Tibetan
་འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་བའི་ངོ་བོར་འདོད་དེ་མི་འགྲུབ་བོ། །གཟུང་དོན་དངོས་པོར་མེད་པ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་དག་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་མ་འཁྲུལ་པས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ་མཐོང་སྤང་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་དང༌། སྒོམ་སྤང་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་དང་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་མོ། ། དང་པོ་ལ་གཟུང་རྟོག་དང་འཛིན་རྟོག་གོ །དེ་ལ་ཡུལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་ནས་འཇུག་པ་ལ། རྟོག་པའི་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་དང༌། ཡུལ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བས་བཟློག་པ་ལ། རྟོག་པའི་བཟློག་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་རྣམ་བྱང་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྟག་པ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱིས་རིགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ནི། དེས་ལམ་ནི་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དེ་དང༌། ལམ་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོ་ཆད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་མི་རྟོགས་པ། བྱེད་པ་ལམ་ཤེས་དང༌། ལམ་ཤེས་དེའི་བྱེད་ལས་དང༌། བྱ་བའི་འབྲས་བུས་ཚོགས་གཉིས་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་འཇུག་བྱར་འཛིན་པ་རྟེན་རྣམ་པར་བྱེད་པ་ལ་ བརྟེན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ། ཡུལ་ཅན་གྱི་གཟུང་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་དགུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་བྲལ་བས་སྲིད་དང་ཞི་བར་རྟོག་པའི་མཚན་འཛིན་དུ་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གི་རྟོག་པ་དམན་པ་ཉིད་དང་ནི་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐབས་ཤེས་མ་ཚང་པ་དང༌། དམན་པའི་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་རྣམ་མཁྱེན་དུ་སྤྲོ་བ་ཐེག་པ་གཞན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་འགྲོ་དགོས་པ་དང༌། ཆེད་དུ་གཉེར་བྱའི་འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་ལས་ལོག་པ་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉེ་ཚེ་བ་དང་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། སྦྱིན་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་དུ་གནས་པ་དང༌། དེར་འཇུག་པའི་ལམ་ལ་རྨོངས་པ་དང་སྦྱིན་སོགས་ལྔ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྗེས་ལ་འབྲང་འབྲང་ནས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དགུའི་བདག་ཉིད་འདི་དམན་པའི་ལམ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བས་བཟློག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ། བཟློག་པའི་གཟུགས་རྟོག་འདི་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་ལ་སོགས་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དམན་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ
Chinese
认为执著是不错乱的自性，这是不成立的。所取之义在事物上是不存在的，像这样执著的那些，以执著的自性不错乱而成立为空性的体性。第二是见断的对治和俱生，以及修断的对治和俱生两种。第一是见断的分别念和对治见道。第一有取分别念和执分别念。其中，见到境具有功德而趣入，分别念的趣入是取分别念；见到境具有过患而遮止，分别念的遮止是取分别念两种。第一种，极净是所有法都是可观察之法的寂静自性，大乘的种姓菩提萨埵，以及他使道如实成就，道智的对境不错乱，不共品，对治断除，菩提萨埵自己不分别，作者道智，道智的作业，所作的果是二资粮，对这些执著为趣入，是依赖于作种种事的所依之品，具有所依，以有境的所取而作种种分别念，这被认为是九种。第二种是，没有方便，远离智慧，因为堕入于分别轮回和寂灭的实执，声闻缘觉的分别念是低劣的，以及具有方便的般若波罗蜜多的完全不执著，成就佛陀之道的体性是方便智慧不圆满，依赖于低劣道那些对现观感到欢喜，其他乘需要般若波罗蜜多的因缘，以及特别追求的果是背离现观，仅仅证悟人无我的智慧是浅薄的，以及色等事物的空性，以及缘于布施等的种种相执，安住于现观，以及对趣入它的道感到愚昧，以及布施等五者跟随般若波罗蜜多之后，跟随之后前往现观，这些对它们作种种分别念的九种自性，这是见到低劣道具有过患而遮止之品的所依，这些遮止的取分别念，是从声闻等缘觉的低劣道为对境的意所生。第二执分别念，对有情实
English
It is not established to consider clinging as the nature of non-confusion. Those who cling to the meaning of what is taken as non-existent in things, those clingings are established as the nature of emptiness by the non-confusion of the nature of clinging. Secondly, there are two types: those with antidotes to be abandoned by seeing, and those with antidotes to be abandoned by meditation. The first is the conceptualization to be abandoned by seeing and the antidote is the path of seeing. The first has object conceptualization and subject conceptualization. Among them, seeing the object as having qualities and entering into it, the entry