Tibetan
ཏེ། །ཡོངས་འཛིན་བསྲུང་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས། །ལྟོས་པ་མེད་པར་བག་ཡངས་སྤྱོད། །རང་དབང་སྤྱོད་ཅིང་ཆགས་མེད་ལ། །གང་དག་ཡང་ནི་འབྲེལ་མེད་པ། །ཆོག་ ཤེས་བདེ་སྤྱོད་གང་ཡིན་པ། །དབང་པོས་ཀྱང་ནི་དེ་སྙེད་དཀའ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་ནས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བ་ནི་མང་ངམ་ཉུང་ངུ་ཐོས་ཀྱང༌། ཞེས་སོགས་འབྲེལ་ཏེ། དེ་ལ་ནང་རྣལ་འབྱོར་ལ་གཞོལ་པའི་སེམས་དཔའ་དེ་དབེན་པ་འཚོལ་ཞིང༌། མང་ངམ་ཉུང་ངུར་ཐོས་ཀྱང་རྒྱལ་སྲས་རྣམས། རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན། ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ནི་སྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན་གྱིས། ཐོས་པ་དང་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་རྒྱུད་ནི། རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོ་ཨ་ཏི་ཤས། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དགོས་པ་མེད། །མུ་སྟེགས་རྩོད་པ་བཟློག་ཕྱིར་ཡིན། །ཞེས་ཀྱང་གསུང་སྟེ། རྟོག་གེ་དང་རིག་བྱེད་དང༌། བྷ་ར་ཏ་དང༌། ཀླུའི་འབུམ་པ་དང༌། ལྷའི་ཨིནྡྲ་བྱ་ཀ་ར་ཎ་ལ་སོགས་པའི་འདའ་བར་བྱེད་པ་ལ། མང་ངམ་ཉུང་ངུར་ཐོས་ཀྱང་བྱིས་པ་རྣམས། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་འདི་ན་ཁེངས་པར་བྱེད། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན། རྒྱལ་སྲས་ཁྱིམ་སྤངས་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བྱེད་དོ། །ཅི་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་བསྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན་ན། ཉུང་ངུར་ཐོས་པས། ཆོག་གམ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཤིན་ཏུ་མང་དུ་ཐོས་དགོས་པ་ཡང༌། ཐོས་པས་མི་ངོམ་ཉིད་དང་ནི། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ས་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཐོས་པ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར། འདི་ན། ཕྱུག་བདག་གི་བརྟུལ་བཞུགས་ཅན་ཐོས་པ་དྲི་མེད་ལ་ལྷག་པར་བརྙས་པ་དག་ནི་ བདུད་ཀྱི་འཇུག་པ་ལས་གཞན་དུ་ཅི། དེ་བས་འདིར་བྱང་སེམས་དང་བྱིས་པ་ཐོས་པའི་དགོས་པ་མིན་མཚུངས་ཏེ། དང་པོ་ནི། ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཁོ་ན་ཐོས་པ་ཡང་སྒོམ་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། བྱིས་པ་ཞེས་པ་སྤྱིར་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཀྱང༌། འདིར་ནི་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་འཕགས་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པས་འཕགས་པའི་རིགས་ཡིན་པས། བྱིས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཁམས་ལ་མི་དགའ་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་ནས། མི་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཁེངས་པ་དེ་ནི་འཚོ་བ་པ་བཞིན་རྣམ་པར་ཉམས་ཞེས་པ་ལ། འཚོ་བ་པ་ནི་མི་དབུལ་པོའི་ཁྱད་པར་ཞིག་སྟེ། འཚོ་བ་པ་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་མི་སྨོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་བཟང་པོ་ལ་མི་འཇུག་པས་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ནས་བློ་དང་ལྡན་པ་དེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ
Chinese
