཇོག་པ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་བླཽ་རང་དགའ་བ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ལྟར་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་འཇོག་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་རྫས་སུ་མེད་པས་སོ། །གཞན་གཟུགས་སོགས་དེ་དག་སྣང་བའི་སེམས་དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བའི་བླང་དོར་གྱི་གནས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་ཀྱང༌། དེ་ཡང་དཔྱད་ངོ་ཁོ་ནར་འཇོག་པར་མིན་ཏེ། རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ ཆོས་ཤིག་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཀྱང༌། དེས་དོན་དམ་དུ་སྒྲུབ་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཀྱང༌། དེས་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པར་བསྒྲུབས་ནུས་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། དེ་
Chinese
将颠倒执著的部分分为两种。一般来说，两者都是虚假的世俗谛。然而，后者主要将颠倒执著的部分视为虚假的世俗谛。正如《入中论》所说： “无知睡眠所扰乱的，外道徒， 如实观察自体与，幻术阳焰等之别，彼等世间亦非有。” 因此。此外，世俗谛分为世间正世俗谛和瑜伽士正世俗谛两种。当不以理智进行分析和考察时，外在的色等和内在的根等显现为各种各样的法。能够如显现般发挥作用的，是世间正世俗谛。而作为这些显现之基础的，他起仅是识，则是瑜伽士的正世俗谛。瑜伽士们将此他起作为进入轮回的基础，并通过修习道来使其止息，因此称之为正世俗谛。这些世俗谛可以通过胜义谛的分析，如一异性等来证明其无实性，因此可以运用理智的论证来确定其无实性。然而，在进行用火燃烧等活动，以及确立业果等取舍之处时，必须按照世间人自以为是的方式，在未经分析和考察的情况下进行。如果在理智分析时，这些世俗谛不仅不能成立为胜义谛，甚至也不能成立为世俗谛的实体。此外，色等显现的心识，虽然在瑜伽士的取舍之处可以作为世俗谛的实体存在，但这也不能仅仅停留在分析的层面上，因为根本不存在能够经得起理智分析的世俗谛之法。因此，虽然他起可以通过胜义谛的分析来证明，但它并不能证明胜义谛。例如，虽然可以通过名言分析的理智来证明胜义法界，但它并不能证明其本身是胜义谛。同样，胜义谛也不能通过名言分析的理智来证明，因为
English
The part of inverted attachment is divided into two kinds. Generally speaking, both are false conventional truths. However, the latter mainly regards the part of inverted attachment as the false conventional truth itself. As it is said in the "Entering the Middle Way": "Those disturbed by the sleep of ignorance, the heretics, truly examine their own nature and the difference between illusion and mirage, etc., those are not even existent in the world." Therefore. In addition, conventional truth is divided into two types: worldly correct conventional truth and yogi's correct conventional truth. When not analyzed and examined by reason, external forms and internal senses appear as various dharmas. Those that can function as they appear are the worldly correct conventional truth. And the other-dependent, which is the basis of these appearances, is only consciousness, which is the yogi's correct conventional truth. Yogis take this other-dependent as the basis for entering samsara, and stop it by practicing the path, so it is called the correct conventional truth. These conventional truths can be proved to be unreal by the analysis of the ultimate truth, such as oneness and otherness, so the reasoning argument can be used to determine its unreality. However, when carrying out activities such as burning with fire, and establishing the places of acceptance and rejection such as karma and effect, it must be carried out in the way that worldly people think they are, without analysis and examination. If these conventional truths are analyzed by reason, not only can they not be established as the ultimate truth, but they cannot even be established as the substance of the conventional truth. In addition, the mind that appears as form, etc., although it can exist as the substance of the conventional truth in the place of acceptance and rejection of the yogi, it cannot be limited to the level of analysis, because there is no dharma of conventional truth that can withstand rational analysis. Therefore, although the other-dependent can be proved by the analysis of the ultimate truth, it cannot prove the ultimate truth. For example, although the realm of the ultimate truth can be proved by the reason of nominal analysis, it cannot prove that it itself is the ultimate truth. Similarly, the ultimate truth cannot be proved by the reason of nominal analysis, because
Tibetan
ནི་དགག་སྒྲུབ་དང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་སྒྲ་དོན་སོ་སོར་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐད་དོད་སཾ་པྲི་ཏ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། སཾ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པའོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །པྲི་ཏ་ནི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། མ་རིག་པའོ། །ཡང་ན་སཾ་ནི་ཀུན་ནས་ཀྱི་དོན་དང༌། པྲི་ཏ་ནི་བསླུ་བ་དང༌། བརྫུན་པ་དང༌། སྒྲིབ་པའི་དོན་ཡིན་པས། ཀུན་ནས་བརྫུན་པའོ། །དེས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མ་རིག་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་གྱི་སྐད་དོད་ནི་པཱ་ར་མ་ཨརྠ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། པཱ་ར་མ་ནི་རབ་དང༌། མཆོག་དང་དམ་པ་སྟེ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སོ། ཨརྠ་ནི་དོན་ཏེ། དེ་ཡང་ངེས་པ་དང་རྟོགས་པ་དང༌། ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་རྟོག་པར་བྱ་བའི་ ཞེན་ངོར་བདེན་པ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་དབང་ནི་རྣམ་ཤེས་ལ་སྣང་ཞིང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པས་ན། སྣང་ངོར་བདེན་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ན་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ནི་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་གཞན་ལུགས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་ཀྱང༌། འདིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་སུ་འདོད་པ་དང༌། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ལས་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་སུ་འདོད་པ་ཡིན་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་བདེན་པ་ ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པར་ཡང་གྲུབ་བོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་དང༌། མངོན་གྱུར་གྱི་དབྱེ་བས། ལྐོག་གྱུར་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་རྗེས་དཔག་ རིགས་ཤེས་སྟེ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་དང༌། མངོན་གྱུར་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བླཽ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རྣམས་དང༌། ཡིད་ཤེས་མངོན་སུམ་དང་གཞན་ཡིད་ཤེས་རྟོག་བཅས་སོགས་ཀུན་རྫཽབ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་སོགས་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ལ་འདིར་ཡི་གེས་འཇིགས་ནས་མ་བྲི
Chinese
是因为它超出了反驳、建立和推测的范围。为什么称为世俗谛和胜义谛呢？因为这两者在词义上是不同的。如果从“世俗”的梵文对应词“Samvṛti”这个词来解释，“Sam”的意思是真实。那又是什么呢？是胜义谛。 “Vṛti”是遮蔽的意思。那又是什么呢？是无明。或者，“Sam”是全部的意思， “Vṛti”是欺骗、虚假和遮蔽的意思。所以，是完全的虚假。因此，由于无明和识遮蔽了真实的实相，所以是世俗。如果从“胜义”的梵文对应词“Paramārtha”这个词来解释，“Parama”是殊胜、至高和神圣，也就是无分别智。 “Artha”是意义，也就是确定、理解和领悟。因此，是殊胜的无分别智所理解的
English
It is because it transcends the realm of refutation, establishment, and speculation. Why are they called conventional truth and ultimate truth? Because these two are different in meaning. If we derive it from the Sanskrit word "Samvṛti," the equivalent of "conventional," "Sam" means correct. And what is that? It is the ultimate truth. "Vṛti" means to obscure. And what is that? It is ignorance. Alternatively, "Sam" means all, and "Vṛti" means deception, falsehood, and obscuration. Therefore, it is completely false. Therefore, since ignorance and consciousness obscure the true reality, it is conventional. If we derive it from the Sanskrit word "Paramārtha," the equivalent of "ultimate," "Parama" means excellent, supreme, and sacred, which is non-conceptual wisdom. "Artha" means meaning, which is certainty, understanding, and comprehension. Therefore, it is to be understood by the supreme non-conceptual wisdom.
