Tibetan
་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་བམ་མཉམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་མེད་པས་ཐོབ་བམ་སྙམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང༌། དེ་དག་ལ་ནི་བཟློག་པ་སྒོམ་ཀྱང་སྒོམ་ལ་མ་སྒོམ་ཀྱང་མ་སྒོམ་པས་ཐོབ་བམ་སྙམ་པའི་དེ་རྒྱུ་བ་དང༌། སྒོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མ་སྒོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་རྣམས་ལ་སྐྱོན་ ཅན་དུ་མཐོང་བས་བཟློག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་སྤངས་བྱར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡན་གཟུང་རྟོག་གསུམ་འཛིན་རྟོག་དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་བརྟགས་པའི་དངོས་པོར་འཛིན་ཞིང་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང༌། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། ཅི་ཙམ་དུ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གི་སྤྱོད་པ་དེ་ཙམ་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ལ་ཆགས་པ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པར་མ་མཐོང་བས་དངོས་པོར་འདུ་བྱེད་པ་དང༌། ཐེག་པ་གསུམ་རྣམ་པར་དགོད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་ལ་ཡོན་ཕུལ་བ་ནི་དག་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཅན་སོ་སོར་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་འཛིན་རྟོག་དང་པོར་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་རྟོག་གི་སྒོམ་ལམ་དེའི་རྣམ་པར་འཇོམས་ན་གཉེན་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་དང༌། དེའི་སྤང་བྱར་འདྲིས་པ། ལམ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཛིན་རྟོག་སྔ་མ་ལས་གཞན་རྣམ་པ་དགུ་སྟོན་པ་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྤང་བའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ནི་གསུམ་གྱི་རང་རང་གི་སྤང་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་གསུམ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུམ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་རྣམ་ མཁྱེན་གྱི་ལམ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཉན་རང་དང་བདུད་ཀྱི་རིགས་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཐུབ་པས་སུ་དང་ཡང་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདེན་པ་བཞི་དང་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་སོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏེ་དེ་རྣམ་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་རྣམས
Chinese
生起之因，修习般若波罗蜜多能获得遍知，或者生起平等之心，是心与心所生起之因；不修习能获得吗？生起这样的心，是心与心所生起之因；对于这些，即使修习对治，修习与不修习，或者不修习能获得吗？这样的念头生起，或者既非修习也非不修习等等；以及对于真如，不是如实了知真如的意义而产生的种种心与心所，认为这些是有过失的，从而进行对治性的分别，要知道这是在修道过程中应该舍弃的。以上是所取分别的三种执著分别，第一种执著分别是：以有情为所观察的实有而执著，并且是行境；一切法是常有的实有；有情地狱等等所观察的实有不是空性；以及在何种程度上缘取，就在何种程度上执著能取与所取；色等等诸法各自进行分别的自性；由于没有见到一切法自相的空性，而执著为实有；三乘的分别安立，以及对如来的化身供养是清净的；对各个法的事物自性产生错乱。对于这些执著为实有，要知道这是第一种执著分别。四、第二种执著分别是：以有情为假立的实有；以及该实有的因是行境的执著分别，如果该修道之道的相状被摧毁，那么对治修道之路；以及与其相应的所断之法，该道的相违品，显示与之前的执著分别不同的九种相状，如实地说明三智的所断自性，遍知是三种各自所断的障碍，三种断与未断的差别；一切法寂静的相状是遍知的道；以及真如是真实的边际等等；与般若波罗蜜多相应与不相应；般若波罗蜜多是声闻、缘觉和魔类都无法摧毁的，因此不与任何人相比，以及痛苦等四谛和烦恼的自性，贪著等等的真如和无二的意义，对于这些相状完全愚昧的人们。
English
The cause of arising, practicing Prajnaparamita can attain omniscience, or the mind of equality arises, which is the cause of mind and mental factors arising; can it be attained without practice? Such a mind arises, which is the cause of mind and mental factors arising; for these, even if practicing the antidote, practicing and not practicing, or can it be attained without practicing? Such a thought arises, or neither practicing nor not practicing, etc.; and for Suchness, not truly knowing the meaning of Suchness as it is, the various minds and mental factors that arise, considering these as faulty, thereby engaging in antidotal discrimination, know that this is what should be abandoned in the stage of the path of practice. The above are the three grasping discriminations of what is to be grasped. The first grasping discrimination is: grasping sentient beings as the truly existent to be observed, and it is the object of activity; all phenomena are permanent truly existent; sentient beings, hells, etc., the truly existent to be observed is not emptiness; and to the extent that it is focused on, to that extent there is attachment to the grasper and the grasped; the nature of individually distinguishing forms and other phenomena; because the emptiness of the self-nature of all phenomena is not seen, it is grasped as truly existent; the separate establishment of the three vehicles, and offering to the emanations of the Tathagata is pure; confusion arises regarding the self-nature of each phenomenon. Grasping these as truly existent, know that this is the first grasping discrimination. Four, the second grasping discrimination is: sentient beings are imputed truly existent; and the cause of that truly existent is the grasping discrimination of the object of activity, if the aspect of that path of practice is destroyed, then the antidote is the path of practice; and the corresponding to be abandoned, the contrary of that path, showing nine aspects different from the previous grasping discrimination, truly explaining the nature of what is to be abandoned by the three wisdoms, omniscience is the three obstacles to be abandoned by each, the three differences of abandoning and not abandoning; the aspect of the peace of all phenomena is the path of omniscience; and Suchness is the true limit, etc.; corresponding and not corresponding to Prajnaparamita; Prajnaparamita cannot be destroyed by any of the Hearers, Solitary Realizers, and demons, therefore it is not compared to anyone, and the nature of the four truths such as suffering and afflictions, the Suchness and non-duality of attachment, etc., for those who are completely ignorant of these aspects.
