Tibetan
་རྣམ་རྟོག་སོགས་མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང༌། སྐབས་མི་འབྱེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ནས་སེམས་བརྩོན་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པས་བྱིང་རྒོད་ཅི་ཙམ་སྤངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པས་འབད་རྩོལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་མེད་པར་རང་གིས་གནས་པ་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །སྔར་བཤད་པའི་ལུང་གི་ཚིག་དོན་ནི་དཔེ་བཤད་པའི་ཕྱྀར་རེ་ཞིག་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམ་ངག་དང༌། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་དང༌། དེ་སྤངས་པའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུ་ཉིད་དུའོ། །ཞེས་དང་པོ་བཞི་དང༌། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོག་པ་དང༌། །དེ་སྤངས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་ཕྱི་མ་བཞི་པོ་རྣམས་ཏེ། །འདིའི་དོན་ནི། མཧཱ་ར་བ་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལས། མདོར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉེས་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། མི་རྩོལ་བ་དང༌། རྩོལ་བའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡང༌། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱིས་སྤོང་ངོ༌། །འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་གོང་མ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དག་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་འདོད་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་འདོད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །དེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་སྟེ། དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེ་ལོ་སྤང་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་མོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་སེམས་པ་བསྒོམ་མོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ། གང་གི་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་
Chinese
即使各种分别念显现，也不分别时机而极力平息。之后，以精进之心，连同专注一境的显现作意，舍弃昏沉和掉举多少，就以相同程度安住，使心相续成为一体。从那之中，由于极度串习，无需费力显现作意，自然安住，这就是安住。之前所说的教证的词义，是为了举例说明而暂时放置的。第二，关于禅定的五种过患是：懒惰以及教诫，遗忘、昏沉和掉举，不作意和作意，这些被认为是五种过患。以及，舍弃这些的八种作意是：处所和安住于彼，因和果本身。这是最初的四种。不忘失对境，觉察昏沉和掉举，舍弃它们的显现作意，以及寂静时如实安住。这是后面的四种。此中的意义是，玛哈拉瓦嘎·嘎玛拉希拉说：总而言之，禅定的过患有六种，即懒惰、忘失对境、昏沉、掉举、不努力和努力。这些的对治，也以舍弃的八种作意来舍弃。就像这样：信心、欲乐、精进、极度轻安、正念、正知、作意和舍。其中，前四者是懒惰的对治，就像这样，对于禅定的功德完全相信，具足相的信心的瑜伽士们生起欲乐。之后，发起欲乐的精进。那以精进的力量使身体和心变得堪能。之后，身体和心变得极度轻安，从而遣除懒惰。因此，信心等是为了舍弃懒惰而修习的。正念是忘失对境的对治。正知是昏沉和掉举的对治，因为它能正确觉察昏沉和掉举。在昏沉和掉举尚未完全平息的时候，不努力是过患，因此修习作意作为其对治。昏沉和掉举完全平息，当心如实安住的时候，努力就是过患，因此
English
Even if various conceptual thoughts manifest, one should not discriminate the timing but diligently pacify them. Then, with a mind of diligence, along with manifest effort of focusing on one point, to whatever extent dullness and agitation are abandoned, to that extent one should remain evenly, making the mind's continuum as one. From that, due to extreme familiarity, without effort or manifest effort, naturally abiding is abiding. The meaning of the words of the previously mentioned scriptural authority is temporarily set aside for the purpose of illustration. Secondly, the five faults of samadhi are: laziness and instruction, forgetfulness, dullness and agitation, non-effort and effort, these are considered as five faults. And, the eight efforts to abandon these are: place and abiding in it, cause and effect itself. These are the first four. Not forgetting the object, perceiving dullness and agitation, abandoning their manifest effort, and abiding naturally when peaceful. These are the latter four. The meaning of this is: Mahāravaka Kamalaśīla said: In short, there are six faults of samadhi, namely laziness, forgetting the object, dullness, agitation, non-exertion, and exertion. The antidotes to these are also abandoned by the eight efforts of abandonment. Like this: faith, desire, diligence, extreme pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Among them, the first four are the antidotes to laziness, like this, those yogis of faith who fully believe in the qualities of samadhi and possess the characteristics, generate desire. Then, initiate the diligence of desire. That, by the power of diligence, makes the body and mind serviceable. Then, the body and mind become extremely pliant, thereby dispelling laziness. Therefore, faith and so on are cultivated in order to abandon laziness. Mindfulness is the antidote to forgetting the object. Awareness is the antidote to dullness and agitation, because it can correctly perceive dullness and agitation. When dullness and agitation have not been completely pacified, non-exertion is a fault, therefore cultivate attention as its antidote. When dullness and agitation are completely pacified, when the mind abides naturally, exertion is a fault, therefore
Tibetan
