Tibetan
ན་རྟོག་གཉིས་སོ། །རིམ་པ་ལྟར་གང་ཞིག་གཟུང་བར་འཛིན་པ་དང༌། གང་ཞིག་འཛིན་པར་འཇིགས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་གཟུང་རྟོག་ནི་གཞི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྐྱོན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་དེའི་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་རིམ་པ་ལྟར་ལྡོག་པའི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་དང༌། འཇུག་པའི་གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་དག་རེ་རེའང་ རྨོངས་པ་མ་རིག་པ་དང༌། སྲིད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གཟུང་རྟོག་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ནི་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་འཇུག་བྱའི་ཡུལ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་ཞིང་དེར་ཞེན་པ་བློ་ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་དང༌། གང་ཞིག་གཟུང་བྱའི་ཡུལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་ཞིང་དེར་ཞེན་པའི་བློ་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ་གང་ཞིག་སེམས་རྫས་སུ་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་བློ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་དང༌། གང་ཞིག་སེམས་རྟག་པ་བར་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་བློ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པར་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་དང༌། སེམས་ཅན་རྟག་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་གྱིས་འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད་དེ་གང་གི་སྒྲས་ནི་སྔ་མ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལྟར་རོ། །འཛིན་རྟོག་དེ་དག་རང་དབང་ཅན་དུ་བདག་དང་སོགས་པའི་སྒྲས། སེམས་ཅན་དང་སྐྱེས་བུ་སོགས་ངོ་བོ་རྟེན་གྱི་དབྱེ་བ་དགུ་དང༌། ཕུང་པོ་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་རྟེན་གྱི་དབྱེ་བ་དགུ་ལས། རྟེན་ཅན་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པོ་ཡང་དགུ་དགུར་དབྱེ་བ་ནི། ཇི་ལྟར་གཟུང་རྟོག་ནི་དབྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དྲུག་པ་ཡོངས་འཛིན་བཤད་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ངོ་བོ་ཡོངས་འཛིན་ནི། སེམས་མི་འགོངས་པ་སྟེ། སྐྲག་པ་ཉིད་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་སྔངས་པ་དང༌། སྔངས་པར་གྱུར་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ སྐྲག་པ་ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ངོ་བོར་གནོད་འཇོམས་ལས་གསུངས། རྒྱུ་གཞན་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་རྒྱན་དུ། འགྲོ་བ་དེ་གནས་མིན་ལ་བསྐྲག་པ་གདུང་བྱེད་འགྱུར། ཞེས་སོགས་གསུངས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེར་ཕྱིན་སྟོན་པ་འདི་ཐོས་ན། སེམས་མི་འགོངས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཐེག་ཆེན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པ
Chinese
是所取分别和能取分别两种。次第而言，何为执著于所取，何为畏惧于能取，是其体性。初者所取分别，即于一切基位执著为烦恼过患，以及于彼烦恼之对治清净执著为功德之差别，次第而言，即显示了颠倒之所取分别和趣入之所取分别两种。彼等每一个，以愚昧无明，以及有等，蕴界处等之差别，所取分别二者每一个，各自区分则有九九种。何为见趣入之境为过患且于彼执著之，是心颠倒之所取分别；何为见所取之境为功德且于彼执著之，是心趣入之所取分别。第二能取分别，何为执著心为实有之，是心实执分别；何为执著心为常有之，是心常执分别。有情实有之所依，即有境，有情常有之所依，即有境，以有境而执著亦认为有两种，即以何者之语，如前二者所区分一般。彼等能取分别，以自在之我等之语，有情和士夫等自性所依之差别有九种，以蕴等之语，界和处等所依之差别有九种，所依能取分别二者亦区分成九九种，如所取分别之区分一般。第六，宣说圆满执持，何以故如是，故具善巧方便之体性圆满执持者，是心不怯弱，即恐惧本身，以及等等之语，惊慌和变成惊慌，次第而言，是小恐惧、中恐惧和大恐惧，体性于损减中宣说。其他原因亦非无有，如《经庄严论》中云：“行者于非处生怖畏，能作逼恼变。”等等宣说。听闻以自性空性宣说般若波罗蜜多时，心不怯弱本身等之因，善巧方便者，即于一切法无自性而各自了知，以及等等之语，圆满六度，以及不颠倒宣说大乘之善知识所依。
English
There are two kinds of conceptualization: that of the object of grasping and that of the grasper. In order, their characteristics are: that which is grasped as an object, and that which is feared as a grasper. The first, the conceptualization of the object of grasping, is the difference between grasping all bases as having the faults of affliction, and grasping the purification of those afflictions as having qualities. In order, it shows the two types of conceptualization of the object of grasping: the reversed and the entering. Each of these, by the distinctions of ignorance, existence, etc., and aggregates, elements, sense