Tibetan
ང་ཕྱི་མའི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དག་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་བར་གྱིས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་ཆེ་བའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཚད་མེད་པ་དང༌། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཞིས་སོ། །ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་མཐའ་དང་དབུས་ མེད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་མཐའ་མེད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི། ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་སོགས་ནས། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེར་ཕྱིན་དེར་གནས་ཤེས་སློབ་པའི་བྱང་སེམས་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། བཟང་ངན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་བླང་བ་དང་དོར་བ་མེད་པ་དང༌། སོགས་པའི་སྒྲས་གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་མི་འདོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱི་སྒོམ་པས་མི་དང་མི་མ་ཡིན་གྱི་གླགས་མི་རྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འགོག་པ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི། མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་ཉིད་ཐམས་ཅད་སྒོམ་པས། གང་དུ་འདུག་ཀྱང་བག་ཚ་བའམ་འཇིགས་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང། འགོག་པ་ཆོས་ཤེས་ནི། ཚེ་འདིའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕན་ཡོན་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདུད་རིགས་རྣམས་ཀྱི་བསམ་ངན་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། འགོག་པ་རྗེས་བཟོད། སྦྱིན་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཀུན་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཉམས་ང་བའི་གནོད་
Chinese
我为了获得那样的来世功德而讲述。第二，关于苦法智忍：依赖于如实和真实相互之间一即是二，因为没有所依赖的事物，所以是不承认本体各异的名相之智慧；因为区分了境，法性的色等，所以有境的苦之法智是大智慧；因为境，法性的色等是无量的，所以境，苦之随知忍是无量的；因为境，法性的色等是不可思议的，所以有境的苦之随知是不可思议的智慧，如此苦谛的刹那四相。因为境，法性的色等没有边和中，所以有境的集之法智忍是无边的。集之法智是：安住于法身自性的布施等，乃至遍知之间的体性的般若波罗蜜多中，学习的菩萨在将色等蕴执著为佛陀之时的智慧。集之随知忍是：因为没有好坏的事物，所以对于色等没有取舍，以及等等的“等”字，以不执取不舍弃色等的方式，是完全执持遍知之智慧；集之随知是：对于一切有情，以慈等四无量心不缘的修法，是人与非人无法找到机会的智慧。灭之法智忍是：以不缘的方式修习一切空性，无论住在哪里，都是没有任何忧虑或恐惧的智慧。灭之法智是：今生功德的利益是成熟有情，以及清净佛土等等，以及平息魔类之恶念，以及来世也获得佛陀之智慧。灭之随知忍：因为完全执持布施等佛法，所以是完全摄集一切清净之法的智慧。灭之随知是：外道等所作的令人恐惧的损害
English
I will explain in order to obtain such merits in the future. Secondly, regarding the forbearance of knowing the Dharma of suffering: it relies on suchness and truth being mutually one and not two, and because there is no object of reliance, it is the wisdom that does not accept the categories of different entities; because it distinguishes the objects, such as the form of Dharma-nature, etc., the Dharma-knowledge of suffering, which is the object-possessor, is great wisdom; because the objects, such as the form of Dharma-nature, etc., are immeasurable, the subsequent knowledge of suffering, which is the object, is immeasurable forbearance; because the objects, such as the form of Dharma-nature, etc., are inconceivable, the subsequent knowledge of suffering, which is the object-possessor, is inconceivable wisdom, thus the four moments of the truth of suffering. Because the objects, such as the form of Dharma-nature, etc., have no beginning or middle, the forbearance of knowing the Dharma of the origin, which is the object-possessor, is endless. The Dharma-knowledge of the origin is: the wisdom of a Bodhisattva who is learning and dwelling in the Prajnaparamita, which is the nature of generosity, etc., of the Dharmakaya, up to the nature of omniscience, when he ascertains the aggregates such as form, etc., as the Buddha himself. The subsequent knowledge of the origin is: because there are no good or bad things, there is no acceptance or rejection of form, etc., and the word "etc." means that the wisdom of completely holding omniscience itself is in the manner of not grasping or abandoning form, etc.; the subsequent knowledge of the origin is: the wisdom of not finding an opportunity for humans and non-humans through the meditation of not focusing on the four immeasurables such as love, etc., for all sentient beings. The forbearance of knowing the Dharma of cessation is: by meditating on all emptiness in a non-referential manner, it is the wisdom of having no worries or fears no matter where one dwells. The Dharma-knowledge of cessation is: the benefit of the merits of this life is the maturation of sentient beings, and the purification of Buddha-fields, etc., and the pacification of the evil thoughts of the demon races, and the wisdom of attaining Buddhahood in the next life as well. The subsequent forbearance of cessation: because it completely holds the Buddhadharma such as generosity, etc., it is the wisdom of completely gathering all purified Dharmas. The subsequent knowledge of cessation is: the frightening harm done by non-Buddhists, etc.