Tibetan
གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྤང་བྱ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་སྔོན་དུ་བསྟན་པས། གནོད་སེམས་ཀྱང་དེའི་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཡོད་ན་ཅིག་ ཤོས་ཀྱང་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་གནས་སྐྱོན་མེད་ལ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ནས། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང༌། གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པས་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མངོན་གྱུར་སྤངས་པས་སེམས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཐོབ་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྙོམས་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ་སྔོན་བདེ་བའི་རྟོག་པ་བཅས་པའོ། །དཔྱཽད་པ་ཞེས་པས་རྟོག་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པ་སྤོང་བ་ལ་རྟོག་པ་སྤོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་ཡུལ་ལ་རགས་པ་བསྟན་པར་དཔྱོད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐྱོན་དུ་ཤེས་ནས་གཉེན་པོས་སྤངས་པས། དམིགས་ཡུལ་ལ་ཤིན་ཏུ་སེམས་མི་རྟོག་པར་འགྱུར་བས་ནང་རབ་ཏུ་དྭངས་པའི་དགའ་བདེ་ལ་གནས་པའི། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན། དགའ་བའི་སྲེད་པ་དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མི་མཐུན་པར་ཤེས་ནས། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བལྟས་ནས་སྤངས་པས་དགའ་བ་མེད་ཅིང༌། སེམས་ལུས་ཀྱི་བདེ་བས་རོ་མྱང་བར་གནས་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན། བདེ་བ་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་དུ་ཤེས་ནས་སྤངས་པས་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་ཞིང་དག་ལ་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ཁ་ཡང་རགས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་གསལ་སྣང་རྩེ་གཅིག་པར་འདྲ་བ་ལས་ཁྱད་པར་ནི། དེ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཞེས་པ། འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སེམས་དཀྲུགས་པས་རྣམ་པར་གཡེངས་ཏེ་སུན་ཞིང་མི་འགོལ་བ་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་སུན་པ་རྣམས་སངས་ཏེ་དབེན་པ་ཐོབ་པའི་དགའ་བདེ་ལྷག་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན། ནང་རབ་ཏུ་དང་བའི་དགའ་བདེ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དམིགས་པའི་བདེ་བ་དང༌། དེ་ལ་སྲེད་པའི་དགའ་བ་ལ་གནས་པ་ཡིན། བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་དགའ་བ་སྤངས་པའི་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་དང༌། བསམ་གཏན་བཞི་པར་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་ཞེས་པ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་མངོན་གྱུར་པ་བསམ་གཏན་དང་པོར་སྤངས་ཟིན་པས། འདིར་གསར་དུ་སྤོང་རྒྱུ་ཆེར་མེད་ཀྱང༌། བདེ་བ་སྤངས་
Chinese
仅仅是假立而已。以因等持的静虑为前提，由于首先显示了对所断除的欲的希求，所以也由此暗示了嗔恚，因为二者若有一个存在，另一个也必然存在。在无过失的止观上达到极高的熟练程度后，通过修习对欲的希求和嗔恚的对治，现前断除了痛苦的感受、不悦意和欲的烦恼等，从而获得由心极度寂静而生的喜乐，这就是初禅的等持，并且是带有先前安乐的寻伺。所谓“伺察”，暗示了寻，因为要断除伺察，必须首先断除寻。由于显示了对所缘的粗重，认识到伺察的寻伺二者是瑜伽的过患，并通过对治加以断除，因此，心对所缘变得非常不寻伺，安住于内心极度澄净的喜乐之中，这就是二禅的等持。认识到对喜的贪恋也与等持不相符，观察其自性后加以断除，从而没有喜，心安住于身心的安乐中，这就是三禅的等持。认识到安乐也是静虑的过患，从而断除，安住于舍的等持，清晰、清净且不动摇，这就是四禅的等持。四禅虽然在粗重的相续心上，与明相专注一境相似，但区别在于：所谓“由心极度寂静而生的喜乐”，是由于欲的烦恼和痛苦搅乱了心，导致散乱、厌烦和不适，而获得初禅的等持，消除了厌烦，从而更加产生了获得寂静的喜乐。内心极度澄净的喜乐，是二禅中，心专注一境的等持所缘的安乐，并且安住于对此的贪恋之喜。三禅是安住于断除了喜的安乐中，而四禅中“断除了痛苦”，是指感受的痛苦在初禅中已经断除，因此，在此没有太多需要新断除的，但是，断除了安乐
English