彼，断绝守护上师的痛苦，无所依赖而随意行事，自由自在且无贪执，哪些又是不相关的，知足安乐的行持是怎样的，连帝释天也难以做到。如是思惟后，修习瑜伽，是多闻还是少闻呢？等等相关联。其中，专注于内瑜伽的菩萨寻求寂静处，多闻或少闻，诸位佛子，恒常精进于禅修。意思是，佛陀的教言是精进于禅修，如果精进于听闻和辩论，那么大菩萨阿底峡尊者说：不需要现量和比量，是为了遣除外道的辩论。也如此说道，对于思辨和明论，以及婆罗多，龙的十万颂，天神因陀罗的声明等等的超越，多闻或少闻，孩子们，仅仅听闻就自满。总之，佛子舍弃家庭，如所听闻般地实修，具有这样的精髓。如果佛子们精进于禅修，那么少闻是否足够呢？如果有人这样问，因为想要成就一切智智，所以必须非常多地听闻。如经中所说：听闻永不满足。如同证得果位后，仍然为了听闻而寻觅。在此，那些具有富人习气，尤其轻蔑无垢听闻的人，不是魔的加持又是什么呢？因此，在此菩萨和孩童听闻的需求并不相同，首先是，仅仅听闻一个偈颂，也将其作为实修的精髓，孩童这个词，通常适用于所有的凡夫俗子，但在这里，进入正道的人们，因为显现地面向圣者，所以是圣者的种姓。孩童是不喜欢真正法性的人，这些人仅仅听闻就感到满足，因此表明他们不实修。仅仅听闻就自满，就像生活贫困的人一样衰败。生活贫困的人是一种贫穷的特殊情况，因为生活贫困的人不羡慕种姓的首领，所以不从事善行，总是遭受痛苦。就是这个意思。之后，具有智慧的人，依止善知识。
English
He, abandoning the suffering of guarding the master, acting freely without dependence, being free and without attachment, those which are also unrelated, what is contentment and joyful conduct like, even Indra finds it difficult to do. Having thought thus, practicing yoga, is it much or little hearing? And so on are related. Among them, the bodhisattva who is devoted to inner yoga seeks solitude, whether hearing much or little, the sons of the Buddhas, constantly strive in meditation. It means that the Buddha's teachings are to strive in meditation, if one strives in hearing and debate, then the great Bodhisattva Atisha said: There is no need for direct perception and inference, it is to dispel the debates of the outsiders. It is also said that, for speculation and rhetoric, as well as Bharata, the hundred thousand verses of the Nagas, the declaration of the god Indra, etc., whether hearing much or little, children, are satisfied with just hearing. In short, the sons of the Buddhas abandon their families, and practice as they have heard, having such essence. If the sons of the Buddhas strive in meditation, then is little hearing enough? If someone asks this, because they want to achieve omniscience, they must hear very much. As it is said in the scriptures: Hearing is never satisfied. Just like after attaining the ground, they still seek to hear. Here, those who have the habits of the rich, especially those who despise immaculate hearing, what else is it other than the influence of demons? Therefore, here the needs of bodhisattvas and children for hearing are not the same, first of all, even hearing just one verse, they also take it as the essence of practice, the word child, usually applies to all ordinary people, but here, those who have entered the right path, because they appear to be facing the noble ones, so they are of the noble lineage. Children are those who do not like true Dharma nature, these people are satisfied with just hearing, therefore it is shown that they do not practice. Being satisfied with just hearing is like a poor person declining. A poor person is a special case of poverty, because a poor person does not envy the leader of the lineage, so they do not engage in good deeds, and always suffer. That's what it means. After that, the one with intelligence, relies on a virtuous spiritual friend.