Tibetan
་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒོམ་སྤང་གི་འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཐ་མ་རྟོག་འཛིན་ཡིན་པར་མདོ་ལས་བཞེད་དོ། །དྲུག་པ་ལམ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱེད་ལས་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་དེ་རྣམས་ཟད་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ནི་དཔེར་ན་ཡམས་ནད་དང་འདྲ་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་རྣམས་སྨན་དང་འདྲ་བའི་ལམ་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ཟད་པར་བྱས་ནས་ནི་སྔར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བའི་ནད་ཀྱི་ངལ་ཞིང་དུབ་པ་ལས་ཡུན་རིང་ཞིག་ལོན་ནས་ནད་པ་ཡམས་ནད་ལས་གྲོལ་ཞིང་དབུགས་ཕྱིན་ནས་བདེ་བའི་གནས་ཐོབ་པ་ལྟར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་བདེ་བ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཀུན་དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཆ་ལུགས་སྟོང་ཕྲག་ཇི་སྙེད་བབས་ནས་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པ་བདག་གིས་མཛེས་ཤིང་དཔའ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདུན་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ལོག་སྒྲུབ་བསལ་བ་དང་ བཅས་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དངོས་དང་དེ་ཉིད་ལ་ལོག་རྟོག་རྒྱུད་མར་དགོས་པ་གསལ་བའོ། །དང་པོ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དང༌། སྐྱེ་བོ་དེ་རྣམས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དང༌། དེ་བས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་དེ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་མེད་པ་ས་དང་པོ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་ཞེས་དཔེར་མཛད་ནས་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་མང་པོ་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་དང་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བར་ན་སྒྲིབ་པས་ཆོད་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་འདིའི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བདག་པོ་ནི་རྟེན་པའི་དབང་པོ་ཡིན་པར་མདོ་ལས་བཞེད་དེ། རྣམ་མཁྱེན་འདིའི་རྣམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཁྱེན་པ་འདི་ལ་ནི་དངོས་པོར་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོར་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས
Chinese
于彼作种种分别与执著，是为修断之执著与分别二者中，后者为执著分别，经中如是认为。第六，宣说彼二道之作用，即所断之分别彼等灭尽之果，譬如与瘟疫相似之能取所取之种种分别，以与药相似之道之般若波罗蜜多令其灭尽后，从前无始以来，从轮回之疾病之疲劳中，经历长久时间，如病人从瘟疫中解脱，气息平复，获得安乐之境一般，于彼时，成办一切时处所行之安乐，功德圆满，无有穷尽，一切譬如大海中降下无量数之细流，显示无量大河一般，如是获得诸佛之殊胜果位，我于美丽而勇敢之大菩萨，乃是时时处处依止。第七，无间三摩地，连同破除邪执，于三摩地真实，以及于彼需有相续之邪分别，乃为阐明。第一，将三千世界一切有情安置于声闻之证悟之善根，以及将彼等有情安置于如犀牛角般之圆满独觉之证悟之善根，以及更甚者，将彼等有情安置于无有缺失之菩萨初地之善根等，彼等连此三摩地之福德之百分之一亦不接近，如是作譬喻，宣说无量众多之福德，此所说之三摩地与佛陀之间，无有障碍阻隔。因此，何者是与佛无间之三摩地，彼即是一切种智之智慧。此一切种智之所缘为无实有。经中认为，此一切种智之生起之因，能作主宰之主为依处之根。此一切种智之体相乃是痛苦寂灭。第二，一切种智之智慧了知一切法无实有，于此，执著实有之各别宗派之实有论者，执著一切法为实
English
To make various distinctions and attachments to that is the latter of the two attachments and distinctions to be abandoned in meditation, namely attachment and distinction, as stated in the sutras. Sixth, explaining the result of the exhaustion of those distinctions to be abandoned, which is the function of those two paths, is like these various distinctions of grasping and attachment, which are like epidemics, being exhausted by the perfection of wisdom of the path, which is like medicine, and then, from the fatigue of the disease of samsara from the beginningless past, after a long time, like a patient being freed from the epidemic, breathing smoothly, and attaining a state of happiness, at that time, accomplishing all the happiness that goes at all times and in all ways, the qualities are perfect and inexhaustible, all like countless streams falling into the great ocean, showing countless great rivers, likewise, having attained the supreme state of all the Buddhas, I always rely on the great Bodhisattva who is beautiful and brave. Seventh, the uninterrupted samadhi, together with the elimination of wrong views, is the real samadhi, and it is clear that it needs continuous wrong thoughts. First, the merit of placing all the beings of the three thousand worlds in the realization of the Shravakas, and the merit of placing those beings in the perfect realization of the Pratyekabuddhas like rhinoceros horns, and even more so, the merit of placing those beings in the flawless first bhumi of the Bodhisattvas, etc., those do not even come close to one-hundredth of the merit of this samadhi, as exemplified by saying that there is no obstruction between this samadhi and the Buddha himself, which is taught as having immeasurable merit. Therefore, whatever is the uninterrupted samadhi with the Buddha is the wisdom of omniscience itself. The object of this omniscience is non-existence. It is stated in the sutras that the cause of accomplishing this omniscience, the lord who has power, is the dependent organ. The aspect of this omniscience is the pacification of suffering. Second, the wisdom of omniscience knows that all dharmas are non-existent, and the realists of various schools who are attached to reality hold that all dharmas are real.