It is merely a designation. Based on the dhyana of causal equipoise, since the desire for what is to be abandoned is shown first, hatred is also implied by its force, because if one of the two exists, the other must also exist. Having reached the ultimate perfection of familiarity with flawless calm abiding, by meditating on the desire for desire and the antidote to hatred, the feeling of suffering, unpleasantness, and the afflictions of desire are manifestly abandoned, and thus obtaining the joy and happiness born from the mind being extremely secluded is the samadhi of the first dhyana of equipoise, and it is accompanied by the initial happiness of conceptualization. The term "investigation" implies conception, because abandoning conception must precede abandoning investigation. Since it is shown that the object of focus is coarse, knowing that the two, conception and investigation, are faults of yoga, and abandoning them with antidotes, the mind becomes extremely non-conceptual towards the object of focus, and abiding in the joy and happiness of inner clarity is the samadhi of the second dhyana. Knowing that craving for joy is also incompatible with samadhi, and abandoning it after looking at its own nature, there is no joy, and the mind abides experiencing the taste of physical and mental happiness, which is the samadhi of the third dhyana. Knowing that happiness is also a fault of dhyana, and abandoning it, the samadhi abiding in equanimity, clear, pure, and unwavering, is the samadhi of the fourth dhyana. The four dhyanas, although similar in that they are clear and focused on one point in the coarse mind stream, differ in that: the so-called "joy and happiness born from the mind being extremely secluded" is because the afflictions of desire and suffering disturb the mind, causing distraction, boredom, and discomfort, but obtaining the samadhi of the first dhyana eliminates boredom, and thus especially generates the joy and happiness of obtaining seclusion. The joy and happiness of inner clarity is the happiness focused on the one-pointed samadhi in the second dhyana, and abiding in the joy of craving for it. The third dhyana is abiding in the happiness of abandoning joy, and in the fourth dhyana, "abandoning suffering" means that the suffering of feeling has already been abandoned in the first dhyana, so there is not much new to abandon here, but abandoning happiness
Tibetan
པས་སྡུག་བསྔལ་དང༌། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའི་བཏང་སྙོམས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་ཐོབ་ཚུལ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་གནས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེ་བ་ལས། གཙོ་བོ་ཚངས་ཆེན་དང༌། བསམ་ གཏན་གཉིས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་གནས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེ་བ་ལས། གཙོ་བོ་འོད་གསལ་དང༌། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་གནས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེ་བ་ལས། གཙོ་བོ་དགེ་རྒྱས་དང༌། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ། བསམ་གཏན་བཞི་བའི་གནས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྐྱེ་བ་ལས། གཙོ་བོར་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་སྟེ། དེ་དག་སོ་སོའི་ལྷ་རྣམས་དང་ཚེ་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་བསྐལ་བ་མཉམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་གནས་གསུམ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་ཀྱང༌། གོམ་ཤུགས་ཆེ་ཆུང་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་དགེ་བ་གཞན་གྱི་རྒྱབ་རྟེན་སྟོབས་ཆཻ་ཆུང་གི་ཆེ་རིམ་ནས་གོང་མར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་གནས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེས་རིགས་འགྲེའོ། །དོན་ཚན་གསུམ་པ་དགེ་བ་སྟོབས་ཆེན་བསྒྲུབ་དགོས་པར་གདམས་པ་ནི། རྟག་དང་མངོན་པར་ཞེན་དང་གཉེན་པོ་མེད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་འབྱུང་བའི་ལས། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་ལྔ་ཆེན་པོ་སྟེ། །དེ་ལས་དགེ་བ་སྤྱཽད་ལ་བརྩོན་པར་བགྱི། །རྟག་པར་ཡང་ཡང་དུ་བྱས་པ་ནི། དགེ་མི་དགེ་གང་ཡིན་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་བསམ་ པའི་ཀུན་སློང་ཤུགས་དྲག་པོ་དང་ལྡན་པས་བྱས་པ་སྟེ་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོས་སྲོག་གཅོད་པ་དང༌། དད་པ་ཆེན་པོས་སྦྱིན་པ་བཏང་བ་ལ་སོགས་པ་དགེ་སྡིག་སྟོབས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། གཉེན་པོ་མེད་པ་ནི། དགེ་སྡིག་གང་ཡང་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་མེད་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་དགེ་བའི་དངོས་གཉེན་ནི་སྡིག་པ་བཤགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྡིག་པ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང༌། ལམ་སྒོམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་མི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་གཉེན་དང༌། དངོས་གཉེན་མིན་པའི་དགེ་བ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ཅིང༌། མི་དགེ་བ་ནི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཡང༌། དགེ་བ་འཇོམས་པ་ཙམ་ལ་གཉེན་པོ
Chinese
为了消除认为（四禅定）与痛苦相似的疑虑，这表明它是舍弃痛苦和快乐二者的平等且相应的禅定。获得果报禅定的方式是：获得初禅的禅定，会转生到初禅的三处中的任何一处，其中主要是大梵天；获得二禅的禅定，会转生到二禅的三处中的任何一处，其中主要是光明显耀天；获得三禅的禅定，会转生到三禅的三处中的任何一处，其中主要是善增长天；获得四禅的禅定，会转生到四禅的三处中的任何一处，其中主要是大果天。他们各自的神和寿命、住处、身体、受用等都会获得相同的劫数。获得初禅三处的禅定，虽然本质上没有好坏之分，但由于步履的大小和布施等其他善行的支持力量的大小，会从较小的逐渐转生到更高的境界。二禅的三处等其他境界也应以此类推。第三个要点是劝诫要修积强大的善业：恒常与执着，以及无有对治力，功德主要依于根本而生之业，善与非善五者皆为大，故当勤奋行善。恒常反复地做，无论是善还是非善，都会变得强大。显现执着，即以强烈的意乐所做，例如以极大的嗔恨杀生，以极大的信心布施等等，善恶都会变得非常强大。无有对治力，即无论善恶，如果没有能摧毁它的对治力，就会变得强大。非善的直接对治力是忏悔罪业，以及修积以罪业为目标而净化的善行，以及修习道之法，这些都是摧毁非善的直接对治力。即使不是直接对治力的其他善行，也能摧毁非善。虽然非善不能成为对治力，但仅仅是摧毁善行也算是对治。
English
To dispel the doubt that (the four dhyanas) are similar to suffering, this shows that it is the samadhi of equanimity and correspondence that abandons both suffering and happiness. The way to obtain the dhyana of fruition is: having obtained the samadhi of the first dhyana, one will be reborn in any of the three places of the first dhyana, mainly the Great Brahma; having obtained the samadhi of the second dhyana, one will be reborn in any of the three places of the second dhyana, mainly the Clear Light Heaven; having obtained the samadhi of the third dhyana, one will be reborn in any of the three places of the third dhyana, mainly the Increasing Virtue Heaven; having obtained the samadhi of the fourth dhyana, one will be reborn in any of the three places of the fourth dhyana, mainly the Great Fruit Heaven. Their respective gods and lifespan, dwelling, body, enjoyment, etc., will all obtain the same kalpa. The samadhi that obtains the three places of the first dhyana, although there is no good or bad in essence, but due to the size of the steps and the support of other virtues such as giving, one will gradually be reborn to higher realms from the smaller ones. The other realms such as the three places of the second dhyana should also be inferred by analogy. The third point is to exhort to accumulate powerful good deeds: constant and clinging, and without antidote, the merits mainly depend on the karma arising from the root, the five of good and non-good are all great, so one should diligently practice good. Constantly and repeatedly doing, whether it is good or non-good, will become powerful. Manifest clinging, that is, doing with strong intention, such as killing with great hatred, giving with great faith, etc., good and evil will become very powerful. Without antidote, that is, whether good or evil, if there is no antidote that can destroy it, it will become powerful. The direct antidote to non-good is to confess sins, and to cultivate the good deeds that purify with sins as the target, and to practice the Dharma of the path, these are the direct antidotes that destroy non-good. Even other good deeds that are not direct antidotes can destroy non-good. Although non-good cannot become an antidote, it is considered an antidote merely to destroy good deeds.