Tibetan
་ཡིན། དམ་པའི་ཆོས་ནི་འཚོལ་བར་བྱེད། །མན་ངག་གི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱིས་ཐོས་པ་དེ་དག་གང་ལས་ཐོས་པར་འགྱུར་བ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལས་ཏེ། བསྟེན་ཚུལ་རྗེ་བཙུན་གྱི། སྐྱོ་བ་སྤང་ལ་བརྟེན། བཀུར་སྟི་རྙེད་པ་དག་དང་རིམ་གྲོ་དང༌། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བསྟེན་ནས་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་འཚོལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟེན་ པས་སོ། །དཔེར་ན་དཔལ་འབྱུང་པའི་རྣམ་ཐར་ལས། བླ་མ་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལྟར་བསླབ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ནོར་བཟང་གི་བླ་མ་བརྒྱ་རྩ་བསྟེན་པ་བཞིན། བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསླབ་པར་བྱའོ། །མན་ངག་མཆོག་གིས་ནོར་བླང་ནས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་དམ་ཆོས་འཚོལ་ཞིང་མང་དུ་ཐོས་ནས་ཀྱང༌། ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མན་ངག་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་སྒོམ་པ་ལ་ཕྱོགས་པའོ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ནས། གང་དུ་བསྒོམ་པའི་གནས་བརྟན་དེ། ནགས་འདབ་བབ་འཆོལ་སྐྱེ་བོ་ཡིས། །ནམ་ཡང་བསྐྱོད་པ་མེད་པའི་གནས། །དེ་སྐད་དུ། རྒྱལ་སྲས་ཙནྡྲ་གོ་མིས། ནགས་ཀླུང་ཆུ་གཙང་ངོས་བདེ་དབེན་པ་སྐྱིད་པ་གང༌། །ཅི་སྟེ་ལྷ་ཡི་བུ་མོ་དྲི་ཞིམ་བྱུག་པ་ཡི། །ལན་བུའི་རྒྱན་དུ་ཐོགས་པའི་རྒྱུན་ལྡན་མེ་ཏོག་བཅས། །མཛེས་པ་ཟིལ་གནོན་ལྷ་ཡི་ཚུལའང་ཡོད་འགྱུར་རམ། །ཞེས་དང༌། རྩ་བ་འབྲས་བུ་ཤུན་པ་ལོ་མ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ལྗོན་ཤིང་ལྡན། །ནགས་ཚལ་ལྟོས་མེད་རི་བོའི་ཆུ་རྒྱུན་གསལ་བབས་ཆགས་པ་མེད་པའི་གནས། ཆུ་ཀླུང་ཡངས་པའི་མཐའ་རུ་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་ལྷུང་བས་བརྒྱན་པ་ཡི། །ཉམས་དགའ་བས་མཐའ་ཅི་ཞིག་མེད་དེ་དམྱལ་དོང་ཁྱིམ་དུ་བསླུས་ཏེ་སྡོད། །རི་སུལ་ཡངས་པ་སྐྱེ་བོ་ལྷུག་པ་མེད་པས་རབ་བདེ་བ། །ཉེར་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་ཁོར་ཡུག་ནགས་ཚལ་སྔོ་འཁྲུངས་འཕྲེང་བ་སྒྲེངས། །ཆུ་ངོགས་སྙན་པ་ཕུ་ཆུའི་རྒྱུན་སྒྲ་རྔ་ལྟར་སྙན་པ་ཡི། །བདག་ཅག་ཉོན་མོངས་ཡུལ་མ་ཡིན་ ཞེས་མགྲོན་ལ་སྒྲོགས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིགས་བཅད་དང་པོས། ལྷ་ཡི་ཆུ་བོ་ནགས་ཀླུང་མཆོག་སྟེ། དང་པོས་ཉོན་མོངས་འཕེལ་ཞིང༌། ཕྱི་མ་ཆགས་བྲལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བསྟན་ལ། ལྗོན་ཤིང་ལྡན་ཡན་ཆད་རི་དང་རི་བོའི་ཆུ་རྒྱུན་ནས་དགའ་ཞེས་པའི་བར་དང༌། ཉེར་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་མན་ཆད་ཀྱིས་དེར་བཟའ་བཏུང་སོགས་ཀྱིས་ངལ་ཏེ། ལས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མ་ཞུགས་ཀྱང༌། བདག་པོས་མ་བཟུང་བ་དག་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པས་སོ། །གཞན་ཡང༌། འབྲོག་དགོན་པར་བསམ་
Chinese
是。殊胜的佛法应当寻求。具有口诀心髓者，那些听闻从何处听闻呢？修持殊胜佛法之缘的首要在于善知识。如所说依止之法，如尊者（米拉日巴）般：依赖于舍弃忧愁之地，以恭敬、利养、供养及修持之门来依止善知识。依止后也应当寻求殊胜的佛法。因此，要依止。例如，在吉祥生传记中说：应如学习依止上师之法。如诺桑依止一百零八位上师一样，我们众人也应当学习。以殊胜口诀获取财物之意是：如是寻求殊胜佛法并广闻之后，所有听闻皆应具口诀，从而趋向于修行。是这个意思。然后，在何处修行的寂静处呢？森林茂密之处，行人稀少，永不被打扰之地。如是，圣子旃扎果弥说：森林、清澈的河流、平坦舒适的寂静之处是快乐的。如果天女涂抹着香气，佩戴着以莲花为饰品的项链，其美丽是否会胜过天人的姿态呢？又说：具备根、果、皮、叶圆满的树木，无需顾虑的森林，山间清澈流淌的河流，是不执著之地。宽广河流的边缘，装饰着掉落的广大果实，令人愉悦，无边无际，如同被诱骗到地狱深渊的家中。宽阔的山谷，没有闲散之人，极其安乐。受用广大，周围森林郁郁葱葱，连绵不断。水边悦耳，源头之水如鼓声般动听。我们不是烦恼之地，如同向客人宣告一般。如是说。第一颂，天河是殊胜的森林。第一句表明烦恼增长，后一句表明是远离贪欲、心生厌离之地。具备树木等，从山和山间的河流到喜悦之间，以及受用广大等，在那里因饮食等而疲惫，即使未从事劳作，也能轻易获得无人占有之物。此外，在游牧的寺院中思考。