bases, etc., each of the two conceptualizations of the object of grasping is divided into nine types each. That which sees the object of entry as faulty and clings to it is the reversed conceptualization of the object of grasping. That which sees the object of grasping as having qualities and clings to it is the entering conceptualization of the object of grasping. The second, the conceptualization of the grasper, is considered to be: that which clings to the mind as being substantial is the conceptualization of grasping substance; that which clings to the mind as being permanent is the conceptualization of grasping permanence. The support of sentient beings as being substantial, i.e., having an object; the support of sentient beings as being permanent, i.e., having an object; grasping with an object is also considered to be of two types, just as the former two were divided by the word "what". Those conceptualizations of the grasper, by the words "self" and "etc." as being independent, have nine distinctions of the nature of sentient beings, persons, etc., as supports, and by the words "aggregates" and "etc.", have nine distinctions of elements, sense bases, etc., as supports. The two conceptualizations of grasping supports are also divided into nine types each, just as the conceptualization of the object of grasping is divided. Sixth, the explanation of complete holding: because it is so, the complete holder, whose nature is skillful in means, is not afraid, i.e., fear itself, and by the words "etc.", panic and becoming panicked are, in order, small fear, medium fear, and great fear, whose nature is spoken of in the destruction of harm. Other causes are not absent, as it is said in the Ornament of the Sutras: "The traveler who is afraid of a place that is not a place will be afflicted and changed." Etc. When hearing this Prajnaparamita teaching emptiness of nature, the cause of not being afraid, etc., is the skillful means of individually understanding that all phenomena are without nature, and by the words "etc.", completing the six perfections, and relying on a virtuous friend who teaches the Great Vehicle without reversing it.
Tibetan
འི་དང་བཤེས་གཉེན་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་བོར་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྟེ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཡོངས་འཛིན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི། བཞི་པ་གདམ་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན། སྒྲུབ་པ་པོས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་དམིགས་པ། སྒྲུབ་པ་པོ་བྱང་སེམས་ལ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཆེད་དུ་བྱ་བ། སྒྲུབ་པ་དང་ནི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། དོན་དམ་པའི་དབང་གིས་རིགས་ནི་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དོན་དམ་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་ཡང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་གིས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པའི་ཆོས་དག་འཇུག་པའི་རྟེན་གཉེན་པོ་འཇུག་པའི་བརྟན། སྤོང་བ་འཇུག་པའི་བརྟན་ ཞེས་པའི་ཚུལ་དག་གིས། བསྟན་ཆོས་ཉིད་དེའི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང༌། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དམིགས་པ་ལ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟེ། དེ་ཡང་དགེ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། གཉིས་པ་སོ་སོར་བཤད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དགེ་བ་བཅུ། བསམ་གཏན་ཚད་མེད། གཟུགས་མེད་དང༌། མངོན་ཤེས་ལྔའོ། །གང་དག་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ནི། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནས། མ་འདྲེས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རྣམས་སོ། །ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ནི། ཕུང་པོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དང་བསམ་གཏན་ཚད་མེད་གཟུགས་མེད་རྣམས་སོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནས། མ་འདྲེས་པའི་བར་དག་གོ །གང་དག་འདུས་བྱས་ནི། ཁམས་གསུམ་དང་འདུས་བྱས་སུ་གཏོགས་པའི་མ་འདྲེས་པའི་བར་དག་གོ །འདུས་མ་བྱས་ནི་དུས་གསུམ་ཟད་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཡོངས་གྲུབ་རྣམས་སོ། །སློབ་པ་ཉན་རང་དང༌། ཐུན་མོང་པའི་ཆོས་ནི། བསམ་གཏན་བཞི། ཚད་མེད་བཞི། གཟུགས་མེད་བཞི། མངོན་ཤེས་ལྔ་རྣམས་སོ། །གང་དག་ཐུབ་ པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་དང༌། སྟོབས་སོགས་ནས་མ་འདྲེས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་སྒྲུབ་པ་པོ་བྱང་སེམས་ལ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཅེས་སོགས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱེད་ནི་གང་བྱ་བ་ནི་ག
Chinese
并且善于使用抛弃与那位善知识不和的罪恶朋友的方法，无论何时何地都成为摄受者的体性。第四，对于选择的意义，不颠倒的修行有四种，即进入修行的所依种姓自性，修行者所了知的对境，为了修行者菩萨被称为大心者的理由，以及修行和本体。第一，如果认为由于法界无有差别，从胜义谛的角度来说，种姓是不可能分为不同的，那么，即使就胜义谛本身来说是这样，但从世俗谛的角度来说，证悟修法各自差别的法，进入的所依，对治进入的稳固，舍弃进入的稳固， 以这些方式，完全宣说教法本身的差别是没有矛盾的。例如，虽然虚空没有差别，但就像东方虚空等等一样。第二，修行者所了知的对境，分为总的指示和各自的解说两种。第一，对境是一切法，也就是善等。第二，各自的解说是世间的证悟，法即是蕴、界、处、十善、禅定、四无量、无色以及五神通。哪些被认为是超世间的法，即从念住到十八不共法之间。有漏法是蕴、界、处和禅定、四无量、无色。无漏法是从念住到不共法之间。哪些是有为法，即三界和属于有为法的不共法之间。无为法是三时灭尽和如是性等圆成实。学道者声闻缘觉和共同的法是四禅定、四无量、四无色、五神通。哪些是佛陀的不共法，即三十七道品和从力等到十八不共法之间出现。第三，修行者菩萨被称为大心者的理由是为了利益一切有情等等，其中一半是所作之事是
English
And being skilled in the methods of abandoning sinful friends who are discordant with that virtuous friend, becoming the embodiment of a guide at all times and in all ways. Fourth, regarding the meaning of selection, there are four aspects to non-perverted practice: the nature of the lineage as the basis for engaging in practice, the object known by the practitioner, the reason why the practitioner Bodhisattva is called a great being, and the practice and its essence. First, if one thinks that since the realm of phenomena is without difference, it is not possible to differentiate lineages from the perspective of ultimate truth, then even if it is so in terms of ultimate truth itself, from the perspective of conventional truth, the basis for entering into the Dharma, which distinguishes the specific differences of practicing Dharma, the steadfastness of entering into antidotes, the steadfastness of entering into abandonment, In these ways, there is no contradiction in fully proclaiming the distinctions of the teachings themselves. For example, although space has no distinctions, it is like the space of the east, and so on. Second, the object to be known by the practitioner is divided into two: general instruction and individual explanations. First, the object is all phenomena, that is, virtue and so on. Second, the individual explanations are worldly realizations, that is, the aggregates, elements, sense bases, the ten virtues, the immeasurable meditations, the formless realms, and the five supernormal cognitions. Those phenomena that are considered to be beyond the world are from the four mindfulnesses to the eighteen unshared qualities. Defiled phenomena are the aggregates, elements, sense bases, the immeasurable meditations, and the formless realms. Undefiled phenomena are from the four mindfulnesses to the unshared qualities. Those that are conditioned are the three realms and the unshared qualities that belong to the conditioned. The unconditioned are the cessation of the three times and the perfectly established suchness, and so on. The learning Hearers and Solitary Realizers and the common Dharma are the four meditations, the four immeasurables, the four formless realms, and the five supernormal cognitions. Those that are the unique qualities of the Buddha are the thirty-seven factors of enlightenment and from the powers to the eighteen unshared qualities. Third, the reason why the practitioner Bodhisattva is called a great being is for the sake of all sentient beings, and so on, half of which is what is to be done is