Tibetan
དྲན་དང་ཆོས་རབ་འབྱེད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། །དགའ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་ཏིང་འཛིན་དང༌། །བཏང་སྙོམས་འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་སྟེ། །མྱ་ངན་འདས་ཐོབ་བགྱིད་པའི་དགེ་ཚོགས་ལགས། །དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག །ཆོསརབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་དེ་ཤེས་རབ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དགའ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། འདི་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཐར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ནི་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དོན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དགེ་ཚོགས་ དེ་རྣམས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཡིན་པས་འབད་པས་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས་མཐུན་པར་གསུངས་པ། རང་བཞིན་ཡན་ལག་གནས་ཡན་ལག །གསུམ་པ་ངེས་འབྱུང་ཡན་ལག་སྟེ། །བཞི་པ་ཕན་ཡོན་ཡན་ལག་ཡིན། །རྣམ་གསུམ་ཉོན་མོངས་མེད་ཡན་ལག །ཅེས་པ་རང་བཞིན་ནི་དངོས་སམ་གཙོ་བོའི་དོན་ཡིན་པས། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་དངོས་གཞི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། གནས་ཀྱི་དོན་ནི་རྟེན་གཞིའི་དོན་ཡིན་ཅིང༌། དམིགས་ཡུལ་བདག་མེད་པའི་དོན་མ་བརྗེད་པ་དྲན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལས་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བའི་དྲན་པ་ནི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གོང་ནས་གང་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གོང་འཕེལ་དུ་བྱེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་དང༌། ཕན་ཡོན་གྱི་དོན་ནི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཏེ། བདག་མེད་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པས་དགའ་བདེ་ཁྱད་པར་ཅན་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡིན་པས་དགའ་བདེ་དེ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ནི་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ ཡན་ལག་ཡིན་ཅིང༌། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། འདི་ལ་གཞི་དང་གནས་དང་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཅེས་པ། གཞི་ནི་རྒྱུའི་དོན་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་དང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ཏུ་སྤྱཽད་པ་ནི་གནས་ངན་ལེན་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་སྔོན་འབད་པས་བསྒྲིམས་ཏེ་བཟློག་དགོས་པ་ཕྱིར་སྦྱངས་པའི་གོམས་ཤུགས་ཀྱིས་ཆེད་དུ་མ་བསྒྲིམས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ཞིང༌། གཞན་ཡང་རང་གི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པ་ནི། ཉོན་མོངས་མེད་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན
Chinese
正念与择法与精进，喜与轻安与禅定，舍此七者菩提支，乃获涅槃之善聚。正念即是正等菩提之支分，择法则为智慧，精进，喜，轻安，禅定，舍亦是正等菩提之支分。此等称为菩提之七支，菩提即解脱涅槃，支分乃与其相顺之义，是为成办彼之方便之义，善聚。 彼等乃为获得涅槃之方便之修持，故当勤奋修习。如是，于《现观庄严论》及《辨中边论》中亦共同宣说。自性支分，处所支分，第三出离支分，第四利益支分，三种无烦恼支分。所谓自性，乃真实或主要之义，故证悟无我之智慧，乃菩提支分之真实本体，是为自性之支分。处所之义乃为所依之义，不忘失所缘无我之义，忆念由此生起智慧之正念，乃处所之支分，及出离乃从上往何处行，以精进令智慧增长，故精进乃出离之支分。利益之义乃暂时之利益，以证悟无我空性之义，引生殊胜之欢喜安乐，是为暂时之利益，故欢喜安乐即利益之支分。轻安，禅定，舍此三者乃无烦恼之 支分。于《辨中边论》中云：于此说为基与处，及自性。所谓基，乃因之义，烦恼之随眠，及与其相顺之身语意三门之串习乃恶趣，彼等先以精勤防护而遮止，故以串习之力，纵不特意防护亦不生起，另者，趋入自之善法，乃无烦恼生起之因。
English
Mindfulness, discrimination of dharma, and diligence, joy, serenity, concentration, and equanimity are the seven branches of enlightenment, the virtuous gatherings that attain nirvana. Right mindfulness is a branch of perfect enlightenment. Discrimination of dharma is wisdom, diligence, joy, serenity, concentration, and equanimity are also branches of perfect enlightenment. These are called the seven branches of enlightenment. Enlightenment is liberation, nirvana, and a branch is something that accords with it, meaning it is a means of accomplishing it. Virtuous gatherings. These are practices for attaining nirvana, so one should diligently meditate on them. Furthermore, it is similarly stated in the Ornament of the Sutras and the Distinguishing the Middle from the Extremes: "The branch of nature, the branch of place, the third is the branch of emergence, the fourth is the branch of benefit, the three are the branches without affliction." The so-called nature is the meaning of reality or main thing, so the wisdom that realizes selflessness is the main basis of the branch of enlightenment, so it is the branch of nature. The meaning of place is the meaning of basis, and not forgetting the meaning of the object of selflessness, the mindfulness that gives rise to wisdom from that is the branch of place, and emergence is where one goes from above, so diligence increases wisdom, so diligence is the branch of emergence. The meaning of benefit is temporary benefit, and realizing the meaning of selflessness and emptiness brings about special joy and happiness, which is temporary benefit, so joy and happiness are the branch of benefit. Serenity, concentration, and equanimity are the three branches without affliction. In the Distinguishing the Middle from the Extremes it says: "Here, it is spoken of as basis, place, and nature." The so-called basis is the meaning of cause, the latent tendencies of affliction, and the habitual actions of body, speech, and mind that accord with them are bad states, and those must first be diligently guarded and prevented, so that even if one does not intentionally guard them, they will not arise due to the power of habituation. Furthermore, engaging in one's own virtue is the cause of the arising of non-affliction.