པོར་བཏང་སྙོམས་སོ། །སྤང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སྒོམ་རིམ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རྩོལ་བའི་རྒྱུ་དད་པ། གཞིའམ་གནས་འདུན་པ། དེ་ལ་གནས་པ་རྩོལ་པ། རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དང་པོ་བཞི་ཡི་གནས་སྐབས་དང་རིམ་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དམིགས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ལས་འབྱམས་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ་སྟེ། འདུལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་རིག་ལ། ཤེས་བཞིན་གྱིས་ནི་གང་གི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན་ཏེ། རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་པ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་སྐབས་སུ་རིག་ལ། མི་རྩོལ་པའི་གཉེན་པོའི་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་པ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རྩོལ་བ་ནི། རྩེ་གཅིག་པ་ལ་མི་རྩོལ་བ་སྟེ། བྱིང་རྒོད་གྱི་སྐབས་རྙེད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། སེམས་པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་དེ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་སེམས་འཇུག་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་ཡང་ཁབ་ལེན་གྱི་རྗེས་སུ་ལྕགས་འགྲོ་བ་ལྟར། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་རྩེ་ གཅིག་ཏུ་འགྲོ་བའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་གནས་པ། རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཞིང་རྣམ་རྟོག་གིས་འཁྲུགས་ཏེ་དེའི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་དག་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་མདོར་བསྡུས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་ན། དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ། ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བཞིར་གྱུར་ཏེ། ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། ལྷག་མཐོང་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། ཞི་གནས་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི། ཞི་གནས་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་ལ་རྒོལ་བ་མངོན་པར་ཚར་བཅད་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡང་འདྲེས་པར་གྱུར་ནས་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་གོ །ཞེ
Chinese
舍（藏文：པོར་བཏང་སྙོམས་སོ།）。 具有那八种断除的作意，就是进入甚深的禅定。如《修次第》中所说。对此，精勤的因是信心，基础或处所是欲，安住于此是精勤，精勤的果是极度的轻安。应将前四种令心安住的方法与阶段依次结合。 所缘是指，对治散乱的对治是正念，调伏和寂静的时候要觉知。正知能知何时沉没和掉举，因此，正知是对治沉没掉举使心不堪能的对治，能极度寂静。作意是在使心专注一境的时候要觉知。为什么不作意的对治是作意呢？因为不作意，就是对一境不作意，在沉没掉举的时候容易找到。作意是，如是说，什么是作意呢？就是显现的作意，心的业，即善、不善和无记等，是心趣入的业。如是说。此处也如磁铁吸引铁一样，心专注一境而行。舍（藏文：བཏང་སྙོམས་ནི），是安住于平等的时候，自性的心安住，精勤是过患。因此，要对治因分别念而散乱，要修习对治。这些修习的次第已经简略地说完了。现在稍微说一下修习胜观的方法。如是寂止成就之后，如《法蕴论》中所说。又依止寂止和胜观，成为四种道。有些人获得了寂止，但没有获得胜观，他们依止寂止而精勤于胜观。有些人获得了胜观，但没有获得寂止，他们依止胜观而精勤于寂止。有些人既没有获得寂止，也没有获得胜观，他们以驳斥论敌、彻底摧毁的意念而精勤于两者。有些人既获得了寂止，也获得了胜观，他们的寂止和胜观融合在一起，而平等地双运。
English
Equanimity. Having those eight abandoning activities is entering very deep samadhi. As stated in the Stages of Meditation. For this, the cause of diligence is faith, the basis or place is desire, abiding in it is diligence, and the result of diligence is extreme pliancy. The first four methods of settling the mind should be combined with the stages in order. The object is stated as: mindfulness is the antidote to wandering from conceptualization, and awareness is needed during taming and pacifying. Vigilance knows when there is sinking and excitement, therefore, vigilance is the antidote to sinking and excitement, making the mind unserviceable, and it is extremely pacifying. Attention is needed when making the mind one-pointed. Why is attention the antidote to non-exertion? Because non-exertion is non-exertion in one-pointedness, which can be found during sinking and excitement. Attention is: As it is said, what is attention? It is manifest activity, the action of the mind, which is the action of the mind entering into virtuous, non-virtuous, and neutral things. As it is said. Here, too, just as iron follows a magnet, the mind goes to one-pointedness in samadhi. Equanimity is the natural abiding of the mind when abiding in equality, and exertion is a fault. Therefore, one should meditate on the antidote to being disturbed by conceptualization. These stages of meditation have been briefly explained. Now I will say a little about how to cultivate insight. As it is said, after such calm abiding is accomplished, according to the Dharma Abhidhamma, again, relying on calm abiding and insight, they become four paths. Some have attained calm abiding, but have not attained insight, so they rely on calm abiding and strive for insight. Some have attained insight, but have not attained calm abiding, so they rely on insight and strive for calm abiding. Some have not attained calm abiding, nor have they attained insight, so they strive for both with the mind of refuting opponents and completely destroying them. Some have attained both calm abiding and insight, and their calm abiding and insight have become mixed and equally yoked.