Tibetan
་བཟོད་པ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་རྣམས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ས་ཆུ་དག་ལས་བརྩམ་ནས་ནི། མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་སྤྱི་ལ་ཡང་ངོ་བོར་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དམིགས་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཅི་ལ་ཡང་གནས་སུ་མི་རུང་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་བརྗོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་མཁྱེན་ནས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱི་གནས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་མ་གཟིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཤེས་ལ། ཉན་ཐོས་ལས་ཟབ་པར་བསྟན་པ། དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བསྡུས་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་དངོས་དང༌། དེའི་རྟགས་གྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དཔེ་བཞིའི་སྟོན་པ་པོ་དང༌། ཉན་པ་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་ཡང་དེ་དང་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པས་སུས་ཀྱང་བཤད་པ་དང༌། ཉན་པ་དང་ཐོས་པ་དང༌། ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་བྱུང་ བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་པ་ཐ་མ་ལ་སློབ་དཔོན་མེད་པར་སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་སྤྲུལ་པ་དང༌། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལྟར་སྟོན་པ་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡེ་ཤེས་ལ་ཤར་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ལུས་ཐོབ་ཅིང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན། སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་ཡང་མི་དགོས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པས། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་སྒྲའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཟབ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ནི་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་པོར་སྣང་བའི་གང་ཟག་གང་དང་གང་ལ་དེས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར་ཉན་པ་པོའི་གང་ཟག་ཏུ་འདོད་པར་བྱེད་བྱ་བ་ནི། སྟོན་པ་པོར་སྣང་བའི་གང་ཟག་དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དེ་དང་དེ་སྟོན་པའི་སྒྲའི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང༌། སྟོན་པ་དང་ཉན་པར་སྣང་བ་དེ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་དང་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་བསམ་དུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོག
Chinese
已经阐述了小、中、大三种忍耐。那本身就是以不住于常等自性的方式，安住于完全成就之中的智慧。从地水等开始，以不缘取的方式，广为阐述了不住。所说的就是那最为殊胜的法。那本身也以不思议共相自性的方式，是安住于法界中的智慧。学习无缘取之行的菩萨，以缘取的方式，对任何事物都不应安住，这是为什么呢？因为证悟了所有所知的事物之实相，宣说了圆满证悟佛陀无上菩提，通达并了知后，由于没有如实见到以缘取方式能够安住的诸法，所以才不缘取。第二，了知独觉之道的方面，阐述了比声闻更为甚深之处，那是菩萨道的摄略方式之真实。第一方面分为真实和成立其证相两部分。第一部分是：四种比喻的说法者和听者等，虽然在智慧中显现，但是由于没有那个事物，所以任何人都没有说法、听闻和了知，因为没有听闻和知晓，所以自生 自在者在最后有中，没有老师，凭借先前的串习之力，如幻化和梦境等显现一般，以说法者等在智慧中生起的方式而证悟，因此获得最后有的身体，当现证阿罗汉时，也不需要其他老师宣说具有阿罗汉的法，因此了悟。如犀牛角般的智慧，被说成并阐述为比依赖声闻的其他的老师之语词因缘的智慧更为甚深。对此，无论是何种忆念安住等法的意义，都如同梦境一般，对于显现为说法者的人，他会如何认为那是听者的人呢？虽然对于显现为说法者的那个人，没有宣说那个法义的语词之实体，但是说法和听闻的显现，如同幻化之人和化身一般，以思维的方式，在智慧中显现的方式而证悟。
English
The small, medium, and great kinds of patience have been explained. That itself is the wisdom that abides in the very accomplishment, in a manner that does not abide in the nature of permanence, and so forth. Starting from earth and water, non-abiding is extensively taught in a non-apprehending manner. That which is the supreme Dharma is what is explained. That itself, in a manner that does not conceive of essence in generality, is the wisdom that abides in the very realm of Dharma. Why is it that a Bodhisattva who trains in non-apprehending conduct should not abide in anything in an apprehending manner? It is because he has fully awakened to the unsurpassed, perfect enlightenment of the Buddha, which expresses the realization of how all knowable things are, and having understood and known, he does not see in any way the phenomena that can abide in an apprehending manner, because they are not established in their own nature. Secondly, in understanding the path of the solitary realizer, it is taught as being deeper than that of the Hearers. That is the actual condensed method of the Bodhisattva's path. The first has two parts: the actual and the proof of its sign. The first is: although the speaker of the four examples and the listener, etc., appear in wisdom, since that and its object do not exist, no one speaks, listens, or knows. Because there is no hearing or knowing, the self-arisen Lord, in the last existence, without a teacher, by the power of previous habituation, like an emanation and appearances such as dreams, realizes in the way that the speaker, etc., arise in wisdom, and therefore obtains the body of the last existence. When actualizing Arhatship, it is not necessary for another teacher to teach the Dharma together with Arhatship, so it is realized. The wisdom like a rhinoceros horn is said and taught to be deeper than the wisdom that depends on the verbal conditions of other teachers of the Hearers. In that regard, whatever the meaning of the Dharma is, such as mindfulness and so forth, just as in a dream, how does one regard the person who appears as the speaker as the person who is the listener? Although there is no actual entity of the words that speak that meaning of the Dharma to that person who appears as the speaker, the appearance of speaking and listening is realized in the way that it appears in wisdom, as if thinking of it as a magical person or an emanation.