Tibetan
་ཏེ། དེ་ནས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་གཞི་དང༌། གནས་ནི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་དོན་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གནས་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། མ་ཆགས་མི་སྡང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཕྲོས་དོན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཉམས་ལེན་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམ་འབྱེད་ཤེས་རབ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་པ་ནི། ཤེས་རབ་མེད་ལ་བསམ་གཏན་ཡོད་མིན་ཏེ། །བསམ་གཏན་མེད་པར་ཡང་ནི་ཤེས་རབ་མེད། །གང་ལ་དེ་གཉིས་ཡོད་པའི་སྲིད་པ་ཡི། ། རྒྱ་མཚོ་གནག་རྗེས་ལྟ་བུར་འཚལ་བར་བགྱི། །ཐོས་བསམ་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་ན། གནས་ལུས་ཀྱི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བསམ་གཏན་བསྒོམ་ནུས་པ་ཡོད་པ་མིན་ཅིང༌། བསམ་གཏན་དེ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་དང་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཟག་མེད་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མེད་ལ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ཤེས་རབ་དང་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བསམ་གཏན་དེ་གཉིས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་འཛོམ་པར་གྱུར་ན། སྲིད་པ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་བརྒལ་བར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱང༌། རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུ་ལྟ་བུར་འབད་རྩོལ་ཀྱིས་དཀའ་བ་མེད་པར་བརྒལ་བར་འཚལ་བ་སྟེ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡང་འཕྲོས་དོན་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་བཤད་ན། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་པོ་ཡང་སྒོམ་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི། ལུང་མ་བསྟན་ལྟ་བཅུ་བཞི་འཇིག་རྟེན་ན། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་རབ་གསུངས་གང་དག་ལགས། །དེ་དག་རྣམས་ལ་བསམ་པར་མི་བགྱིད་དེ། །དེ་ཡི་བློ་ནི་ཞི་བར་བགྱིད་མ་ལགས། །འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་ པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་ཆེ་བའི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་ནི། ཉི་མའི་གཉེན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་མ་བསྟན་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་གསུངས་པ་གང་དག་སྟེ། དེ་ལྟར་བུའི་ལོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་དག་རྣམས་ལ་ནི། བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བློ་སྟེ་རང་གི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བགྱིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་པའི་སྡོམ་ནི། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་དང༌། །མི་ལྡན་གཉི
Chinese
，因此，极其串习是基础，住处是成为所依之义。无烦恼之智慧长久安住，从禅定中产生的禅定，是无烦恼之住处，无烦恼之智慧的自性是舍，即无贪无嗔。第二，关于穿插之义，在七菩提分中，开示修持之主要者，即辨别智慧和禅定之等持：无智慧则无禅定，无禅定亦无智慧。何者具足此二者，轮回之 大海如牛迹般度越。若无闻思之智慧以不颠倒结合，则无法修持安住于实相之义的禅定。无彼禅定，则无法生起断除烦恼、现见法性的无漏修生智慧。若闻思修之智慧与安住于真实义的禅定二者，在自相续中具足，则难以度越的轮回大海，亦如牛蹄迹之水般，不费力气即可度越，即有能力。再者，此处的穿插之义是，若说以智慧从轮回中解脱，一切见解皆是智慧之类，那么世间有边等十四种见解，也以修持而解脱吗？若问，并非如此，则开示：未授记之十四见世间中，日之亲友善说何者耶？彼等不应思，彼之智不寂。世间有边等 世间广为人知的十四种见解，是日之亲友，即圆满正等觉之佛陀所说的未授记之见解之名，善说何者。如是之邪见之智慧，不应思惟和修持，因为彼之智，即自心相续之烦恼无法寂灭。未授记之十四见之总摄：我与世间有边，无边二者。
English
Therefore, extreme familiarization is the basis, and the abode is the meaning of becoming the support. The wisdom without afflictions abides for a long time, and the samadhi arising from samadhi is the abode without afflictions, and the nature of wisdom without afflictions is equanimity, that is, without attachment and without aversion. Secondly, regarding the meaning of interpolation, among the seven limbs of enlightenment, the main ones for practice are discriminating wisdom and the samadhi of meditation: without wisdom there is no meditation, and without meditation there is no wisdom. Whoever possesses these two, the cycle of the ocean should be crossed like a cow's footprint. If there is no combination of hearing and thinking wisdom with non-inversion, then it is impossible to cultivate the meditation that abides in the meaning of reality. Without that meditation, there is no arising of uncontaminated wisdom arising from cultivation that abandons afflictions and directly sees the nature of reality. If the wisdom of hearing, thinking, and meditation and the meditation that abides in the true meaning are complete in one's own mindstream, then even the difficult-to-cross ocean of samsara can be crossed without effort like the water in a cow's hoofprint, that is, one has the ability. Furthermore, the interpolated meaning here is that if it is said that one is liberated from samsara by wisdom, and all views are of the nature of wisdom, then are the fourteen views such as the world having an end also liberated by cultivation? If asked, it is not so, then it is shown: In the world of the unpredicted fourteen views, which ones were well spoken by the friend of the sun? Those should not be thought about, for their minds are not pacified. The world has an end, etc. The fourteen views that are well-known in the world are the names of the unpredicted views spoken by the friend of the sun, that is, the fully enlightened Buddha, which ones were well spoken. Such wisdom of wrong views should not be thought about and cultivated, because their minds, that is, the afflictions of their own mindstream, cannot be pacified. The summary of the fourteen unpredicted views: I and the world have an end, and both have no end.