Tibetan
ས་སོ། །དེས་ན་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་བྱེད་དངོས་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས། དེའི་དོན་གྱི་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་འཇལ་བའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་སོགས་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་བྱང་སེམས་ཚོགས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་གིས་དོན་དམ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་ཤེས་དང་རྣམ་རྟོག་གི་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རང་རིག་དང༌། དོན་དམ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རང་རིག་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རིག་བྱེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་རིག་པའི་ངོར་སྐྱེས་ཙམ་ལ་རང་རིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། ཡུལ་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་རང་རིག་ཏུ་བཤད་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་ལ་རང་རིག་ཏུ་བཤད་པ་དང་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དེའི་དང་པོ་གཉིས་ཀུན་རྫཽབ་རང་རིག་དང༌། ཕྱྀ་མ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་རིག་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་དབྱེ་སྒོ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་གྲགས་ངོར་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གྲགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། མཚན་གཞི་ནི། ཆུ་དང༌། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང༌། ཟླ་གཅིག་རྣམས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་གྲགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་དང༌། གཟུགས་བརྙན་དང༌། རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་དང༌། ཟླ་གཉིས་རྣམས་སོ། །དབུ་མ་རང་ལུགས་ལ་ནི་ཀུན་རྫཽབ་ཙམ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་དེ། དང་པོ་ཀུན་བཏགས་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་གཞན་དབང་གཉིས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཡང་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་རང་གི་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཆ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གསལ་རིག་ཙམ་དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་གདོད་ནས་མ་གོས་པའི་ཆ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས། དེ་ནི་གཞན་དབང་ལས་མ་འདས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་བཞག་པའོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ
Chinese
地（ས་སོ།）。因此，证悟胜义谛法界之真实，唯有圣者的等持无分别智慧。然而，以胜义谛之法性真如为对境，有以总义的方式衡量其意义的理智后得等。因为有以闻思确定之菩萨资粮道的理智。因此，这些不能将胜义作为真实对境，因为它们不是识和分别的对境。自证也分为将世俗作为对境的自证和将胜义作为对境的自证。也就是，不依赖于其他能知，仅在自知之境中生起即为自证；以及将境之所取相体验为自证；还有将能取所取二取皆无的智慧，自证自明说为自证，共有三种。其中前两种是世俗自证，后者是胜义自证。 或者，世俗谛还有其他的分类方式，在世间名言中，有正确的世俗谛和错误的世俗谛两种。也就是，世间中，不颠倒地称许的法，是正确的世俗谛。例如，水、色声等，以及一个月亮。世间中，颠倒地称许的法，是错误的世俗谛。例如，阳焰之水、影像、有眼翳者所见的毛发，以及两个月亮。中观自宗则分为仅仅是世俗和世俗谛两种，前者是遍计所执，后者是依他起，依次对应。 或者，世俗又可分为自之世俗，即世俗的世俗，以及世俗的胜义两种。前者是显现为能取所取的方面，后者是远离能取所取的明觉之识。也就是，因为将明觉之识中，从未沾染能取所取二取的方面，安立为胜义谛，所以这是未脱离依他起的世俗之胜义。第二，宣说胜义的分类，胜义谛
English
So. Therefore, the actual means of realizing the ultimate reality, the realm of dharma, is solely the non-conceptual wisdom of the noble ones in meditative equipoise. However, there are intellectual after-attainment cognitions, such as inference, that measure the meaning of that ultimate reality, suchness, in a general way. This is because there is intellectual cognition in the minds of bodhisattvas in the accumulation stage who ascertain it through hearing and thinking. Therefore, these cannot take the ultimate as their actual object, because they are not objects of consciousness and conceptual thought. Self-awareness is also divided into self-awareness that takes the conventional as its object and self-awareness that takes the ultimate as its object. That is, self-awareness is defined as simply arising in the face of self-knowing, without relying on other knowing factors; and as experiencing the apprehended aspect of an object; and as the self-illuminating self-awareness of wisdom free from the duality of grasper and grasped. There are three types. The first two are conventional self-awareness, and the latter is ultimate self-awareness. Alternatively, there is another way to classify conventional truth: in worldly terms, there are correct conventional truths and incorrect conventional truths. That is, phenomena that are known in the world as not being mistaken are correct conventional truths. Examples include water, forms, sounds, etc., and one moon. Phenomena that are known in the world as being mistaken are incorrect conventional truths. Examples include mirage water, reflections, hair seen by those with cataracts, and two moons. In the Madhyamaka Svātantrika system, there is a distinction between mere convention and conventional truth. The former is the imputed, and the latter is the dependent, which are applied in sequence. Alternatively, convention can also be divided into its own convention, i.e., the convention of convention, and the ultimate of convention. The former is the aspect that appears as the duality of grasper and grasped, and the latter is the mere clarity and awareness of consciousness that is free from the duality of grasper and grasped. That is, since the aspect of mere clarity and awareness that is originally untainted by the duality of grasper and grasped is established as ultimate truth, it is established as the ultimate of convention that has not gone beyond dependence. Second, explaining the divisions of the ultimate, ultimate truth