Tibetan
ས་སོ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་བས་ན་ཕྱི་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་གྱི་རྟོགས་པས་གཟུང་དོན་གྱི་རྟོགས་པ་སྤོང་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱིའི་ཡུལ་གཟུང་བར་བྱས་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང༌། ནང་གི་སེམས་ཉིད་ཐོག་མེད་ནས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་གནས་པ་དེ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་སྒོ་ནས་དེ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པའི་འཛིན་པའི་རྟོགས་པ་མི་ སྤོངས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བརྟེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་གྱི། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ་དེ་གདམ་པར་གཟུགས་སོགས་སྟོང་པར་རྟོགས་པས་གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོངས་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐེག་གསུམ་བསྟན་ཞིང་ཐེག་པ་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་སུ་འཛིན་པ་ཡོད་པའི་འཛིན་པ་མི་སྤོངས་བ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་ལམ་ཤེས་པ་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་དང༌། སྒོམ་ལམ་ཤེས་པ་བྱེད་ལམ་དང་བཅས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང༌། འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། བརྟགས་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གཉིས་ལ་སྒྲོ་བསྐུར་དང་བྲལ་བས། དེ་དག་བརྟགས་པ་ཙམ་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་བསྟན་ཏོ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པས་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་ཕྱིར་དུ། མི་སློབ་པ་ཕྱིར་ཆེ་བ་བསྟན་ཏོ། ། གཟུགས་སོགས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་ལས་སོགས་པའི་སྒྲས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཞེས་སོགས་དང༌། གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པས་བཟོད་པ་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་སོགས་པའི་སྒྲས་འགགས་པ་དང༌། བླང་དོར་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དང༌། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གོ །མདོར་བསྡུ་ ནི། དྲོད་སོགས་བཞི་པོའི་དོན་ཡང༌། བདེན་གཉིས་ལ་སྒྲོ་བསྐུར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང༌། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དང༌། འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ། ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མའི་རྣམ་པ་བཞི་བཞིའི་བསྟན་པ་ཡིས། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མའི་བཅུ་དྲུག་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་འདི། ཚེ་འདི་ད
Chinese
地等。因为说了即使没有声音，也如是显现。第二是，因此，由于以现量证悟外境所取无自性，而舍弃所取义的证悟；即使没有执著外境为所取的执著，但内在的心性从无始以来 непрерывно 存在，通过种种显现的方式，不证悟它不存在的执著不舍弃，因此，自己所依的菩萨道，像犀牛角一样的道，选择它是因为证悟色等为空性而舍弃所取义的分别念；在世俗中宣说三乘，并且通过各自的乘而有执著作者之法的执著不舍弃，要知道以无相的方式正确地摄集。第三有二，见道知见与利益，以及修道知见与行道。第一有二，因决定解分与果见道真实。第一是，对于分别假立的世俗和法性胜义二者，没有增益和损减，因此，显示那些仅仅是分别和法性二者不相违的相是成为解脱。成为顶峰的是，因为色等在胜义中没有增减，所以为了增减的缘故，不学者显示为大。色等内空性的意义和业等的词句是外空性的缘故。等等，以及，因为不执著色等，所以显示了安忍，因为色等无自性，所以色等生和等等的词句是灭，以及，具有取舍、烦恼、清净、增减没有的相的智慧是法的殊胜。简而言之，暖等四者的意义也是，对于二谛没有增益和损减的智慧等等。第二有略说和广说。第一是苦谛和灭道谛上，以法智忍和法智，以及类智忍和类智刹那的四四种相的显示，在道智自性上，见道刹那刹那的十六种相与利益，此生
English
Earth, etc. Because it is said that even without sound, it appears as such. Secondly, therefore, because the perception of external objects as grasped is without inherent existence, the perception of the meaning of what is grasped is abandoned; even if there is no grasping that grasps external objects, the nature of the inner mind has existed continuously from beginningless time, and the perception that does not realize that it does not exist is not abandoned through various manifestations, therefore, the path of the Bodhisattva on which one relies, the path like a rhinoceros horn, choosing it because the perception of form, etc., as emptiness abandons the conceptualization of the object to be grasped; in conventional truth, the three vehicles are taught, and through each vehicle, there is clinging to the dharma of the agent, and the clinging that is not abandoned is known to be correctly gathered in a non-objective manner. Thirdly, there are two: the knowledge of the path of seeing with its benefits, and the knowledge of the path of meditation with its method of practice. The first has two: the cause, the concordant part of definite discrimination, and the result, the actual path of seeing. The first is: without adding or subtracting from the two, the conventional truth and the ultimate truth of the nature of reality, therefore, the aspect that shows that those mere discriminations and the nature of reality are not contradictory is shown to become liberation. What has become the peak is: because form, etc., do not increase or decrease in ultimate truth, for the sake of increase and decrease, the non-learner is shown to be great. The meaning of the emptiness of form, etc., internally, and the words of karma, etc., are because of the emptiness of externality. And so on, and because there is no clinging to form, etc., forbearance is shown, because form, etc., are without self-nature, therefore, the words of birth of form, etc., and so on, are cessation, and the wisdom with the aspect of no acceptance or rejection, affliction, purification, increase or decrease is the supreme of dharma. In short, the meaning of the four, warmth, etc., is also, the wisdom without adding or subtracting from the two truths, and so on. Secondly, there is a brief explanation and a detailed explanation. The first is on the truth of suffering and the truth of cessation and path, with the forbearance of the knowledge of dharma and the knowledge of dharma, and the forbearance of the subsequent knowledge and the manifestation of the four aspects of the moment of subsequent knowledge, on the nature of the knowledge of the path itself, the sixteen aspects of the path of seeing, moment by moment, with benefits, this life.