of conceptualization is object conceptualization; seeing the object as having faults and preventing it, the prevention of conceptualization is object conceptualization. The first, the utterly pure is the solitary nature of all phenomena that are examinable dharmas, the lineage of the Great Vehicle Bodhisattva, and that which makes the path truly accomplished, the object of the wisdom of the path is not mistaken, the dissimilar side, the antidote is cut off, the Bodhisattva himself does not conceptualize, the agent is the wisdom of the path, the action of the wisdom of the path, the result of the action is the two accumulations, clinging to these as entering, is the support of the side that relies on doing various things, having a support, the conceptualization by the object of the object is considered to be nine types. The second is, without means, separated from wisdom, because of falling into the clinging to characteristics that conceptualize samsara and nirvana, the conceptualization of the Hearers and Solitary Realizers is inferior, and the complete non-clinging of the Prajnaparamita with skillful means, the nature of the path to achieve Buddhahood is incomplete in means and wisdom, relying on the inferior path those who rejoice in the realization, other vehicles need the cause of Prajnaparamita, and the result of special pursuit is deviating from the realization, the wisdom that only realizes the selflessness of the person is shallow, and the emptiness of things such as form, and the various clinging to characteristics that focus on generosity etc., abiding in the realization, and being ignorant of the path to enter it, and the five such as generosity etc. follow after Prajnaparamita, following after going to the realization, these are the nine natures that conceptualize them, this is the support of the side that prevents seeing the inferior path as having faults, these preventing object conceptualizations arise from the mind that takes the inferior path of the Hearers etc. Solitary Realizers as the object. The second, subject conceptualization, sentient beings as substances
Tibetan
་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སོ་སྐྱེའི་རྟོག་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རྟག་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འཕགས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། ། དང་པོ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པ་དང་མདོར་བ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཁམས་རྣམས་ནི་གསུམ་པོ་དག་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་ཞིང་འབྲི་བ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་པ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཞེན་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བརྟགས་པ་དང༌། འཁོར་གསུམ་དུ་ཞེས་པའི་ཆགས་པ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་ཤེར་ཕྱིན་དུ་འདུ་ཤེས་ཤིང་ཆགས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་རྫས་སུ་འཛིན་པ་ནི་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ཤེས་པར་བྱའོ། གཉིས་པ་ནི་ཉན་རང་གི་ལམ་གྱི་གང་གི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་པ་བཞིན་རྣམ་མཁྱེན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཟིན་པའི་ཕྱིན་དྲུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡིན་པ་དང༌། ཉན་རང་གི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་འགག་པ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་པ་འཛིན་པ་དང༌། གནས་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གང་ལ་ཡང་གནས་པ་འཛིན་པ་དང་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཕྱིན་དྲུག་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་རྒྱུའོ། །སྒོ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་གཞན་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་བདུད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་རྟག་པའི་དངོས་པོར་ འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་རྫས་འཛིན་ལས་གཞན་རྟག་འཛིན་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་གཉིས་པ་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་འཆད་དེ་འདི་ལ་གསུམ། བྱང་ཆུབ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། མཐོང་ལམ་ཉིད་བཤད་པ་དང༌། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་དམ་པས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་དགེ་སློང་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་བསྐལ་པ་སྐར་མ་ལྟ་བུ་ལ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་སྟེ་མེ་ཏོག་སིལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤ་སྟག་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བར་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་དེ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་དགོས་ཤིང་སྤྱད་པ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ཚིག་དོན་མ་ཉམས་པར་ཐོས་པ་ལ་རག་ལས་པས་བྱང་ཆུབ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཚིག་དོན་ཆུད་མ་ཟོས་པར་གཟུང་ཤིང་ཁོངས་སུ་ཆུད་པར་བྱས
Chinese
认为存在的是凡夫俗子的分别念，认为众生恒常存在的是圣者的分别念，这两种。 第一，执著色等和概括，以及色等作意，作意使诸界与这三者紧密相连并书写，安住于色等，对色等显现贪执，考察贪执之法的实物，以及称为三轮的贪著，以及其对治般若波罗蜜多的行持和在般若波罗蜜多中作意，即使贪著也想如愿而行，这是般若波罗蜜多中的退失。对这些执著为实有，是二执著中的第一个，应当了解。第二，声闻缘觉的道，为了何种目的而观修，如所观修般，不会 निश्चित 地生起遍智，以及般若波罗蜜多所摄持的六度是菩提心和趋向遍智的道，以及声闻缘觉的道 निश्चित 地不是菩提萨埵的道，以及诸法是具有止灭的生起，以及色等的实物也不是具有，也不是不具有，执著安住于色等，以及执著安住于所安住的色的自性中的任何一处，以及想成佛而精进修持六度，以及是统治一切之因。门是除了般若波罗蜜多之外没有其他的，以及菩提萨埵在般若波罗蜜多中行持时，魔的反对者们是所缘，对这些执著为常有的实物。 执著的分别念是除了实执之外的常执。现在宣讲第二对治见道，这有三：确定菩提，以及宣说见道本身，以及之后宣说二禅定。第一是，对于菩提，其他以般若波罗蜜多行持的圣者以各种方式行持的六百比丘，在如星辰般的劫中成就无上菩提，被授记为名为花散的如来完全会出现在世间，以及为了获得那个菩提，必须行持般若波罗蜜多，并且行持也依赖于听闻般若波罗蜜多的词义不退失，因此获得那个菩提的因是般若波罗蜜多的词义不被浪费地受持并且纳入心中。
English
The conceptualization of ordinary beings is to hold that there is existence, and the conceptualization of noble beings is to hold that sentient beings are permanent, these two. First, grasping at forms, etc., and summarizing, as well as attending to forms, etc., attending to the elements is closely related to these three and writing, abiding in forms, etc., manifestly clinging to forms, etc., examining the objects of clinging, and attachment called the three wheels, and its antidote, the practice of Prajñāpāramitā, and conceiving of Prajñāpāramitā, even if attached, wanting to go as desired, this is a falling away from Prajñāpāramitā. Holding these as substances is the first of the two holdings, which should be understood. Second, the path of hearers and solitary realizers, for what purpose is it contemplated, as contemplated, it will not definitely arise as omniscience, and the six perfections grasped by Prajñāpāramitā are the path to Bodhicitta and omniscience, and the path of hearers and solitary realizers is definitely not the path of Bodhisattvas, and all phenomena are arising with cessation, and the objects of forms, etc., are neither possessed nor not possessed, grasping at abiding in forms, etc., and grasping at abiding in any of the natures of the object of abiding, and wanting to attain Buddhahood, diligently practicing the six perfections, and is the cause of dominating everything. The door is that there is nothing other than Prajñāpāramitā, and when Bodhisattvas practice Prajñāpāramitā, the opponents of the demons are the objects, holding these as permanent objects. The conceptualization of grasping is the permanent grasping other than the substance grasping. Now, the second antidote, the path of seeing, is explained, which has three: determining Bodhi, and explaining the path of seeing itself, and then explaining the two samādhis. The first is, for Bodhi, other noble ones practicing Prajñāpāramitā, the six hundred monks who practice in various ways, will attain unsurpassed Bodhi in kalpas like stars, and it is prophesied that Tathāgatas named Flower Scattering will completely appear in the world, and in order to obtain that Bodhi, one must practice Prajñāpāramitā, and practice also depends on hearing the words and meanings of Prajñāpāramitā without loss, therefore the cause of obtaining that Bodhi is that the words and meanings of Prajñāpāramitā are not wasted but grasped and included in the mind.