English
It is. The excellent Dharma should be sought. Those who possess the essence of oral instructions, from where do they hear those teachings? The primary cause for practicing the excellent Dharma lies in the virtuous friend. As it is said, the method of relying [on a guru], like that of the尊者（米拉日巴）: rely on a place that abandons sorrow, and rely on the virtuous friend through respect, gain, offerings, and the door of practice. Having relied [on a guru], one should also seek the excellent Dharma. Therefore, one must rely [on a guru]. For example, in the biography of Paljung, it is said: One should learn how to rely on a lama. Just as Norzang relied on one hundred and eight lamas, we all should also learn. The meaning of "obtaining wealth through excellent oral instructions" is: Having sought the excellent Dharma in this way and heard much, all that is heard should be endowed with oral instructions, thereby turning towards practice. That is the meaning. Then, where is the stable place for meditation? A place where the forest is dense, people are scarce, and never disturbed. Thus, Prince Chandra Gomi said: "Where is the forest, the clear river, the comfortable and secluded place that is pleasant? If a celestial maiden is anointed with fragrant perfume, adorned with a garland of lotuses, would her beauty surpass the form of the gods?" And: "Endowed with trees whose roots, fruits, bark, and leaves are complete, a forest without concern, a clear stream flowing from the mountains, a place without attachment. The edge of a wide river, adorned with fallen, vast fruits, is delightful and boundless, like being lured into a home in the abyss of hell. A wide valley, free from idle people, is extremely peaceful. Vast resources, surrounded by lush forests, raise a continuous garland. The sound of the water's edge, the sound of the spring water, is as pleasant as the sound of a drum. We are not a place of affliction, as if proclaiming to a guest." Thus it is said. The first verse, the celestial river is an excellent forest. The first line indicates that affliction increases, and the latter line indicates that it is a place of detachment and aversion. Endowed with trees, etc., from the mountain and the river between the mountains to joy, and vast resources, etc., one is tired there from food and drink, etc., and even if one does not engage in labor, one can easily obtain things that are not owned by anyone. Furthermore, contemplate in a nomadic monastery.